સાંજનો સમય હતો. આકાશમાં ઘેરા વાદળો છવાઈ ગયા હતા અને ઠંડો પવન શહેરની ગલીઓમાં ફરતો હતો. થોડા જ સમયમાં વરસાદ શરૂ થયો. પાણીના ટીપાં રસ્તા પર પડતાં હતા અને આખું શહેર એક અજાણી શાંતિમાં ડૂબી ગયું હતું.
શહેરની મોટી હોસ્પિટલના ગેટ પાસે લોકોની અવરજવર ચાલી રહી હતી. એમ્બ્યુલન્સની સાઇરન, દર્દીઓની વાતો અને ડોક્ટરોની દોડધામ—આ બધું ત્યાં રોજનું જ દૃશ્ય હતું.
હોસ્પિટલના અંદર, ડૉ. આરવ પોતાના કેબિનમાં બેઠો હતો. આખો દિવસ દર્દીઓની તપાસ કરીને તે થોડો થાકી ગયો હતો. ટેબલ પર પડેલી ફાઇલ બંધ કરતાં તેણે ઘડિયાળ તરફ જોયું.
સાંજે છ વાગી ગયા હતા.
"આજે તો ખરેખર બહુ કામ હતું," તેણે ધીમેથી પોતાને કહ્યું.
આરવ માત્ર એક સારો ડોક્ટર જ નહોતો, પરંતુ ખૂબ જ સંવેદનશીલ માણસ પણ હતો. દર્દીઓની પીડા તેને અંદરથી સ્પર્શી જતી. કદાચ એ જ કારણ હતું કે લોકો તેના પર ખુબ વિશ્વાસ કરતા.
તે કેબિનમાંથી બહાર નીકળ્યો અને હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં ચાલવા લાગ્યો. બહાર વરસાદ વધુ તેજ થઈ ગયો હતો. કાચની બારીમાંથી વરસાદના ટીપાં દેખાતા હતા.
જ્યારે તે હોસ્પિટલના ગેટ પાસે પહોંચ્યો, ત્યારે તેની નજર અચાનક એક છોકરી પર પડી.
તે છોકરી ગેટ પાસે ઊભી હતી.
સફેદ રંગનો દુપટ્ટો, હાથમાં ફાઇલ અને ચહેરા પર થોડી ચિંતા…
વરસાદના કારણે તેના વાળ થોડા ભીના થઈ ગયા હતા. પરંતુ તેની આંખોમાં કંઈક એવું હતું કે આરવ થોડા પળ માટે તેને જોતો રહી ગયો.
છોકરીએ પણ આરવને જોયો.
તે ધીમેથી તેની તરફ આવી.
"માફ કરશો…" તેણે થોડા સંકોચ સાથે કહ્યું,
"શું તમે મને કહી શકો કે ડૉક્ટર આરવ ક્યાં મળશે?"
આરવ થોડું સ્મિત કરીને બોલ્યો,
"હું જ આરવ છું. કહો, શું થયું?"
છોકરી થોડું ગભરાઈ ગઈ.
"ઓહ… માફ કરશો, મને ખબર નહોતી."
"કોઈ વાત નથી," આરવ હસ્યો, "બોલો."
છોકરીએ હાથમાં રાખેલી ફાઇલ આગળ વધારી.
"આ મારા પપ્પાના રિપોર્ટ છે. તેઓ છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી બહુ બીમાર છે… એટલે હું થોડું ચિંતિત હતી."
આરવે ફાઇલ ખોલી અને રિપોર્ટ જોવા લાગ્યો. થોડા પળ સુધી શાંતિ રહી. માત્ર વરસાદના અવાજ સાંભળાતા હતા.
છોકરીની નજર આરવના ચહેરા પર હતી. તેને અંદરથી ડર લાગતો હતો કે ક્યાંક રિપોર્ટમાં કંઈ ખરાબ તો નહીં હોય.
થોડા સમય પછી આરવ બોલ્યો.
