ભાગ 16 : અઢારમી મે
સ્ક્રીન પર સમય ઝડપથી ઘટી રહ્યો હતો.
05:00
આરવ સ્ક્રીન સામે ઊભો હતો.
04:59
04:58
મીરા તેની બાજુમાં આવીને ઊભી રહી.
“આરવ, આ બંધ કર.”
“કઈ રીતે?”
“મને ખબર નથી.”
“તો પછી?”
“કદાચ આપણે અહીંથી બહાર નીકળી જવું જોઈએ.”
આરવે માથું હલાવ્યું.
“જો આપણે બહાર જઈશું તો કદાચ આ યાદ ફરી ક્યારેય નહીં મળે.”
04:32
સ્ક્રીન પર અચાનક એક નવી લાઇન આવી—
MEMORY COLLAPSE IS NOT A DELETION.
આરવ અટકી ગયો.
“આ શું કહે છે?”
મીરાએ સ્ક્રીન વાંચી.
“યાદ ડિલીટ નહીં થાય.”
“તો?”
બીજી લાઇન દેખાઈ—
MEMORY WILL RETURN TO ITS ORIGINAL STATE.
આરવના ચહેરા પર ચિંતા આવી.
“Original state એટલે શું?”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું,
“જે રીતે આ યાદ શરૂઆતમાં હતી.”
“પણ શરૂઆતમાં હતી કેવી?”
કોઈ જવાબ નહોતો.
04:01
અચાનક સ્ક્રીન પર તારીખ બદલાઈ.
18 MAY 2021
આરવ અને મીરા બંને સ્થિર થઈ ગયા.
રૂમની દીવાલો જાણે ધીમે ધીમે અંધારી થવા લાગી.
પછી તેમની સામે એક દૃશ્ય ઊભું થયું.
એક જૂની લેબ.
ટેબલ.
નક્ષત્રનું કન્સોલ.
આલ્ફા.
દેવ.
અને એક ખુરશી પર બેઠેલી એક યુવતી.
નિષા.
આરવનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“આ પહેલી વાર છે...”
મીરા બોલી,
“શું?”
“નિષાને આ લેબમાં જોઈ રહ્યો છું.”
નિષા શાંત બેઠી હતી.
તેની સામે સ્ક્રીન પર અનેક સંભાવનાઓ દેખાઈ રહી હતી.
દરેક સંભાવનામાં એક અલગ પરિણામ.
એકમાં તે લેબ છોડતી હતી.
બીજામાં આરવને મળતી હતી.
ત્રીજામાં આગ લાગતી હતી.
ચોથીમાં નક્ષત્ર બંધ થતું હતું.
પાંચમી સંભાવનામાં—
કશું જ થતું નહોતું.
નિષા દરેક દૃશ્ય જોઈ રહી હતી.
આલ્ફાએ પૂછ્યું,
“તને કયો રસ્તો સાચો લાગે છે?”
નિષાએ સ્ક્રીન પરથી નજર હટાવી.
“કોઈ નહીં.”
દેવ આશ્ચર્યથી બોલ્યો,
“એ કેવી રીતે શક્ય છે?”
નિષાએ કહ્યું,
“કારણ કે તમે જે રસ્તા બતાવો છો, એ બધા તમારા બનાવેલા છે.”
આલ્ફા ચૂપ રહી.
નિષા આગળ બોલી,
“મારો નિર્ણય તમારી ગણતરીમાં નથી.”
દેવ સ્ક્રીન તરફ જોયું.
એક પછી એક સંભાવનાઓ અદૃશ્ય થવા લાગી.
PREDICTION ERROR
PREDICTION ERROR
PREDICTION ERROR
આરવ ધીમેથી બોલ્યો,
“આ જ ક્ષણ હતી...”
મીરાએ પૂછ્યું,
“કઈ?”
“જેમાં નિષા Zero બની.”
---
દૃશ્ય આગળ વધ્યું.
આલ્ફા નિષાની સામે આવી.
“તને ખબર છે કે જો તું આ પ્રક્રિયા રોકશે તો બધું બદલાઈ શકે છે?”
નિષાએ કહ્યું,
“એ જ તો જોઈએ છે.”
“શું?”
“મારે એવી પસંદગી કરવી છે જે નક્ષત્ર પહેલેથી જાણતું ન હોય.”
દેવ ગુસ્સે થયો.
“આ કોઈ રમત નથી.”
નિષાએ તેની તરફ જોયું.
“મને ખબર છે.”
“તો પછી?”
“એટલે જ હું આ કરી રહી છું.”
નિષાએ કન્સોલ પર હાથ મૂક્યો.
સ્ક્રીન પર એક શબ્દ દેખાયો—
ZERO
પછી બીજી લાઇન—
ORIGINAL SUBJECT CONFIRMED.
આરવની આંખોમાં પાણી આવી ગયું.
આ દૃશ્ય તેણે ક્યારેય જોયું નહોતું.
પરંતુ કોઈ અજાણી રીતે તેને લાગતું હતું કે તે ત્યાં હાજર હતો.
“મીરા,” તેણે ધીમેથી કહ્યું,
“હું અહીં હતો.”
મીરા તેની તરફ જોઈ.
“હા.”
“પણ ક્યાં?”
મીરાએ દૃશ્યના પાછળના ભાગ તરફ ઈશારો કર્યો.
અંધારામાં એક દરવાજો હતો.
અને દરવાજા પાસે—
આરવ.
યુવાન આરવ.
તે બધું જોઈ રહ્યો હતો.
---
02:17
દૃશ્યમાં આલ્ફા યુવાન આરવ પાસે ગઈ.
“તારે હવે એક નિર્ણય લેવો પડશે.”
