પ્રાપ્તિ અને અર્જુનની એક ઊંડી પ્રેમકથા
રેલવે સ્ટેશન પર હંમેશાં એક અજાણી ઉતાવળ હોય છે.
કોઈ કોઈને મળવા માટે દોડતું હોય છે, કોઈ કોઈને છોડવા માટે આંખોમાં આંસુ લઈને ઊભું હોય છે, કોઈ અજાણ્યા શહેર તરફ નવી જિંદગીની શરૂઆત કરવા નીકળતું હોય છે અને કોઈ પાછું એ જ શહેરમાં ફરતું હોય છે જ્યાં તેની યાદો કોઈની રાહ જોઈ રહી હોય.
પણ ક્યારેક…
આ જ રેલવે સ્ટેશન બે અજાણ્યા લોકોને એવી રીતે મળાવી દે છે કે પછી આખી જિંદગી એ મુલાકાતને ભૂલી શકાતી નથી.
આ વાર્તા પણ એવી જ એક મુલાકાતથી શરૂ થઈ હતી.
ભાગ ૧ — એક અજાણી નજર
સાંજના લગભગ સાડા છ વાગ્યા હતા.
અમદાવાદ રેલવે સ્ટેશનનું પ્લેટફોર્મ નંબર ત્રણ મુસાફરોથી ભરેલું હતું.
પ્રાપ્તિ હાથમાં નાની બેગ લઈને પ્લેટફોર્મ પર ઊભી હતી. તેની નજર વારંવાર ઘડિયાળ તરફ જતી હતી.
ટ્રેન આવવામાં હજુ વીસ મિનિટ હતી.
તે એકલી હતી.
આજે પહેલીવાર તે પોતાના શહેરથી એટલી દૂર જઈ રહી હતી. નવી નોકરી મળી હતી અને આવતીકાલથી તેને વડોદરામાં પોતાની નવી ઓફિસમાં જોડાવાનું હતું.
મમ્મીએ જતાં પહેલાં એક જ વાત કહી હતી,
“પ્રાપ્તિ, નવી જગ્યાએ કોઈ પર તરત વિશ્વાસ કરતી નહીં. પોતાનું ધ્યાન રાખજે.”
પ્રાપ્તિ હસીને બોલી હતી,
“મમ્મી, હું હવે નાની નથી.”
પણ સ્ટેશન પર ઊભી હતી ત્યારે તેને સમજાઈ રહ્યું હતું કે કદાચ તે હજુ પણ મમ્મીની એ જ દીકરી હતી જેને અજાણી જગ્યાએ જતાં થોડો ડર લાગતો હતો.
તેણે ફોન કાઢ્યો.
મમ્મીનો મેસેજ હતો—
“ટ્રેનમાં બેસે એટલે ફોન કરજે.”
પ્રાપ્તિ સ્મિત કરી.
એ જ સમયે કોઈ તેની બાજુમાંથી ઝડપથી પસાર થયું.
એક છોકરો.
હાથમાં કાળો બેકપેક, એક હાથમાં પુસ્તક અને ચહેરા પર થોડી ઉતાવળ.
તે આગળ જઈ રહ્યો હતો ત્યારે અચાનક તેનો ફોન હાથમાંથી નીચે પડી ગયો.
પ્રાપ્તિએ તરત ફોન ઉઠાવી લીધો.
“Excuse me…”
છોકરો પાછળ ફર્યો.
“આ તમારો ફોન.”
“ઓહ… થેન્ક યુ.”
“તમારું ધ્યાન ક્યાં હતું?”
છોકરાએ હળવું હસીને કહ્યું,
“ટ્રેન ચૂકી ન જાઉં એનું ધ્યાન હતું, એટલે ફોનનું ધ્યાન નહોતું.”
પ્રાપ્તિ પણ હસી.
“ટ્રેન ચૂકી જાય તો બીજી આવી જાય.”
“પણ કેટલીક ટ્રેનો ફરી આવતી નથી.”
