અધ્યાય 1 : વિશ્વાસઘાત
રાત્રિના અગિયાર વાગ્યા હતા.
સંપૂર્ણ શાંત આકાશમાં કાળા વાદળો છવાઈ ગયા હતા. દૂર વીજળીના ચમકારા જાણે કોઈ અનિષ્ટની આગાહી કરી રહ્યા હતા.
અરાવલી પર્વતમાળાની વચ્ચે આવેલું "સૂર્યગઢ પેલેસ" પ્રકાશથી ઝગમગી રહ્યું હતું.
આજે આર્યિકા શાહ અને ધ્રુવ મહેતાની લગ્નની પાંચમી વર્ષગાંઠ હતી.
દેશના મોટા ઉદ્યોગપતિઓ, રાજકારણીઓ અને જાણીતા લોકો પાર્ટીમાં હાજર હતા.
પરંતુ આ ભવ્ય ઉજવણીની પાછળ એક ભયંકર રહસ્ય છુપાયેલું હતું.
સફેદ સાડીમાં સજ્જ આર્યિકા બાલ્કનીમાં ઊભી હતી.
ઠંડી હવા તેના લાંબા વાળ સાથે રમતી હતી.
તેના ચહેરા પર સુંદર સ્મિત હતું.
પરંતુ આંખોમાં અજાણી ખાલીપો દેખાતો હતો.
છેલ્લા કેટલાક મહિનાથી તેને કંઈક ખોટું લાગતું હતું.
ખૂબ ખોટું.
ધ્રુવ બદલાઈ ગયો હતો.
તે હવે પહેલાની જેમ તેની સાથે વાત કરતો નહોતો.
ક્યારેક દિવસો સુધી તેની આંખોમાં પણ ન જોતો.
અને સૌથી મોટી વાત...
તેની નાની બહેન કાવ્યા અચાનક ખૂબ જ વાર તેમના ઘરમાં આવવા લાગી હતી.
શરૂઆતમાં આર્યિકાએ ધ્યાન આપ્યું નહોતું.
પરંતુ હવે...
હવે દરેક નાની વાત શંકાસ્પદ લાગતી હતી.
"દીદી..."
પાછળથી અવાજ આવ્યો.
આર્યિકાએ ફરીને જોયું.
કાવ્યા ઊભી હતી.
ચહેરા પર હંમેશની જેમ મધુર સ્મિત.
પણ આજે એ સ્મિત કંઈક અલગ લાગતું હતું.
જાણે કોઈ રમત જીતી ગઈ હોય.
"તું અહીં એકલી શું કરે છે?" કાવ્યાએ પૂછ્યું.
"એમ જ... થોડી હવા ખાવા આવી."
કાવ્યા નજીક આવી.
"તને ખબર છે દીદી?"
"શું?"
"ક્યારેક આપણે જેને સૌથી વધુ પ્રેમ કરીએ છીએ એ જ માણસ આપણને સૌથી વધુ દુઃખ આપે છે."
આર્યિકા ચોંકી ગઈ.
"એટલે?"
કાવ્યા માત્ર હસી.
"કંઈ નહીં."
અને ત્યાંથી ચાલતી થઈ ગઈ.
આર્યિકાનું હૃદય અચાનક ધબકવા લાગ્યું.
એ શબ્દો સામાન્ય નહોતા.
કંઈક હતું.
કંઈક એવું જે તેની સમજની બહાર હતું.
થોડા સમય પછી તે ધ્રુવને શોધવા નીકળી.
તે આખા પેલેસમાં ફરી.
મુખ્ય હોલ...
ગાર્ડન...
મીટિંગ રૂમ...
પરંતુ ધ્રુવ ક્યાંય દેખાયો નહીં.
અચાનક તેને ઉપરના માળેથી અવાજ સંભળાયો.
એક પુરુષ.
અને એક સ્ત્રી.
આર્યિકા ધીમે ધીમે સીડીઓ ચઢવા લાગી.
દરેક પગલું સાથે હૃદયની ધડકન વધી રહી હતી.
રૂમ નંબર 307.
દરવાજો સંપૂર્ણ બંધ નહોતો.
અંદરથી અવાજ આવી રહ્યો હતો.
"હવે વધુ રાહ જોઈ શકતો નથી..."
ધ્રુવનો અવાજ.
"થોડા દિવસ વધુ..." સ્ત્રીનો અવાજ.
કાવ્યા.
આર્યિકાનું શરીર જાણે જામી ગયું.
શ્વાસ અટકી ગયો.
મગજ ખાલી થઈ ગયું.
"આર્યિકાને કંઈ શંકા તો નથી ને?" કાવ્યાએ પૂછ્યું.
ધ્રુવે હસતાં કહ્યું,
"એ મૂર્ખને ક્યારેય કંઈ ખબર નહીં પડે."
આર્યિકાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
પરંતુ તે હજુ પણ અંદર જવા તૈયાર નહોતી.
કદાચ...
કદાચ તે ખોટું સાંભળી રહી હશે.
