"ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર" — પ્રકરણ ૪: કૉલેજ અને હોસ્ટેલની ઘમાસાણ મસ્તી
અમદાવાદની એ પ્રીમિયર એન્જિનિયરિંગ કૉલેજનું વિશાળ અને લીલુંછમ કંપાઉન્ડ સવારના સૂર્યપ્રકાશમાં ચમકી રહ્યું હતું. જૂના વિશાળ વડના ઝાડની છાયા નીચે યુવા વિદ્યાર્થીઓનો કોલાહલ અને હાસ્ય ગુંજી રહ્યા હતા. કૉલેજના પહેલા જ દિવસથી મિકેનિકલ એન્જિનિયરિંગના વર્ગખંડમાં એન્જિનિયરિંગના ભારેખમ ગિયર્સ અને થર્મોડાયનેમિક્સના નિયમોની વાતો શરૂ થઈ ગઈ હતી.
વર્ગના મધ્યમાં ઉભા રહીને પ્રોફેસર મશીનરીના ડ્રોઇંગ સમજાવી રહ્યા હતા, ત્યારે પ્રિયાંશનું મન ક્યાંક બીજું જ હતું. પ્રોફેસરે અચાનક પ્રિયાંશને ઊભો કરીને સવાલ કર્યો, "મિ. પ્રિયાંશ, આ મશીનનો લોડ બેલેન્સ ન થાય તો શું પરિણામ આવે?"
પ્રિયાંશે એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર, પોતાની તીક્ષ્ણ નજરે પ્રોફેસર સામે જોયું અને કવિતા જેવી ધારદાર ભાષામાં જવાબ આપ્યો: "પ્રોફેસર સાહેબ, મશીનોના નટ-બોલ્ટ ગોખીને એન્જિનિયર બની શકાય, પણ એન્જિનિયરિંગના નામે જિંદગીના બ્રેક ફેલ થાય ત્યારે શું કરવું એ આ બુકમાં નથી!"
આ સાંભળીને આખો ક્લાસ સ્તબ્ધ થઈ ગયો અને પ્રોફેસર પણ પોતાના ચશ્મા સરખા કરતા જ રહી ગયા. પ્રિયાંશની આ બેધડક અંદાજવાળી શૈલીએ પહેલા જ દિવસે સૌનું ધ્યાન ખેંચી લીધું હતું.
પરંતુ અસલી હલ્લાગુલ્લા તો કૉલેજની હોસ્ટેલના રૂમ નંબર ૪૦૪ માં શરૂ થવાનું હતું. હોસ્ટેલની આખી રાત એટલે કેઓસ, મસ્તી અને અવનવા તોફાનો! પ્રિયાંશ સાથે રૂમમાં બે અનોખા પાત્રો હતા—એક હતો ચિંતન, જે 24 કલાક લેપટોપ અને કોડિંગની દુનિયામાં ડૂબેલો રહેતો એક અસલી ‘ટેક-ગીક’, અને બીજો હતો મહિર, જે દિવસભર આંખો બંધ રાખીને સૂતો રહેતો, પણ જ્યારે પણ જાગતો ત્યારે એવા ફિલસૂફી અને કમાલના વિચારો આપતો કે આખો રૂમ હસીને બેવડ વળી જતો.
કૉલેજના પહેલા જ અઠવાડિયે સિનિયરોની એક ટુકડી હોસ્ટેલના નવા વિદ્યાર્થીઓનું ‘રેગિંગ’ કરવા માટે રૂમ ૪૦૪ ના દરવાજા પર આવી પહોંચી. સિનિયરોએ ધમકીભર્યા અવાજે દરવાજો ખખડાવ્યો, "બહાર નીકળો નવા છોકરાઓ! આજે તમારી પરીક્ષા છે!"
અંદર ચિંતન થોડો ઘબરાઈ ગયો, પણ મિહિરે ઊંઘમાંથી આંખ ચોળતા કહ્યું, "ચિંતા ન કરો, સિનિયરોને એમની જ ભાષામાં જવાબ આપીએ."
