the last chapter books and stories free download online pdf in Gujarati

ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર : પ્રકરણ ૧૪

ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર : પ્રકરણ ૧૪ અતિ-અંતરિયાળ ગામ અને રહસ્યમય આશ્રમ 

પેંગોંગ સરોવરના સ્ફટિક જેવા નીલા પાણીના કિનારેથી મળેલી એ રહસ્યમય ચિઠ્ઠી પછી પ્રિયાંશ અને માયાની આ વિષમ સફરે એક અત્યંત રોમાંચક, ખતરનાક અને નિર્ણાયક વળાંક લીધો હતો. લદ્દાખના સામાન્ય પ્રવાસીઓ, ટૂરિસ્ટ્સ કે ટ્રેકર્સ જ્યાં સુધી પહોંચી શકે તેવી સુરક્ષિત સીમાઓ હવે પાછળ ક્યારનીય છૂટી ચૂકી હતી. તેઓ લદ્દાખના એક એવા અતિ-અંતરિયાળ, અભેદ્ય અને દુર્ગમ પર્વતીય વિસ્તારમાં પ્રવેશી ચૂક્યા હતા જ્યાં ન તો મોબાઈલ નેટવર્કનું કોઈ નામનિશાન હતું, ન ચાલવા યોગ્ય વાહનોના રસ્તા, અને ન તો સભ્ય દુનિયાની કોઈ માનવ વસ્તી. અહીં માત્ર અનંત પહાડો, આકાશ વચ્ચેની ખામોશી અને પ્રકૃતિનું ભયાનક સ્વરૂપ જ રાજ કરતું હતું.

જેમ-જેમ તેઓ ગાઢ જંગલો અને પથરાળ ખીણોને વટાવીને વધુ ઊંચાઈ તરફ આગળ વધતા ગયા, તેમ-તેમ આકાશની હવા વધુ પાતળી, શુષ્ક અને હાડ થીજવતી ઠંડી થતી ગઈ. ચારેય તરફ સેંકડો ફૂટ ઊંચા મહાકાય પર્વતો જાણે કોઈ રહસ્ય છુપાવીને જાડી સફેદ બરફની ચાદર ઓઢીને અડગ ઊભા હતા. આ પર્વતોની વચ્ચે હવાની શુદ્ધતા એટલી બધી હતી કે શ્વાસ લેતી વખતે ફેફસાંમાં એક અજીબ પ્રકારની ઠંડક અને એક અલગ જ તાજગી અનુભવાતી હતી. આ નિર્જન અને બરફાચ્છદ ખીણોની વચ્ચે દૂરથી પથ્થરોથી બનેલું એક નાનું, પ્રાચીન અને એકાંત આશ્રમ જેવું રહસ્યમય મકાન નજરે પડ્યું.

તે આશ્રમ તરફ આગળ વધતાની સાથે જ પ્રિયાંશના હૃદયના ધબકારા અનિયંત્રિત અને ઝડપી બની ગયા. તેના આખા શરીરમાં એક અદ્રશ્ય અને ઠંડી ધ્રુજારી ફરી વળી—જાણે તેનું મન કે અંતરઆત્મા પહેલેથી જ જાણતો હોય કે તેની આ લાંબી અનંત સફરની આખરી મંઝિલ હવે બસ થોડે જ ડગલાં દૂર છે. અમદાવાદની કાળઝાળ ગરમી અને ધૂળવાળી ઓરડીથી શરૂ થયેલી આ સફર, કૉલેજના કેમિકલ લેબના ધુમાડા અને થારના રણના પડછાયાઓને વટાવતી-વટાવતી આખરે લદ્દાખની આ બરફીલી ગુપ્ત ખીણ સુધી આવી પહોંચી હતી. આ સફર માત્ર ભૌતિક અંતર કાપવાની નહોતી, પણ આત્માના ઊંડાણને સ્પર્શવાની હતી.