પછી બીજા શબ્દોએ તેની આખી દુનિયા તોડી નાખી.
"થોડા દિવસમાં બધું આપણું થઈ જશે."
"તેની મિલકત પણ."
"અને કંપની પણ."
કાવ્યાએ હસીને કહ્યું,
"અને પછી?"
ધ્રુવ બોલ્યો,
"પછી આર્યિકાની જરૂર નહીં રહે."
એક ક્ષણ માટે સમય થંભી ગયો.
આર્યિકાની આંખોમાંથી આંસુઓ વહેવા લાગ્યા.
પોતાની બહેન.
પોતાનો પતિ.
બંનેએ દગો આપ્યો હતો.
પરંતુ જે સત્ય હવે બહાર આવવાનું હતું તેનાથી પણ વધુ ભયંકર હતું.
ધ્રુવે ટેબલ પર એક ફાઈલ મૂકી.
"આ કોન્ટ્રાક્ટ પર તેના સહી થઈ ગયા છે."
કાવ્યાએ પૂછ્યું,
"અને જો તે ના પાડી દે તો?"
ધ્રુવના ચહેરા પર ક્રૂર સ્મિત આવ્યું.
"તો અકસ્માત થઈ જશે."
કાવ્યા હસવા લાગી.
"ખીણ બહુ ઊંડી છે."
આર્યિકાનું આખું શરીર કંપવા લાગ્યું.
તેઓ...
તેઓ તેની હત્યા કરવાની વાત કરી રહ્યા હતા.
અચાનક તેના હાથમાંથી મોબાઇલ સરકી ગયો.
ધડામ!
અવાજ આખા કોરિડોરમાં ગુંજી ઉઠ્યો.
રૂમની અંદર શાંતિ છવાઈ ગઈ.
"કોણ છે ત્યાં?"
ધ્રુવનો અવાજ આવ્યો.
આર્યિકાનું હૃદય ગળામાં આવી ગયું.
તે દોડવા લાગી.
સીડીઓ ઉતરી.
લોબી પાર કરી.
પેલેસની પાછળના ભાગમાં પહોંચી.
પાછળથી પગલાંઓનો અવાજ આવી રહ્યો હતો.
ધ્રુવ.
અને કાવ્યા.
"આર્યિકા! ઉભી રહે!"
ધ્રુવ બૂમ પાડ્યો.
પરંતુ હવે તે ક્યારેય તેમની વાત સાંભળવાની નહોતી.
વરસાદ શરૂ થઈ ગયો.
ભારે વરસાદ.
આર્યિકા દોડતી દોડતી પેલેસની પાછળ આવેલી ખીણ સુધી પહોંચી ગઈ.
આગળ રસ્તો બંધ હતો.
પાછળ ધ્રુવ અને કાવ્યા.
તેની આંખોમાંથી આંસુ અને વરસાદનું પાણી સાથે વહેતા હતા.
"શા માટે?"
તે ચીસ પાડી.
"મેં તમારું શું બગાડ્યું હતું?"
કાવ્યાએ ઠંડા અવાજમાં કહ્યું,
"તારી ભૂલ માત્ર એટલી હતી કે તું અમારી વચ્ચે આવી ગઈ."
આર્યિકાનું હૃદય તૂટી ગયું.
ધ્રુવ આગળ વધ્યો.
"આ બધું બિઝનેસ છે."
"અને પ્રેમ?"
આર્યિકાએ પૂછ્યું.
ધ્રુવ હસ્યો.
"મેં ક્યારેય તને પ્રેમ કર્યો જ નહોતો."
આ શબ્દોએ તેની આત્મા ચીરી નાખી.
વીજળી આકાશમાં ચમકી.
અને એ જ ક્ષણે...
ધ્રુવે તેને જોરથી ધક્કો માર્યો.
આર્યિકા પાછળ લથડી.
તેના પગ નીચેની જમીન સરકી ગઈ.
તે ખીણમાં પડવા લાગી.
સમય ધીમો પડી ગયો.
ઉપર ધ્રુવ અને કાવ્યા દેખાઈ રહ્યા હતા.
તેમના ચહેરા પર જીતનું સ્મિત હતું.
આર્યિકાની આંખો બંધ થવા લાગી.
પરંતુ અચાનક...
તેને એક અજાણ્યો અવાજ સંભળાયો.
"શું તું બદલો લેવા માંગે છે?"
આર્યિકાએ આંખ ખોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
અંધકાર વચ્ચે એક અજવાળું દેખાયું.
"જો તને બીજી તક મળે..."
"તો શું તું પોતાનું ભાગ્ય બદલીશ?"
આર્યિકાના હોઠ ધીમેથી હલ્યા.
"હા..."
"હું બધું પાછું મેળવીશ..."
"અને જેમણે મને નષ્ટ કરી..."
"તેમને હું ક્યારેય માફ નહીં કરું..."
અને પછી...
સંપૂર્ણ અંધકાર છવાઈ ગયો.