પ્રિયાંશે એક સ્માઈલ આપી અને તરત જ પોતાની તેજસ્વી બુદ્ધિથી એક પ્લાન બનાવી લીધો. મધ્યરાત્રિના બે વાગ્યાનો સમય થયો હતો. પ્રિયાંશ, ચિંતન અને મહિરે હોસ્ટેલના કૉરિડોરમાં નીકળીને અચાનક જ પ્લાસ્ટિકના ડ્રમ અને સ્ટીલની થાળીઓ જોર-જોરથી વગાડવાનું શરૂ કરી દીધું! સાથેસાથે ભૂતિયા અવાજોમાં એવી બૂમો પાડી કે આખી હોસ્ટેલના સિનિયરો ગભરાઈને પોતાના રૂમમાંથી બહાર દોડી આવ્યા. અંધારા કૉરિડોરમાં મચી ગયેલી આ ભાગદોડ અને મસ્તી જોઈને ‘૩ ઈડિયટ્સ’ ફિલ્મની યાદ તાજી થઈ જાય તેવું ઘમાસાણ મચી ગયું. સિનિયરો નવા છોકરાઓને પકડવા દોડતા રહ્યા અને આ ત્રણ યાર ખડખડાટ હસતા હોસ્ટેલના ટેરેસ પર પહોંચી ગયા.
રાત્રિના સમયે હોસ્ટેલની ટેરેસ પર ઠંડો પવન વહી રહ્યો હતો. આકાશમાં તારાઓ ઝગમગી રહ્યા હતા અને ત્રણેય મિત્રો હોસ્ટેલના કેન્ટિનમાંથી ચોરીછૂપીથી લાવેલી ગરમાગરમ ચાની ચુસ્કીઓ લઈ રહ્યા હતા. ચિંતન પોતાના લેપટોપમાં કઈંક ટાઈપ કરી રહ્યો હતો, ત્યારે તેણે અચાનક કહ્યું, "પ્રિયાંશ, તું ભલે મિકેનિકલ એન્જિનિયરિંગમાં આવ્યો હોય, પણ તારી આ આંખોમાં પેલી લાઇબ્રેરીવાળી ડાયરીનું ભૂત હજુય જીવતું છે."
પ્રિયાંશે ચાનો કપ ટેબલ પર મૂક્યો અને કંઈ બોલવા જ જતો હતો કે અચાનક તેનું ધ્યાન હોસ્ટેલના એ જૂના સ્ટોરરૂમ તરફ ગયું, જ્યાં વર્ષોથી તાળાં મારેલા હતા. હોસ્ટેલના વોર્ડને સફાઈ માટે આજે એ સ્ટોરરૂમનું તાળું ખોલ્યું હતું.
પ્રિયાંશ મિત્રો સાથે ત્યાં પહોંચ્યો અને બિનજરૂરી જૂનો સામાન હટાવવા લાગ્યો. સફાઈ કરતી વખતે, કોર્નરમાં પડેલા એક જૂના, ઉધઈ ખાધેલા લાકડાના કબાટમાંથી અચાનક એક જાડી ફાઈલ નીચે પડી.
પ્રિયાંશે ઝૂકીને એ ફાઈલ અને પુસ્તક હાથમાં લીધું. જ્યારે તેણે કવર પર નજર નાખી, ત્યારે તેનું લોહી થીજી ગયું.
તેના પર એ જ લેખકનું નામ લખેલું હતું—‘દેવદત્ત શાસ્ત્રી’!
પરંતુ સૌથી મોટો ધડાકો એ હતો કે એ પુસ્તક પર પ્રકાશનનું વર્ષ છપાયેલું હતું: ૧૦ વર્ષ પહેલાં! એટલે કે આ કૉલેજ બની કે શરૂ થઈ, તેનાથી પણ એક દાયકા પહેલાં આ લેખક અહીં કોઈ રહસ્યમય મિશન પર હતો!
પ્રિયાંશના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. આ કૉલેજ અને ડાયરી વચ્ચે શું કોઈ ખતરનાક કનેક્શન હતું? બહાર રાત્રિનું આકાશ વધુ ઘેરું બન્યું અને સ્ટોરરૂમની દીવાલ પર છાંયાઓ લાંબા થવા લાગ્યા... સફર હવે કોલેજની મસ્તીમાંથી નીકળીને કોઈ અકલ્પનીય ભયના દ્વારે આવીને ઊભી રહી ગઈ હતી!