માયાએ પોતાના ભારે વજનવાળા પ્રોફેશનલ કેમેરાને ખભા પર બરાબર ગોઠવ્યો, ઠંડીથી ધ્રૂજતા હોઠોને સંયમિત કર્યા અને એક અત્યંત ગંભીર અવાજે કહ્યું, "પ્રિયાંશ... આપણી આસપાસ જે પણ થઈ રહ્યું છે અને જે વાતાવરણ છે, તે સામાન્ય ભૌતિક દુનિયાના વિજ્ઞાન કે નિયમોથી તદ્દન પર છે. તું ખરેખર અંદર પગ મૂકવા માટે માનસિક રીતે તૈયાર છે ને?"

પ્રિયાંશે કોઈ શાબ્દિક જવાબ આપ્યો નહીં, પણ તેની આંખોમાં એક અડગ અને લોખંડી મક્કમતા દેખાઈ રહી હતી. તેણે ધીમા, ભારે અને ડગમગતા પગલે પથ્થરના બનેલા એ પુરાતન આશ્રમના મુખ્ય દરવાજા તરફ આગળ વધવાનું શરૂ કર્યું.

આશ્રમની આસપાસ એક ભયાનક અને ગાઢ સન્નાટો છવાયેલો હતો. ચારેય તરફ જાણે સમય થંભી ગયો હોય તેમ કોઈ પંખીનું કે પ્રાણીનું પણ નામનિશાન નહોતું. જ્યારે તેઓ આશ્રમના જૂના અને જાડા લાકડાના મુખ્ય દરવાજા પાસે પહોંચ્યા, ત્યારે તેમણે અચાનક જોયું કે દરવાજા પર એક મોટું, ભારે અને તદ્દન તાજું લોખંડનું તાળું મારેલું હતું! તાળા પર જામી ચમકતી નવી ધાતુ અને તેના પર પડેલો સૂર્યપ્રકાશ સાફ સાબિત કરતો હતો કે આ તાળું કોઈ વર્ષો જૂનું નહીં, પણ હમણાં જ થોડા સમય પહેલાં જ લગાવવામાં આવ્યું છે.

પ્રિયાંશ આ દ્રશ્ય જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયો—જો દરવાજે આ રીતે બહારથી તાળું મારેલું છે, તો પછી અંદર કોઈ હોવાનો સવાલ જ પેદા થતો નથી. આખી સફર એળે ગઈ કે શું?

પરંતુ, તે જ ક્ષણે સમય બદલાયો... આશ્રમની બંધ દીવાલોની અંદરથી કોઈ અસ્પષ્ટ, સૂક્ષ્મ અને અજીબ અવાજ તેના કાને પડ્યો!

કોઈ જૂના જમાનાના રેડિયો પરથી વાગતા ધીમા, રહસ્યમય સૂરોમાં કોઈ શાસ્ત્રીય સંગીત (ક્લાસિકલ મ્યુઝિક) અને એક મંદ ગુંજારવ આશ્રમની બંધ દીવાલો ચીરીને બહાર આવી રહ્યો હતો! જાણે અંદર કોઈ વ્યક્તિ હાજર હોય, કોઈ ધ્યાનમાં બેઠું હોય અને રેડિયો પર આ સંગીત શાંતિથી સાંભળી રહ્યો હોય.

પ્રિયાંશના શ્વાસ રૂંધાઈ ગયા અને ગળામાં શબ્દો સૂકાઈ ગયા. તેણે હળવેથી પોતાનો ધ્રૂજતો હાથ એ બંધ લોખંડના તાળાવાળા દરવાજા પર મૂક્યો. દરવાજાની પાછળથી આવતા સંગીતના એ રહસ્યમય સૂરો જાણે તેની પોતાની જ અનિયંત્રિત ધડકન સાથે તાલ મિલાવી રહ્યા હતા... રહસ્ય હવે તેના ચરમસીમા અને અંતિમ સીમા પર પહોંચી ચૂક્યું હતું; આ નિર્જન આશ્રમની અંદર આખરે કોણ હતું? અને દસ વર્ષ પહેલાં રહસ્યમય સંજોગોમાં ગાયબ થઈ ગયેલો પ્રિયાંશનો ગુરુ કે પિતાસમાન દેવદત્ત શાસ્ત્રી શું ખરેખર અહીં હાજર હતો? કે પછી આ કોઈ આત્માનો વહેમ હતો?


Share

NEW REALESED