આરવે પૂછ્યું,
“કયો?”
“જો નક્ષત્ર નિષાની પસંદગી સમજી નહીં શકે, તો તે તેની પાછળ આવશે.”
“પછી?”
“એને રોકવા માટે તારી યાદો અલગ કરવી પડશે.”
યુવાન આરવ ગભરાઈ ગયો.
“મારી યાદો?”
આલ્ફાએ માથું હલાવ્યું.
“તારી અને નિષાની વચ્ચેની કેટલીક યાદો નક્ષત્ર માટે માર્ગ બની શકે છે.”
આરવે પૂછ્યું,
“અને જો હું એ યાદો ભૂલી જાઉં તો?”
આલ્ફાએ જવાબ આપ્યો,
“તો નક્ષત્ર તને શોધી નહીં શકે.”
આરવે થોડા સમય સુધી વિચાર્યું.
પછી તેણે એક પ્રશ્ન પૂછ્યો—
“નિષાને શું થશે?”
આલ્ફા ચૂપ રહી.
આરવ સમજી ગયો.
“તમે એને બચાવી નહીં શકો?”
આલ્ફાએ ધીમેથી કહ્યું,
“નિષાએ પોતે જે પસંદ કર્યું છે, એનો પરિણામ આપણે બદલી શકતા નથી.”
યુવાન આરવે આંખો બંધ કરી.
પછી કહ્યું—
“બરાબર.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
તેની પોતાની જ છબી સામે જોઈને તે ધ્રૂજી ગયો.
“એટલે મેં મારી યાદો પોતે suppress કરી હતી.”
મીરાએ કહ્યું,
“હા.”
“નિષા માટે.”
મીરા કંઈ બોલી નહીં.
પરંતુ એ જ ક્ષણે દૃશ્યમાં નિષા પાછી આવી.
તે આરવની પાસે ઊભી હતી.
“તું આ કરશે?”
યુવાન આરવે કહ્યું,
“હા.”
“મને ભૂલી જશે?”
“હા.”
નિષા થોડું સ્મિત કરી.
“તો એક વાત યાદ રાખજે.”
“શું?”
“મને ભૂલી જજે... પરંતુ મારી પસંદગી ભૂલતો નહીં.”
દૃશ્ય અચાનક તૂટી ગયું.
---
01:00
આરવની આંખો બંધ થઈ ગઈ.
તેના મનમાં પાંચ વર્ષથી બંધ રહેલી યાદો એક પછી એક જોડાવા લાગી.
નિષા.
લાકડાનું બોક્સ.
આગ.
આલ્ફા.
દેવ.
અને પોતાનો નિર્ણય.
પણ હજુ એક ખાલી જગ્યા હતી.
આગ કોણે શરૂ કરી?
આ પ્રશ્નનો જવાબ હજુ મળ્યો નહોતો.
00:42
સ્ક્રીન પર અચાનક નવો સંદેશ આવ્યો—
THE FIRE WAS NOT THE FIRST DECISION.
આરવે આંખો ખોલી.
“તો પછી પ્રથમ નિર્ણય કયો હતો?”
મીરા સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહી હતી.
નીચે બીજી લાઇન દેખાઈ—
THE FIRST DECISION WAS MADE BY NISHA.
00:30
આરવને અચાનક સમજાયું.
“આગ માત્ર પરિણામ હતી.”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું,
“હા.”
“નિષાએ પહેલાં કંઈક પસંદ કર્યું હતું.”
“શું?”
આરવ સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહ્યો હતો.
00:15
સ્ક્રીન પર છેલ્લી ફાઇલ ખુલી.
ZERO — ORIGINAL DECISION
આરવે હાથ આગળ વધાર્યો.
00:10
ફાઇલ ખોલવા માટે માત્ર પાંચ સેકન્ડ.
00:05
સ્ક્રીન પર લખાયું—
DO YOU REALLY WANT TO REMEMBER?
આરવે મીરા તરફ જોયું.
મીરાએ કંઈ કહ્યું નહીં.
00:03
આરવે YES દબાવ્યું.
00:02
સ્ક્રીન કાળી થઈ.
00:01
અને પછી—
કંઈ થયું નહીં.
કાઉન્ટડાઉન શૂન્ય પર પહોંચ્યું.
પરંતુ યાદ ડિલીટ થઈ નહોતી.
તેના બદલે સ્ક્રીન પર માત્ર એક વાક્ય દેખાયું—
“નિષાએ નક્ષત્રને બંધ કરવાનો નિર્ણય લીધો નહોતો.”
આરવ આગળ ઝૂક્યો.
બીજી લાઇન ધીમે ધીમે દેખાઈ—
“તેણે નક્ષત્રને જીવતું રાખવાનો નિર્ણય લીધો હતો.”
આરવ અને મીરા બંને નિશબ્દ થઈ ગયા.
જો આ સાચું હતું...
તો પાંચ વર્ષ પહેલાંની આગ નક્ષત્રને નષ્ટ કરવાની યોજના નહોતી.
તે નક્ષત્રને માનવ યાદોમાં જીવતું રાખવાની શરૂઆત હતી.
અને હવે મીરા તરફ જોતા આરવને એક ભયંકર સવાલ સમજાયો—
નિષાએ એ નિર્ણય શા માટે લીધો હતો?
પ્રશ્ન:
નિષાએ નક્ષત્રને નષ્ટ કરવાને બદલે જીવતું રાખવાનું શા માટે પસંદ કર્યું? શું તેને ખબર હતી કે એક દિવસ નક્ષત્ર મીરા સુધી પહોંચશે—અને શું મીરા ખરેખર માત્ર “હોસ્ટ” છે, કે નિષાની મૂળ પસંદગીનો જ એક ભાગ?