તે વાક્ય સાંભળીને પ્રાપ્તિ થોડા સેકન્ડ માટે ચૂપ રહી ગઈ.
છોકરો આગળ ચાલ્યો ગયો.
પ્રાપ્તિએ મનમાં વિચાર્યું—
“અજીબ છે…”
થોડી જ વારમાં પ્લેટફોર્મ પર જાહેરાત થઈ.
ટ્રેન આવવાની હતી.
લોકો ઊભા થઈ ગયા.
અને પ્રાપ્તિએ જોયું કે એ જ છોકરો થોડે દૂર ઊભો હતો.
તેનું નામ શું હશે?
ક્યાં જતો હશે?
કેમ તે વાત એટલી સરળતાથી કરી ગયો?
પ્રાપ્તિ પોતાને જ સમજાવવા લાગી,
“બસ… અજાણ્યો માણસ છે. વધારે વિચારવાની જરૂર નથી.”
પણ દિલે પહેલી જ મુલાકાતને ક્યાંક સાચવી લીધી હતી.
ભાગ ૨ — ફરી મુલાકાત
ટ્રેન આવી.
પ્રાપ્તિ પોતાનો કોચ શોધવા લાગી.
તેને સીટ મળી ગઈ.
ટ્રેન ચાલી.
થોડા સમય પછી તેણે બારીની બહાર જોયું.
શહેરની લાઈટો ધીમે ધીમે પાછળ છૂટતી જતી હતી.
તેણે ફોન કાઢ્યો અને મમ્મીને ફોન કર્યો.
“હા મમ્મી, બેસી ગઈ.”
“બધું બરાબર છે ને?”
“હા.”
ફોન મૂક્યા પછી પ્રાપ્તિએ સામે જોયું.
અને અચાનક તે આશ્ચર્યમાં પડી ગઈ.
સામેની સીટ પર એ જ છોકરો બેઠો હતો.
તેની નજર પ્રાપ્તિ સાથે મળી.
બંને થોડા ક્ષણો માટે એકબીજાને જોતા રહ્યા.
છોકરો હસ્યો.
“લાગે છે બીજી ટ્રેન પણ ફરી આવી ગઈ.”
પ્રાપ્તિ હસ્યા વગર રહી શકી નહીં.
“તમારી સીટ અહીં છે?”
“હા. અને તમારી?”
“મારી પણ.”
“તો હવે કદાચ આપણે અજાણ્યા નથી રહ્યા.”
પ્રાપ્તિએ પૂછ્યું,
“તમારું નામ?”
“અર્જુન.”
“હું પ્રાપ્તિ.”
અર્જુને થોડું સ્મિત કર્યું.
“સુંદર નામ છે.”
પ્રાપ્તિએ આંખો નીચે કરી.
“થેન્ક યુ.”
“તમે ક્યાં જાઓ છો?”
“વડોદરા. નવી નોકરી છે.”
“હું પણ વડોદરા જાઉં છું.”
“તમે ત્યાં જ રહો છો?”
“હા. કામ પણ ત્યાં જ છે.”
બસ એટલી વાત.
પણ એ રાતે બંને વચ્ચે જાણે કંઈક શરૂ થઈ ગયું હતું.
કોઈ સંબંધનું નામ નહોતું.
કોઈ વચન નહોતું.
પણ બે અજાણ્યા લોકો વચ્ચે એક અજાણી ઓળખાણ ઊભી થઈ ગઈ હતી.
ભાગ ૩ — વાતોથી લાગણી સુધી
ટ્રેન આગળ વધતી રહી.
રાત વધી રહી હતી.
ડબ્બામાં ઘણા લોકો ઊંઘી ગયા હતા.
પણ પ્રાપ્તિ અને અર્જુન વાત કરતા રહ્યા.
ક્યારેક નાની વાત.
ક્યારેક મોટી વાત.
પ્રાપ્તિએ પોતાના પરિવાર વિશે કહ્યું.
અર્જુને પોતાના પિતાના અવસાન પછી ઘરની જવાબદારી કેવી રીતે સંભાળી તે જણાવ્યું.
