the last chapter books and stories free download online pdf in Gujarati

ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર : પ્રકરણ ૧૨

ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર : પ્રકરણ ૧૨ - ટ્રાન્સ-હિમાલયન ટ્રક ડ્રાઇવરની દેશી મસ્તી (વિસ્તૃત સંસ્કરણ)
સ્પિતી વેલીના એ નિર્જન અને ભયાનક પર્વતીય માર્ગો પરથી પસાર થતી વખતે પ્રિયાંશની માનસિક સ્થિતિ અત્યંત ગૂંચવાડા ભરેલી અને ચિંતાજનક હતી. આસપાસ ફેલાયેલી આખીય ખીણમાં એક રહસ્યમય અને ભયાનક સન્નાટો છવાયેલો હતો. ગુફાની ભેજવાળી દીવાલ પર પોતાના જ હસ્તાક્ષરમાં લખાયેલા એ રહસ્યમય અને અર્થસભર અક્ષરોએ તેના મનમાં સવાલોનું એક અનંત વાવાઝોડું ઊભું કરી દીધું હતું. શું આ કોઈ પૂર્વજન્મની યાદ હતી? કે પછી કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ તેની સાથે રમત રમી રહી હતી? પ્રિયાંશ પોતાની જાતને એ પથરાળ અને એકાંત રસ્તા પર આગળ ધપાવી રહ્યો હતો, ત્યાં જ અચાનક દૂરથી કોઈ ભારે-ભરખમ વાહનના એન્જિનનો ગુંજારવ પર્વતોના પડઘા સાથે તેના કાને અથડાયો.
એક વિશાળ, રંગબેરંગી અને કલાત્મક પેઇન્ટિંગવાળી, લોખંડના મજબૂત બારસાવાળી ટ્ર્રાન્સ-હિમાલયન માલવાહક ટ્રક ઊડતી ધૂળની ડમરીઓને ચીરતી તેની સામે આવીને જોરદાર બ્રેક સાથે ઊભી રહી. ટ્રકનો દરવાજો ધડાકાભેર ખૂલ્યો અને અંદરથી એક પહાડી જેવા મજબૂત, કસાયેલા શરીરવાળો, લાંબી અને જાડી દાઢી તથા આંખોમાં અદમ્ય મસ્તી અને આત્મવિશ્વાસ ધરાવતો પંજાબી ટ્રક ડ્રાઇવર નીચે ઉતર્યો—શેરા સિંહ!
શેરા સિંહના ચહેરા પર એક અજીબ પ્રકારનો ખુલ્લા મનનો આનંદ અને જોમ હતું. તેણે પ્રિયાંશને ગૂંચવાયેલી મુદ્રામાં ઊભેલો જોતા જ મોટા અને ગંભીર અવાજે બૂમ પાડી, "ઓય બાબુ! આ હિમાલયની હાડ થીજવતી ઠંડીમાં હીરો બનીને ક્યાં રખડે છે ભાઈ? ચઢ ઉપર, પંજાબથી લેહ સુધીની લાંબી સફર છે, ચિંતા ન કર, તારી મંઝિલ સુધી તને સલામત પહોંચાડી દઈશું!"
પ્રિયાંશ પાસે આ નિર્જન પર્વતો વચ્ચે બીજો કોઈ જ વિકલ્પ નહોતો, એટલે તે ભારે પગલે ટ્રકના ઊંચા કેબિનમાં ચડી ગયો. ટ્રક શરૂ થતાંની સાથે જ શેરા સિંહે પોતાના જૂના જમાનાના ટેપ રેકોર્ડરમાં કોઈ જૂનું પંજાબી લોકગીત ફૂલ અવાજે વગાડી દીધું. કેબિનની ચારેય દીવાલોની અંદર ‘જુગ્ની...’ અને ભાંગડાના જોશભર્યા ધબકારા ગુંજી ઉઠ્યા. શેરા સિંહ એક હાથથી સ્ટીયરિંગ સંભાળતો અને બીજા હાથે ડેશબોર્ડ પર કે સ્ટીયરિંગ પર જ તાલ આપતો-આપતો આ ખતરનાક અને અતિશય સાંકડી પહાડી ખીણો વચ્ચે ટ્રકને સડસડાટ દોડાવી રહ્યો હતો. તેની આ બેફિકર, મસ્તરામ અને દેશી અંદાજે પ્રિયાંશના મનનો બધો જ તણાવ, થાક અને ડર ક્ષણભરમાં દૂર કરી દીધો.
