"ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર" — પ્રકરણ ૩: એડ્રેસ જે ક્યારેય હતું જ નહીં
ચોમાસાની પહેલી હેલીથી અમદાવાદ આખું નહાઈ ઊઠ્યું હતું. આકાશમાંથી વરસતા ધોધમાર વરસાદે શહેરના રસ્તાઓ પર પાણીની નદીઓ વહેતી કરી દીધી હતી. એસ.જી. હાઈવેથી લઈને અતિ વ્યસ્ત આશ્રમ રોડ સુધી, બધે જ વાહનોની લાઈટો અને ટ્રાફિકનો ઘોંઘાટ એક ચકરાવે ચડાવનારું વાતાવરણ રચતા હતા. વરસાદની આ ભીની સુગંધ વચ્ચે પણ પ્રિયાંશના મનમાં એક અલગ જ પ્રકારનો સૂકો અને ધૂમાડાવાળો તણાવ સળગી રહ્યો હતો.
ડાયરીના અંતિમ પાના પર મળેલા ‘દેવદત્ત શાસ્ત્રી’ ના સરનામાએ તેને ચેઈન-રીએક્શન જેવી બેચેનીમાં ધકેલી દીધો હતો. બીજા જ દિવસે બપોરે, ઝરમર વરસાદ વચ્ચે પ્રિયાંશ પોતાની બાઈક લઈને રાયપુર વિસ્તારની એક અત્યંત જૂની અને સાંકડી ગલીમાં પહોંચ્યો. તેના હાથમાં એક ચીઠ્ઠી હતી જેના પર એ રહસ્યમય સરનામું લખેલું હતું.
જ્યારે તે નિર્ધારિત નંબરના મકાન પાસે પહોંચ્યો, ત્યારે તેનું હૃદય એક ક્ષણ માટે ધબકારા ચૂકી ગયું. ત્યાં કોઈ સામાન્ય મકાન નહોતું, પણ વર્ષો જૂનો, કાળો પડી ગયેલો અને ભયાનક દેખાતો એક વિરાસત સમો બંગલો હતો. બંગલાના દરવાજા પર જાણે દસકાઓથી લોખંડની જંજ્જીરો લટકતી હતી, જેની આસપાસ જંગલી વેલાઓ વીંટળાયેલા હતા. બારીઓના કાચ તૂટેલા હતા અને અંદરથી આવતી વાસ જાણે કોઈ સદી જૂના રહસ્યની ગવાહી આપતી હતી.
પ્રિયાંશે હિંમત કરીને બાજુની ચાની લારીએ બેઠેલા એક વૃદ્ધ પડોશીને એ સરનામા વિશે પૂછ્યું. પડોશીએ ચાની કીટલી ટેબલ પર મૂકી, પ્રિયાંશ સામે એક વિચિત્ર નજરે જોયું અને ઠંડા અવાજે કહ્યું, "બેટા, તેં આ કયું નામ દીધું? દેવદત્ત શાસ્ત્રી? અરે ભાઈ, આ ગલીમાં છેલ્લાં પચાસ વર્ષથી હું રહું છું, અને અહીં ક્યારેય કોઈ દેવદત્ત નામની વ્યક્તિ રહેતી જ નહોતી! આ પ્લોટ તો ખાલી પડ્યો છે અને આ ખંડેર પણ વર્ષોથી ભૂતિયા ગણાય છે..."
પડોશીના આ શબ્દો સાંભળીને પ્રિયાંશની કરોડરજ્જુમાં ઠંડી ધ્રુજારી ફરી વળી. જો એ સરનામું અસ્તિત્વમાં જ નહોતું, તો પછી ડાયરીમાં એ કોણે લખ્યું હતું? અને તે જે જગ્યા શોધી રહ્યો હતો, તે શું માત્ર ભ્રમણા હતી કે પછી કોઈ અદ્રશ્ય રમત?
આ માનસિક વંટોળ વચ્ચે પણ વાસ્તવિકતાના થાપડાઓ પ્રિયાંશની રાહ જોઈને બેઠા હતા. ઘરે પાછા ફરતા જ તેના પિતા ધર્મેશભાઈનો ક્રોધ અને અપેક્ષાઓનો પર્વત તેની સામે ફાટ્યો. પિતાની જીદ, આંસુ અને કડક આદેશો સામે પ્રિયાંશ વધુ સમય ટકી શક્યો નહીં. પરિવારની શાંતિ અને પિતાના સંતોષ ખાતર, પ્રિયાંશે આખરે અમદાવાદની એક પ્રીમિયર અને ટૉપ એન્જિનિયરિંગ કૉલેજમાં મિકેનિકલ એન્જિનિયરિંગ શાખામાં પ્રવેશ ફોર્મ ભરી દીધું અને એડમિશન કન્ફર્મ થઈ ગયું.
હવે તેનું જીવન બે સમાંતર રેખાઓ પર વહેવા લાગ્યું હતું—દિવસના સમયે કૉલેજના મોટા લેક્ચર હૉલ્સ, મશીનોના ગિયર્સ, ડ્રોઇંગ શીટ્સ અને પ્રોફેસરોની ભારેખમ વાતો; અને રાત્રિના અંધારામાં એ રહસ્યમય ડાયરીના વણઉકેલાયેલા પન્ના. કૉલેજનું વાતાવરણ એન્જિનિયરિંગના ફોર્મ્યુલાથી ભરેલું હતું, પણ પ્રિયાંશનું મન હંમેશાં એ ખંડેર બંગલા અને ‘શૂન્યથી પર’ ના લેખક તરફ જ ભટકતું રહેતું.
એક રાત્રે, ઘડિયાળના કાંટાએ બાર વાગ્યાનો ટકોરા દીધો હતો. કૉલેજના પહેલા જ સપ્તાહનો ભારે થાક લઈને પ્રિયાંશ પોતાના રૂમમાં સૂવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો. બહાર વરસાદ હવે ધીમો પડી ગયો હતો અને રાત્રિની ગાઢ શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી.
અચાનક...
‘ધડમ્!’ કરીને પ્રિયાંશના રૂમની કાચવાળી બારી પર કોઈક સખત વસ્તુ અથડાઈ.
પ્રિયાંશ ચમકીને ઊભો થઈ ગયો. તેણે બારી ખોલી અને નીચે અંધારામાં જોયું, પણ ત્યાં કોઈ નહોતું. વરસાદી ભીના રસ્તા પર પાણીના પોરા સિવાય કશું દેખાતું નહોતું. જ્યારે તેણે નજર નીચે ફ્લોર પર નાખી, ત્યારે બારીની અંદર એક નાનો પથ્થર પડેલો જોવા મળ્યો.
પ્રિયાંશે ધ્રુજતા હાથે એ પથ્થર હાથમાં લીધો. પથ્થર પર કોઈ ધારદાર વસ્તુથી એક નિશાન કોતરેલું હતું—એ જ નિશાન, જે એ રહસ્યમય ડાયરીના પહેલા પાના પર છપાયેલું હતું!
પ્રિયાંશના શ્વાસ રૂંધાઈ ગયા. કોઈક તેની આસપાસ જ હતું, અને તે ડાયરીના રહસ્યની હજુ પણ વધુ નજીક ખેંચાઈ રહ્યો હતો... સફર હવે માત્ર પુસ્તકની નહોતી રહી, પણ સીધી તેના શ્વાસ સાથે જોડાઈ ચૂકી હતી!
