एका बाजूला अदृश्य 'तपोबल कवच' पाठीशी असलेला साधा तरुण 'विद्याधर'...
दुसऱ्या बाजूला अमरत्वाचे रहस्य जपणारी राजकन्या 'इरावती'...
आणि त्यांच्या मृत्यूवर टपलेला क्रूर भूराजा 'रक्ताद्रि'!
ऋषी सत्यव्रतांचे ते एकच भाकीत आणि दोन साम्राज्यांमध्ये पेटलेला महासंग्राम! स्वतःच्या खऱ्या अस्तित्वापासून अनभिज्ञ असलेला विद्याधर नियतीने मांडलेला हा महाडाव कसा पार पाडेल? इरावतीच्या एका स्पर्शाने उलगडेल का पूर्वजन्मीचे गूढ सत्य?
नियती, रहस्य आणि रोमांचकारी संघर्षाची ही गाथा नक्की वाचा!
मावळत्या सूर्याच्या मंद प्रकाशात पर्वतांच्या कुशीत वसलेले ते छोटेसे गाव अगदी शांत दिसत होते. कौलारू घराच्या पायरीवर विद्याधर शांतपणे बसला होता.
दिसायला तो गावच्या इतर तरुणांसारखाच साधा; पण त्याचा कणखर बांधा, नितळ डोळे आणि चेहऱ्यावरचे एक अलौकिक तेज त्याला इतरांपेक्षा वेगळे ठरवत होते. त्याच्या स्वतःच्याही नकळत, त्याच्या शरीरात एका महातपस्वी ऋषींच्या अथांग तपोबलाचा सुप्त वारसा धगधगत होता. ही एक अशी शक्ती होती, ज्याची जाणीव न स्वतः विद्याधरला होती, न त्याच्या साध्याभोळ्या आईला!
"आई..." विद्याधरने स्वयंपाकघरात काम करणाऱ्या आईला हाक मारली.
"अरे विद्याधर, काय झाले बाळा?" आईने दारातूनच विचारले.
"आई, आज बाजारात आलेले व्यापारी सांगत होते... राजधानी रत्नप्रस्थेमध्ये सम्राटांनी एक खूप मोठा महायज्ञ आयोजित केला आहे. दूरदूरचे थोर ऋषीमुनी आणि विद्वान तिथे जमा होत आहेत."
विद्याधर उठून उभा राहिला. त्याच्या डोळ्यांत एक वेगळीच उत्सुकता होती. "आई, मला तो महायज्ञ पाहायचा आहे. मी नेहमी याच पर्वतांच्या आणि दऱ्यांच्या वेढ्यात राहिलोय... मला एकदा तरी ते विशाल जग आणि तो महायज्ञ उघड्या डोळ्यांनी अनुभवायचा आहे."
आईने काळजीने त्याच्याकडे पाहिले. तिच्यासाठी तो फक्त तिचा निष्पाप, एकुलता एक मुलगा होता.
"बाळा विद्याधर, तू वेड्यासारख्या गोष्टी करू नकोस," आई प्रेमाने पण चिंताक्रांत आवाजात म्हणाली. "पर्वतांच्या पलीकडचा रस्ता अत्यंत खडतर आहे. तू आजवर या गावाच्या वेशीबाहेर एकटा कधी पाऊलही ठेवले नाहीस. आणि सर्वात महत्त्वाची गोष्ट... तुझे बाबा! ते तुला तिथे जायला कधीच परवानगी देणार नाहीत. आपले हे शांत गाव सोडून तुला एवढ्या दूर राजधानीच्या गर्दीत पाठवायला ते स्वप्नातही तयार होणार नाहीत."
"पण आई, मी बाबांशी बोलून पाहिन ना..." विद्याधर अजून काही बोलणार, तितक्यात अंगणातील वाळलेल्या पालापाचोळ्यावरून पावलांचा सरसरणारा आवाज आला. लाकडी काठीचा जमिनीवर पडणारा टप-टप असा ठाम आवाज दाराजवळ येऊन थांबला.
"कोणाला कुठे जायची परवानगी हवी आहे?"
दारात विद्याधरचे बाबा उभे होते. त्यांच्या आवाजात एक कमालीचा कठोरपणा होता आणि त्यांची तीक्ष्ण नजर थेट विद्याधरवर टिकली होती. आईचा चेहरा एकदम पांढरा पडला..हातातील काठी एका बाजूला टेकवत बाबांनी थेट विद्याधरकडे पाहिले, "मी विचारतोय, कुठे जायचा विचार चाललाय?"
विद्याधरने एका क्षणाचाही विलंब न करता नम्रपणे मान उंचावली, "बाबा, मी रत्नप्रस्थेला जायचा विचार करत होतो. तिथे सम्राटांचा खूप मोठा महायज्ञ आयोजित केला आहे... मला तो यज्ञ पाहायचा आहे."
"रत्नप्रस्थे?" बाबांच्या चेहऱ्यावरचे भाव क्षणार्धात अधिकच कठोर झाले. त्यांनी विद्याधरचे वाक्य पूर्णही होऊ दिले नाही. "नाही! अजिबात नाही."
"पण बाबा, एकदाच—"
"मी सांगितलं ना, नाही!" बाबांचा आवाज अंगणात घुमला. "त्या मोठ्या शहरांच्या गर्दीत आपल्यासारख्या साध्या लोकांचे काही काम नाही. ती जागा जितकी भव्य दिसते, तितकेच तिथे धोका आणि कपट लपलेले असते. तू आजवर या पर्वतांच्या कुशीत सुरक्षित लहानाचा मोठा झाला आहेस, तेच योग्य आहे."
"बाबा, मी फक्त तो महायज्ञ पाहण्यासाठी—"
"यज्ञाचा आदर आपण आपल्या घरातही करू शकतो," बाबांनी स्पष्ट आणि अंतिम शब्दांत ठोकून सांगितले. "या पर्वतांच्या पलीकडे जाण्याचा विचार डोक्यातून काढून टाक. हा विषय इथेच संपला! पुन्हा या घरात रत्नप्रस्थेचे नाव निघायला नको."
एवढे बोलून बाबा आतल्या खोलीत निघून गेले.
आईने सुटकेचा निश्वास सोडला, पण विद्याधरकडे पाहताच तिची चिंता अधिकच वाढली. बाबांच्या त्या थेट नकाराने विद्याधर खचला नव्हता; उलट त्याच्या डोळ्यांत एक शांत, पण अखंड ठामपणा उतरला होता. त्याच्या अंगात एका क्षणासाठी एक अद्भूत, सुप्त उष्णता सरसरून गेली—त्याच्या अलक्षित तपोबलाची ती एक सूक्ष्म जाणीव होती.
बाबांनी नकार तर दिला होता... पण नियतीने आखून ठेवलेला प्रवास असा एका नकाराने थांबणार होता का?