બહારનું કુદરતી દ્રશ્ય એટલું બધું ભવ્ય અને અદ્ભુત હતું કે શબ્દો ઓછા પડે. ટ્રક જેમ-જેમ વધુ ઊંચાઈ પર સફર ખેડતી હતી, તેમ-તેમ આકાશને સ્પર્શતા વિશાળ બરફચ્છાદિત શિખરો નજરે પડતા હતા. સાંજ ઢળવાની પૂરેપૂરી તૈયારી હતી, અને સૂર્યાસ્તના એ માદક સમયે પહાડો પર પડતી સોનેરી અને તાંબા જેવી ચમકતી છાંય આખી ખીણને કોઈ પરીકથાના સ્વર્ગ જેવી સુંદર બનાવી રહી હતી.
શેરા સિંહે રસ્તાના એક અત્યંત ખતરનાક અને યુ-ટર્ન વળાંક પર સ્ટીયરિંગ ઘુમાવતા અચાનક પ્રિયાંશ સામે જોયું અને હસીને બોલ્યા:
"ઓય એન્જિનિયર! પહાડોમાં ગાડી ચલાવવી હોય કે જિંદગી, ગિયર નહીં, મન સાચું રાખવું પડે!" - શેરા સિંહના આ સરળ, દેશી પરંતુ અત્યંત ગહન શબ્દો સીધા પ્રિયાંશના હૃદયને સ્પર્શી ગયા. તેને લાગ્યું કે આ ડ્રાઇવર ફક્ત ગાડી નથી ચલાવતો, પણ જિંદગીના સાચા પાઠ ભણાવી રહ્યો છે.
થોડીવાર મૌન રહ્યા પછી, પ્રિયાંશે પોતાની અંદર સળગી રહેલી જિજ્ઞાસાને રોકી ન શકી અને થોડી હિંમત કરીને પૂછ્યું, "શેરા ભાઈ, આ આગળનો રસ્તો આખરે ક્યાં જાય છે? તમે ક્યારેય આ પર્વતોમાં કોઈ ‘દેવદત્ત શાસ્ત્રી’ નામના વ્યક્તિ વિશે સાંભળ્યું છે?"
આ સવાલ પૂરો થતાંની સાથે જ શેરા સિંહના ચહેરા પરનું ખુલ્લું હાસ્ય અચાનક ગાયબ થઈ ગયું. તેના ચહેરાના હાવભાવ બદલાઈ ગયા. તેણે ટ્રકની સ્પીડ એકદમ ધીમી કરી દીધી. કેબિનમાં અત્યાર સુધી જોરશોરથી ચાલી રહેલું પંજાબી ગાણું પણ અચાનક બંધ થઈ ગયું અને ચારેય તરફ એક ગાઢ, કાન કોરી ખાતી શાંતિ છવાઈ ગઈ.
શેરા સિંહે ટ્રકને રસ્તાની સાવ કિનારી પર, એક ભયાનક અને ઊંડી ખીણની બાજુમાં કાળજીપૂર્વક બ્રેક મારીને ઊભી રાખી દીધી. તેણે અત્યંત ગંભીર અને ભારે અવાજે બહાર તરફ ડ્રાઇવિંગ સીટમાંથી આંગળી ચીંધી અને કહ્યું:
"બેટા, તેં આ નામ ક્યાંથી અને કેવી રીતે સાંભળ્યું મને ખબર નથી... પણ આગળનો રસ્તો એ જ અભેદ્ય જગ્યાએ જાય છે જ્યાં પેલા ‘દેવદત્ત’નો અસલી અને રહસ્યમય આશ્રમ આવેલો છે! અને ત્યાં જે એકવાર જાય છે, તે પાછો ક્યારેય આ સંસારમાં નથી આવતો..."
ટ્રકની બહાર ફૂંકાતો બરફીલો અને સૂસવાટા મારતો પવન વધુ તીવ્ર અને ભયાનક બની ગયો... પ્રિયાંશની આ અનંત અને રહસ્યમય સફર હવે તેના અંતિમ, સૌથી ખતરનાક અને સૌથી મોટા રહસ્યમય પડાવ પર આવીને ઊભી રહી ગઈ હતી!