પ્રાપ્તિએ પૂછ્યું,
“તમને ક્યારેય એકલાપણું લાગે છે?”
અર્જુન થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
પછી બોલ્યો,
“હા.”
“ક્યારે?”
“જ્યારે ઘણાં લોકો વચ્ચે હોવા છતાં કોઈ એક એવી વ્યક્તિ ન હોય જેને બધું કહી શકાય.”
પ્રાપ્તિએ બારી બહાર જોયું.
“કદાચ દરેક માણસની જિંદગીમાં એવી વ્યક્તિની રાહ હોય છે.”
અર્જુને તેને જોયું.
“કદાચ.”
તે રાત્રે પહેલીવાર અર્જુનને લાગ્યું કે આ છોકરી માત્ર સુંદર નથી.
તેની વાતોમાં ઊંડાઈ છે.
અને પ્રાપ્તિ માટે પણ અર્જુન હવે માત્ર સ્ટેશન પર મળેલો અજાણ્યો છોકરો નહોતો.
તે એવો માણસ લાગતો હતો જે સાંભળે છે.
સમજે છે.
અને શબ્દો કરતાં મૌનને વધારે વાંચે છે.
ભાગ ૪ — એક કપ ચા
વડોદરા આવવાનું હતું.
અર્જુને કહ્યું,
“ચા પીશો?”
પ્રાપ્તિએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
સ્ટેશન આવતા પહેલાં બંનેએ ટ્રેનના દરવાજા પાસે ઊભા રહીને ચા પીધી.
સવારે ચાર વાગ્યાની ઠંડી હવા.
હાથમાં ગરમ ચાનો કપ.
અને સામે ઊભેલો અર્જુન.
પ્રાપ્તિએ એ ક્ષણને મનમાં ક્યાંક સાચવી લીધી.
ટ્રેન વડોદરા પહોંચી.
બંને અલગ દિશામાં જવાના હતા.
અર્જુને પૂછ્યું,
“ફરી મળીશું?”
પ્રાપ્તિએ થોડું હસીને કહ્યું,
“વડોદરા બહુ મોટું શહેર નથી.”
“પણ લોકો એકબીજાને મળતા નથી.”
“સાચું.”
“તો ફરી મળવા માટે કારણ જોઈએ.”
પ્રાપ્તિએ થોડું વિચારીને કહ્યું,
“કદાચ કારણ વગર પણ મળી શકાય.”
અર્જુન હસ્યો.
“તો હું કારણ શોધતો રહીશ.”
બંને પોતપોતાના રસ્તે ચાલ્યા ગયા.
પણ એ દિવસથી બંનેના ફોનમાં એક નવો નંબર હતો.
અર્જુન.
પ્રાપ્તિ.
ભાગ ૫ — રોજની રાહ
પહેલા મેસેજ અર્જુન કરતો.
“સુપ્રભાત.”
પછી પ્રાપ્તિ.
“ઓફિસ પહોંચી?”
પછી ધીમે ધીમે વાતો વધવા લાગી.
સવારની ચા.
ઓફિસની વાતો.
બપોરનું લંચ.
સાંજનો થાક.
રાત્રે દિવસની છેલ્લી વાત.
એક દિવસ પ્રાપ્તિએ મેસેજ કર્યો—
“આજે બહુ થાકી ગઈ છું.”
અર્જુનનો જવાબ આવ્યો—
“ફોન કરું?”
“હા.”
અર્જુને ફોન કર્યો.
પાંચ મિનિટ.
પછી દસ.
પછી એક કલાક.
પ્રાપ્તિ બોલતી રહી.
અર્જુન સાંભળતો રહ્યો.
છેલ્લે પ્રાપ્તિએ પૂછ્યું,
“તમે કશું બોલતા કેમ નથી?”
અર્જુન હસ્યો.
“તારે આજે બોલવાની જરૂર હતી. મને સાંભળવાની.”