"ચિંતા કરવાની જરૂર નથી."
છોકરીએ તરત પૂછ્યું,
"ખરેખર?"
"હા," આરવે શાંતિથી કહ્યું, "થોડી દવાઓ અને આરામથી તેઓ ઠીક થઈ જશે."
છોકરીના ચહેરા પર તરત રાહત દેખાઈ.
"થેન્ક યુ… હું તો ખરેખર ડરી ગઈ હતી."
આરવ હળવેથી હસ્યો.
"ક્યારેક બીમારી કરતા ડર વધારે ખતરનાક હોય છે."
છોકરીએ પણ થોડું સ્મિત કર્યું.
"મારું નામ માયરા છે," તેણે કહ્યું.
"હું જાણું છું," આરવ બોલ્યો.
"કેવી રીતે?"
"રિપોર્ટમાં લખેલું છે."
બંને થોડું હસ્યા.
વરસાદ હજુ પણ વરસી રહ્યો હતો. પરંતુ હવે એ ક્ષણમાં કોઈ અજાણી ગરમાહટ હતી.
આરવે પૂછ્યું,
"તમારા પપ્પા ક્યાં છે?"
"ઘરે છે. આજે તેમને લાવી શકી નહીં, એટલે રિપોર્ટ લઈને આવી."
"બરાબર. તમે કાલે તેમને સાથે લાવો."
માયરાએ માથું હલાવ્યું.
થોડા સમય માટે બંને વચ્ચે શાંતિ છવાઈ ગઈ.
માયરાએ આકાશ તરફ જોયું. વરસાદના ટીપાં લાઇટમાં ચમકી રહ્યા હતા.
"મને વરસાદ બહુ ગમે છે," તે અચાનક બોલી.
આરવ થોડું આશ્ચર્યમાં પડ્યો.
"ખરેખર?"
"હા," માયરા બોલી,
"વરસાદમાં બધું થોડું સચ્ચું લાગે છે."
"એનો શું અર્થ?"
માયરાએ ધીમેથી કહ્યું,
"લોકો પોતાની લાગણીઓ છુપાવે છે… પરંતુ વરસાદમાં આંખોના આંસુ પણ દેખાતા નથી."
આરવ થોડા પળ માટે ચુપ રહી ગયો.
તેને લાગ્યું કે આ છોકરી સામાન્ય નથી. તેની વાતોમાં કંઈક ઊંડાઈ હતી.
"તમારી વાતો તો બહુ ફિલોસોફિકલ છે," તેણે હસીને કહ્યું.
માયરા પણ હસવા લાગી.
"એવું કંઈ નથી."
થોડા સમય પછી તે બોલી,
"બરાબર, હું હવે જઈશ. કાલે પપ્પાને લઈને આવીશ."
"ઓકે."
માયરા થોડા પગલાં ચાલીને અટકી.
તે પાછી વળી.
"ડૉક્ટર…"
"હા?"
"આભાર."
"કઈ માટે?"
"મને શાંતિ આપવા માટે."
આરવ સ્મિત કરી દીધું.
માયરા ધીમે ધીમે વરસાદમાં ચાલતી ગઈ.
આરવ તેને જોતો રહ્યો.
તેના મનમાં એક અજાણી લાગણી ઉઠી.
ક્યારેક જીવનમાં કેટલીક મુલાકાતો ખૂબ સામાન્ય લાગે છે…
પરંતુ પછી સમજાય છે કે એ મુલાકાતો જ આખું જીવન બદલી નાખે છે.
આરવને ખબર નહોતી…
કે આજની આ નાની મુલાકાત
એક દિવસ તેની સૌથી મોટી કહાની બનવાની હતી.
અને કદાચ…
એક એવો પ્રેમ જન્મવાનો હતો
જે સમયને પણ હરાવી દે.
વરસાદ હજુ પણ વરસી રહ્યો હતો.
પરંતુ આરવના દિલમાં હવે એક નવો પ્રશ્ન હતો—
માયરા ફરી મળશે?
