এখন সৰু আৰু সুন্দৰ চহৰত আশা নামৰ এগৰাকী ছোৱালী নিজৰ মাক-দেউতাকৰ সৈতে বাস কৰিছিল। আশা আছিল অতি সৰল, মৰমিয়াল আৰু সংবেদনশীল মনৰ ছোৱালী। তাইৰ বাবে জীৱনত ধন-সম্পত্তিতকৈ সম্পৰ্কৰ মূল্য বেছি আছিল। তাই প্ৰায়ে মাকক কৈছিল, “মা, মানুহৰ হাতত বহুত ধন নাথাকিলেও একো নহয়, কিন্তু যদি জীৱনত সঁচা সম্পৰ্ক আৰু আপোন মানুহ থাকে, তেন্তে মানুহ কেতিয়াও অকলশৰীয়া নহয়।”আশাৰ জীৱনটো বৰ সাধাৰণ আছিল। ৰাতিপুৱা মাকক ঘৰৰ কামত সহায় কৰা, নিজৰ কাম কৰা আৰু সন্ধিয়া ঘৰৰ ছাদত বহি আকাশলৈ চাই থকা তাইৰ প্ৰিয় কাম আছিল।এদিন তাইৰ পৰিচয় ৰাহুল নামৰ এজন যুৱকৰ সৈতে হ’ল। ৰাহুলে সেই একেখন চহৰৰ এখন সৰু কিতাপৰ দোকানত কাম কৰিছিল।