એ રાત્રે પ્રાપ્તિ લાંબા સમય પછી ખૂબ શાંતિથી ઊંઘી.
કારણ કે કોઈએ તેની સમસ્યા ઉકેલી નહોતી.
કોઈએ મોટી સલાહ આપી નહોતી.
કોઈએ તેને સમજાવ્યું નહોતું.
કોઈ માત્ર તેની સાથે રહ્યો હતો.
અને ઘણી વાર પ્રેમની શરૂઆત ત્યાંથી થાય છે…
જ્યાં કોઈ આપણને બદલવાનો પ્રયત્ન કર્યા વગર આપણને સમજવાનો પ્રયત્ન કરે છે.
ભાગ ૬ — પ્રેમનો સ્વીકાર
એક સાંજે અર્જુને પ્રાપ્તિ સાથે મળવાનું કહ્યું.
બંને એ જ રેલવે સ્ટેશન પર મળ્યા.
એ જ પ્લેટફોર્મ.
જ્યાં પહેલીવાર તેમની નજર મળી હતી.
અર્જુને કહ્યું,
“મારે તને કંઈ કહેવું છે.”
પ્રાપ્તિના દિલના ધબકારા વધી ગયા.
“કહો.”
“મને ખબર નથી કે આ પ્રેમ છે કે નહીં…”
પ્રાપ્તિ ચૂપ.
“પણ જ્યારે તારો ફોન નથી આવતો ત્યારે હું ફોન તરફ જોઉં છું.”
પ્રાપ્તિની આંખોમાં સ્મિત આવ્યું.
અર્જુન આગળ બોલ્યો,
“જ્યારે કંઈ સારું થાય ત્યારે સૌથી પહેલાં તને કહેવાનું મન થાય છે.”
તેની આંખો થોડી ભીની થઈ.
“અને જ્યારે ખરાબ થાય ત્યારે પણ.”
પ્રાપ્તિએ ધીમેથી પૂછ્યું,
“પછી?”
અર્જુને કહ્યું,
“મને લાગે છે કે મારી જિંદગીમાં તારી જગ્યા બની ગઈ છે.”
પ્રાપ્તિએ લાંબો શ્વાસ લીધો.
“અર્જુન…”
“હા?”
“મને પણ.”
એટલું જ.
કોઈ ફિલ્મી ડાયલોગ નહોતો.
કોઈ મોટું પ્રપોઝલ નહોતું.
પણ એ બે શબ્દો બંને માટે આખી જિંદગી જેટલા હતા.
મને પણ.
ભાગ ૭ — પ્રેમમાં આવેલા પડકારો
પ્રેમ સુંદર હતો.
પણ જિંદગી સરળ નહોતી.
પ્રાપ્તિના પરિવારને અર્જુન વિશે ખબર પડી.
પરિવારે તરત સ્વીકાર કર્યો નહીં.
“આ છોકરો કોણ છે?”
“કુટુંબ કેવું છે?”
“નોકરી શું છે?”
“ભવિષ્ય સુરક્ષિત છે?”
પ્રશ્નો વધતા ગયા.
પ્રાપ્તિ અર્જુન પાસે આવી.
“મને ડર લાગે છે.”
અર્જુને તેનો હાથ પકડીને કહ્યું,
“મને પણ.”
“પછી?”
“પછી આપણે ભાગી જઈશું નહીં.”
“તો?”
“સમજાવીશું.”
“અને જો ન સમજાય?”
અર્જુને તેની આંખોમાં જોઈને કહ્યું,
“તો પણ હું તારો હાથ નહીં છોડું.”
પ્રાપ્તિ રડી પડી.
“તું આટલો વિશ્વાસથી કેવી રીતે બોલી શકે છે?”
અર્જુન બોલ્યો,
“કારણ કે હું તને માત્ર મારા જીવનમાં લાવવા નથી માંગતો. હું તારા જીવનની દરેક મુશ્કેલીમાં તારી સાથે ઊભો રહેવા માંગું છું.”
