the last chapter books and stories free download online pdf in Gujarati

ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર : પ્રકરણ ૧૧

"ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર" — પ્રકરણ ૧૧: સ્પિતીના દુર્ગમ માર્ગો અને એકલતાનો ભય
સ્પિતી વેલીના વધુ ઊંડાણવાળા અને અત્યંત દુર્ગમ અને ડરાવના માર્ગો પર આગળ વધતી વખતે પ્રકૃતિનું એક અલગ જ, લગભગ નિર્જીવ અને રહસ્યમય સ્વરૂપ સામે આવવા લાગ્યું હતું. મનાલીથી શરૂ થયેલી રહસ્યમય સફર હવે હિમાલયની એવી સરહદો પર પહોંચી ગઈ હતી જ્યાં વનસ્પતિ નામ માત્રની રહી ગઈ હતી અને ચારેય તરફ માત્ર વિશાળ, ભૂખરા તથા બ્રાઉન રંગના પર્વતો ફેલાયેલા હતા. આ પર્વતોની રચના અને રંગરૂપ પૃથ્વીના નહીં, પણ જાણે ચંદ્રની સપાટી (Lunar Landscape) જેવા દેખાતા હતા.
છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી માયા અને પ્રિયાંશ વચ્ચે સફરની દિશા અને આગળ વધવાના રસ્તાઓને લઈને નાના-મોટા મતભેદો અને ગેરસમજ ઊભા થયા હતા. માયાને લાગતું હતું કે આ સફર હવે માત્ર એક અંધારા રહસ્ય પાછળની દોડ બની રહી છે, જ્યારે પ્રિયાંશ અંદરથી કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ દ્વારા ખેંચાઈ રહ્યો હતો. આ જ તણાવના કારણે આખરે એક સાંજે બંને વચ્ચે ઉગ્ર સ્વરૂપે ચર્ચા થઈ, અને માયા પોતાની જીપ લઈને મુખ્ય માર્ગ તરફ આગળ નીકળી ગઈ.
પ્રિયાંશ હવે એ વિશાળ, શૂન્ય અને નિર્જન પહાડોની વચ્ચે સાવ એકલો પડી ગયો હતો.
જેવો તે આગળ વધ્યો, તેમ-તેમ ઊંચાઈ વધવાને કારણે હવા પાતળી થવા લાગી. આંખો ઘેરાવા લાગી, શ્વાસ લેવામાં તકલીફ પડવા લાગી અને માથાનો દુખાવો વધી ગયો. સ્પિતીના આ શૂન્યવકાશ અને રેતાળ પર્વતો વચ્ચે ચારેય તરફ એક અવાચક અને ભયાનક ખામોશી છવાયેલી હતી. અહીં પક્ષીઓનો કલશોર કે હવાના સસવાટા સિવાય માનવ અવાજનું નામનિશાન નહોતું. આ અફાટ એકલતા વચ્ચે પ્રિયાંશને પોતાના અસ્તિત્વનો ભય સતાવવા લાગ્યો. તેને લાગવા માંડ્યું કે શું તે ખરેખર જીવિત છે, કે પછી આ વિશાળ પર્વતો વચ્ચે તેનો આત્મા ભટકી રહ્યો છે? વિચારોના આ વંટોળ વચ્ચે સૂર્ય ડૂબી ગયો અને પર્વતો પર કાળી રાત છવાઈ ગઈ.
તાપમાન અચાનક શૂન્યથી નીચે સરી પડ્યું. સખત ઠંડી અને બરફીલા પવનોથી બચવા માટે પ્રિયાંશે પર્વતની તળેટીમાં આવેલી એક પ્રાચીન અને વિશાળ પથરાળ ગુફામાં આશરો લીધો.
ગુફાની અંદર તદ્દન અંધારું હતું. પ્રિયાંશે પોતાના થેલામાંથી ટોર્ચ કાઢી અને તેનો પ્રકાશ ગુફાની પથ્થરવાળી દીવાલો પર ફેરવ્યો. દીવાલો પર વર્ષો જૂની ધૂળ અને કરોળિયાના જાળાઓ જામેલા હતા. તે ગુફાના એક ખૂણામાં બેસીને પોતાની રાત વિતાવવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો, ત્યારે ટોર્ચનો પ્રકાશ ગુફાની અંદરના એક ખાસ ભાગ પર પડ્યો.
પ્રિયાંશની નજર દીવાલ પર પડી અને તેના શ્વાસ ગળામાં જ અટકી ગયા.
ગુફાની સખત પથ્થરની દીવાલ પર કોઈ ધારદાર વસ્તુથી કેટલાક અક્ષરો કોતરેલા હતા. પ્રિયાંશ આગળ વધ્યો અને ટોર્ચ નજીક લઈ જઈને તેણે એ અક્ષરો ધ્યાનથી વાંચ્યા. તેની આંખો ફાટી ગઈ—એ અક્ષરોનું લખાણ, તેનો વળાંક અને હસ્તાક્ષર બિલકુલ તેની પોતાની ‘શૂન્યથી પર’ વાળી રહસ્યમય ડાયરીના અક્ષરો સાથે અદ્ભુત રીતે મેળા ખાતા હતા!
એટલું જ નહીં, દીવાલ પર નીચે એક તારીખ પણ કોતરેલી હતી—જે આજથી બરાબર દસ વર્ષ પહેલાંની હતી!
પ્રિયાંશના હાથ ડરતા ડરતા ધ્રૂજવા લાગ્યા. જો આ દીવાલ પર દસ વર્ષ પહેલાં લખાયેલા અક્ષરો તેના પોતાના જ હસ્તાક્ષર જેવા હતા, તો તેનો અર્થ શું થાય? શું તે ભૂતકાળમાં પણ આ ગુફામાં આવી ચૂક્યો હતો? કે પછી આ સમયની કોઈ એવી ચક્રવ્યુહ રચના હતી કે જેને સમજવી, માનવી માનવ મગજની કે સમજની બહાર હતી?
બહાર પર્વતો પર ફૂંકાતો ઠંડો પવન અચાનક કોઈ માનવ ચીસ જેવો અવાજ કરવા લાગ્યો... પ્રિયાંશ હવે સત્યની સાવ લગોલગ નજીક પહોંચી ગયો હતો, પણ આ રહસ્ય તેને કઈ ખાઈમાં ધકેલવાનું હતું, તેની તેને સહેજ કલ્પના પણ નહોતી!


Share

NEW REALESED