આ પ્રેમની સૌથી મોટી કસોટી હતી.
એકબીજાને મેળવવાની નહીં.
એકબીજા માટે ઊભા રહેવાની.
ભાગ ૮ — અંતર
પરિસ્થિતિને કારણે અર્જુનને થોડા મહિના માટે બીજા શહેરમાં ટ્રાન્સફર મળી.
પ્રાપ્તિએ સમાચાર સાંભળ્યા ત્યારે કંઈ બોલ્યું નહીં.
રાત્રે ફોન પર માત્ર એટલું કહ્યું,
“કેટલા સમય માટે?”
“છ મહિના.”
પ્રાપ્તિ ચૂપ.
“પ્રાપ્તિ…”
“હું અહીં છું.”
“રડતી છે?”
“ના.”
“ખોટું બોલે છે.”
પ્રાપ્તિ રડી પડી.
“મને તારી આદત પડી ગઈ છે.”
અર્જુન પણ ચૂપ થઈ ગયો.
“મને પણ.”
“દૂર જઈશ તો?”
“દૂર જઈશ, અદૃશ્ય નહીં થઈ જાઉં.”
“દરરોજ વાત કરશો?”
“દરરોજ.”
“જો સમય ન મળે તો?”
“સમય બનાવીશ.”
અને એ દિવસથી તેમનો પ્રેમ ફોનના સ્ક્રીન પર જીવવા લાગ્યો.
સવારનો મેસેજ.
રાત્રે ફોન.
ક્યારેક વિડિયો કોલ.
ક્યારેક માત્ર બે મિનિટ.
પણ બે મિનિટ પણ બંને માટે આખા દિવસની શાંતિ બની જતી.
ભાગ ૯ — એક ભૂલ
એક દિવસ અર્જુનનો ફોન આખો દિવસ બંધ રહ્યો.
પ્રાપ્તિ ચિંતિત થઈ ગઈ.
મેસેજનો જવાબ નહીં.
ફોન નહીં.
રાત્રે પણ નહીં.
બીજા દિવસે બપોરે ફોન આવ્યો.
“હેલો…”
અર્જુનનો અવાજ હતો.
પ્રાપ્તિ ગુસ્સે થઈ ગઈ.
“ક્યાં હતા?”
“કામમાં ફસાઈ ગયો હતો.”
“એક મેસેજ તો કરી શકતા હતા.”
“માફ કર.”
“મને ખબર છે તું વ્યસ્ત હોય છે. પણ તારી ચિંતા કરવી એ મારી ભૂલ નથી.”
અર્જુન ચૂપ રહ્યો.
પ્રાપ્તિ બોલતી રહી,
“મારે તારા પર હક નથી જમાવવો. પણ જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ દિલમાં રહેવા લાગે ને, ત્યારે તેની ચિંતા પણ થાય.”
અર્જુન ધીમેથી બોલ્યો,
“આજે સમજાયું કે પ્રેમમાં માત્ર સાથે રહેવું જ નહીં, સામેની વ્યક્તિને નિશ્ચિતતા આપવી પણ જરૂરી છે.”
તે દિવસ પછી અર્જુને નાની નાની બાબતોમાં પણ પ્રાપ્તિની ચિંતા રાખવી શરૂ કરી.
કારણ કે પ્રેમ મોટાં વચનોથી નહીં…
નાની નાની કાળજીથી જીવંત રહે છે.
ભાગ ૧૦ — ફરી એ જ પ્લેટફોર્મ
છ મહિના પૂરા થયા.
અર્જુન પાછો આવી રહ્યો હતો.
પ્રાપ્તિ તેને લેવા રેલવે સ્ટેશન પહોંચી.
ટ્રેન પ્લેટફોર્મ નંબર ત્રણ પર આવી.
લોકો ઉતરવા લાગ્યા.
પ્રાપ્તિની નજર દરેક ચહેરા પર હતી.
અને પછી…
અર્જુન દેખાયો.
બંનેની નજર મળી.
છ મહિના પછીની એ નજરમાં છ મહિનાની રાહ હતી.
અર્જુન તેની પાસે આવ્યો.
કંઈ બોલ્યો નહીં.
માત્ર તેની સામે ઊભો રહ્યો.
પ્રાપ્તિની આંખોમાં આંસુ હતા.
“આટલો સમય કેમ લગાવ્યો?”
અર્જુને હસીને કહ્યું,
“ટ્રેન હતી. દિલ તો તારી પાસે જ હતું.”
પ્રાપ્તિ હસી પડી.
પછી અર્જુને તેને ધીમેથી ગળે લગાવી.
સ્ટેશન પર હજારો લોકો હતા.
પણ એ ક્ષણે બંને માટે દુનિયામાં માત્ર બે જ લોકો હતા.
પ્રાપ્તિ.
અને અર્જુન.
ભાગ ૧૧ — લગ્ન પહેલાંની એક રાત
સમય પસાર થયો.
પરિવાર પણ ધીમે ધીમે રાજી થયો.
અર્જુન અને પ્રાપ્તિના લગ્ન નક્કી થયા.
લગ્નના એક દિવસ પહેલાં પ્રાપ્તિએ અર્જુનને ફોન કર્યો.
“ઉંઘ આવે છે?”
“ના.”
“મને પણ નહીં.”
“ડર લાગે છે?”
“થોડો.”
“મને પણ.”
“લગ્ન પછી બધું બદલાઈ જશે ને?”
“હા.”
“જો હું ક્યારેક ગુસ્સે થઈ જાઉં તો?”
“તને મનાવીશ.”
“જો હું રડી પડું તો?”
“આંસુ લૂછીશ.”
“જો હું બહુ મુશ્કેલીમાં હોઉં તો?”
અર્જુન થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
પછી બોલ્યો,
“ત્યારે હું તારી બાજુમાં ઊભો રહીશ.”
“અને જો હું ખોટી હોઉં?”
“ત્યારે સમજાવીશ.”
“અને જો તું ખોટો હોય?”
અર્જુન હસ્યો.
“ત્યારે તું સમજાવજે.”
પ્રાપ્તિ હસતાં હસતાં રડી પડી.
“અર્જુન…”
“હા?”
“મને બસ એક જ વચન આપ.”
“કયું?”
“જિંદગી ગમે તેટલી બદલાય… પણ આપણે એકબીજા સાથે વાત કરવાનું બંધ નહીં કરીએ.”
અર્જુને કહ્યું,
“આ વચન છે.”
ભાગ ૧૨ — પ્રેમનું સાચું સ્વરૂપ
લગ્ન થઈ ગયા.
જીવન બદલાયું.
હવે બંને એક જ ઘરમાં રહેતા હતા.
સવારની ચા સાથે.
સાંજનો થાક સાથે.
ક્યારેક મતભેદ.
ક્યારેક ગુસ્સો.
ક્યારેક મૌન.
પણ એક વસ્તુ ક્યારેય બદલાઈ નહીં.
એકબીજાની કાળજી.
એક દિવસ પ્રાપ્તિ ઓફિસથી ખૂબ થાકીને આવી.
અર્જુને પૂછ્યું,
“શું થયું?”
“કંઈ નહીં.”
“ફરી ખોટું બોલે છે.”
પ્રાપ્તિ હસીને બોલી,
“આજે સમજાયું કે તું મને મારા કરતાં વધારે ઓળખે છે.”
અર્જુને કહ્યું,
“પ્રેમ એટલે એ જ ને.”
“શું?”
“જે વ્યક્તિ ‘કંઈ નથી’ કહે ત્યારે પણ સમજાઈ જાય કે અંદર ઘણું બધું છે.”
પ્રાપ્તિએ તેનું માથું તેના ખભા પર મૂકી દીધું.
કોઈ શબ્દ નહોતો.
કોઈ જરૂર પણ નહોતી.
ક્યારેક પ્રેમને સમજાવવા માટે શબ્દો ઓછા પડે છે.
અંતિમ ભાગ — એ રેલવે સ્ટેશન
લગ્નને ઘણા વર્ષો થઈ ગયા.
એક દિવસ બંને પોતાના બાળક સાથે એ જ રેલવે સ્ટેશન પરથી પસાર થઈ રહ્યા હતા.
પ્રાપ્તિ અચાનક અટકી ગઈ.
“અર્જુન…”
“શું થયું?”
“યાદ છે?”
અર્જુને પ્લેટફોર્મ નંબર ત્રણ તરફ જોયું.
તે હસ્યો.
“હા.”
“અહીં જ મળ્યા હતા.”
“તમે મારો ફોન ઉઠાવ્યો હતો.”
“અને તમે કહ્યું હતું કે કેટલીક ટ્રેનો ફરી આવતી નથી.”
અર્જુન હસ્યો.
“પણ આપણી ટ્રેન તો આવી ગઈ હતી.”
પ્રાપ્તિએ તેને જોયો.
“ના.”
“ના?”
“આપણી ટ્રેન આવી નહોતી.”
“તો?”
પ્રાપ્તિએ ધીમેથી કહ્યું,
“આપણી જિંદગીની ટ્રેન અહીંથી શરૂ થઈ હતી.”
અર્જુન તેની સામે જોતો રહ્યો.
પ્રાપ્તિએ તેનો હાથ પકડી લીધો.
વર્ષો પહેલાં આ જ પ્લેટફોર્મ પર બે અજાણ્યા લોકો મળ્યા હતા.
એક નાની વાતથી ઓળખાણ થઈ.
ઓળખાણમાંથી મિત્રતા.
મિત્રતામાંથી પ્રેમ.
પ્રેમમાંથી વિશ્વાસ.
અને વિશ્વાસમાંથી આખી જિંદગી.
અર્જુને પ્રાપ્તિનો હાથ વધુ મજબૂતીથી પકડી લીધો.
“જો એ દિવસે તારો ફોન ન પડ્યો હોત તો?”
પ્રાપ્તિ હસીને બોલી,
“તો કદાચ આપણે ન મળ્યા હોત.”
અર્જુને કહ્યું,
“કેટલી અજીબ વાત છે ને?”
“શું?”
“કેટલાક લોકો આપણને શોધતા નથી…”
તે થોડી ક્ષણ અટક્યો.
“પણ જિંદગી તેમને આપણા સુધી લઈ આવે છે.”
પ્રાપ્તિએ તેની આંખોમાં જોયું.
“અને પછી?”
“પછી પ્રેમ તેમને રોકી લે છે.”
બંને આગળ ચાલવા લાગ્યા.
પ્લેટફોર્મ પર ફરી એક ટ્રેન આવી.
લોકો દોડ્યા.
કોઈ ઉતર્યું.
કોઈ ચઢ્યું.
કોઈ મળ્યું.
કોઈ વિદાય લઈને ગયું.
પણ પ્રાપ્તિ અને અર્જુન હવે જાણતા હતા—
રેલવે સ્ટેશન પર મળેલી દરેક વ્યક્તિ મુસાફર નથી હોતી.
કેટલાક લોકો તો જીવનભરના સાથી બનીને આવે છે.
અને ક્યારેક…
એક અજાણી નજર,
એક પડેલો ફોન,
એક કપ ચા,
અને એક નાની વાત…
આખી જિંદગીની સૌથી સુંદર પ્રેમકથા બની જાય છે.
પ્રાપ્તિ અને અર્જુનની પ્રેમકથા પણ એવી જ હતી.
એક મુલાકાતથી શરૂ થયેલી…
અંતરથી વધુ ઊંડી બનેલી…
રાહથી વધુ મજબૂત બનેલી…
અને આખરે એક જ વચનમાં સમાઈ ગયેલી—
“જિંદગીની કોઈ પણ ટ્રેન આવે કે જાય…પણ આપણે એકબીજાની બાજુની સીટ ક્યારેય ખાલી નહીં રાખીએ.”
