કુદરત જ્યારે કનેક્ટ કરે છે, ત્યારે નેટવર્કની જરૂર પડતી નથી
ધરા છેલ્લા પાંચ વર્ષથી દરરોજ સાંજે અમદાવાદના એ જૂના મકાનની અગાશીની પાળ પર આવીને બેસતી. સ્માર્ટફોનની બ્રાઈટનેસ સાવ ઓછી હોવા છતાં, સ્ક્રીન પર ખુલેલું એક ચેટ બોક્સ તેની આંખોમાં પ્રતિબિંબિત થતું હતું. એ ચેટ બોક્સ પર નામ લખેલું હતુ કરણ.
છેલ્લો મેસેજ પાંચ વર્ષ પહેલાંનો હતો, પણ ધરા આજે પણ ટાઈપિંગ બારમાં કશુંક લખતી અને પછી 'બેકસ્પેસ' દબાવીને ભૂંસી નાખતી.
હજુ હમણાં જ વસંત ઋતુ વિદાય લઈ રહી હતી. આજુબાજુના બગીચાઓમાં કેસૂડાના ફૂલો ખરી રહ્યા હતા અને આંબાની ડાળીઓ પર કેરીઓ પાકી રહી હતી. આખું જગત પ્રકૃતિના બદલાતા રંગોની રીલ્સ બનાવીને ઇન્સ્ટાગ્રામ પર 'સ્પ્રિંગ વાઇબ્સ' ના કેપ્શન સાથે પોસ્ટ કરી રહ્યું હતું, પણ ધરા માટે આ બધું સાવ અર્થહીન હતું. તેના ફોનમાં ભલે હજારો નોટિફિકેશન્સ આવતા, પણ જે એક નોટિફિકેશનની તેને પ્રતીક્ષા હતી, ત્યાં વર્ષોથી મૌન હતું.
કૉલેજના દિવસોમાં સોશિયલ મીડિયા પર શરૂ થયેલી એ પ્રેમકહાની એક નાનકડી ગેરસમજ અને ઈગોના કારણે વોટ્સએપ પર એકબીજાને 'બ્લોક' કરવા સુધી પહોંચી ગઈ હતી. કરણ અમદાવાદ છોડીને બેંગલોર શિફ્ટ થઈ ગયો. વર્ષો પછી આજે ધરાએ તેને અનબ્લોક કર્યો હતો, પણ મેસેજ મોકલવાની હિંમત નહોતી થતી. ધરાનું મન ચાતક પક્ષી જેવું થઈ ગયું હતું, જે નેટવર્ક વગરના ફોનની જેમ બસ એક સિગ્નલની રાહમાં તરસતું બેઠું હતું.
તેણે ધ્રુજતી આંગળીઓથી ટાઈપિંગ બોક્સમાં લખ્યું:"દિવસો અને રાતો સાવ કોરાકટ જાય છે... ક્યાં સુધી તારી વાટ જોવાની? જ્યારે પણ આકાશમાં વીજળી થાય છે, ત્યારે સ્ક્રીન પર તારો જ ફોટો ફ્લેશ થાય છે..."
પણ દર વખતની જેમ, આ મેસેજ પણ તેણે 'સેન્ડ' કરવાને બદલે ડિલીટ કરી નાખ્યો.
દિવસો વીતતા ગયા અને જેઠ મહિનાનો અસહ્ય, ચામડી બાળતો ઉકળાટ શરૂ થયો. મકાનની અગાશી બપોરે ભઠ્ઠીની જેમ તપતી. ધરા સાંજે જ્યારે ત્યાં જતી ત્યારે ગરમ હવા અને ધૂળની ડમરીઓ તેના ચહેરાને દઝાડી જતી. ફોન પણ ઓવરહીટ થઈને બંધ થઈ જતો, બિલકુલ ધરાના મનની જેમ.
આખરે, અષાઢ મહિનાની એ આથમતી સાંજ આવી, જે ડિજિટલ સ્ક્રીનથી લઈને હૃદયના ધબકારા સુધી બધું જ બદલી નાખવાની હતી.
સૌ પ્રથમ, દૂર ક્ષિતિજમાં કાળાડિબાંગ, ભારેખમ વાદળો ઘેરાવા લાગ્યા. દિવસના સાડા પાંચ વાગ્યા હોવા છતાં જાણે રાત પડી ગઈ હોય તેવું અંધારું છવાઈ ગયું.
ધરા અગાશીની પાળ પર ઊભી હતી ત્યાં જ પવનની એક જોરદાર લહેરખી આવી. એ પવનમાં વર્ષોથી તરસતી કોરી માટી પર વરસાદના પ્રથમ ટીપાં પડતાં આવતી ભીની, માદક સોડમ હતી. એ સોડમ ધરાના શ્વાસમાં ઉતરી ગઈ. આ એ જ સુગંધ હતી જે વર્ષો પહેલાં કરણના શર્ટમાંથી આવતી હતી જ્યારે તેઓ પહેલીવાર સીજી રોડ પર વરસાદમાં ભીંજાયા હતા.
ધીમે-ધીમે અવાજોનો મેળો શરૂ થયો. પવનના કારણે બારી બારણાં ખખડાવા લાગ્યા. આકાશના પેટાળમાંથી વીજળીનો કાન ફાડી નાખે તેવો ગડગડાટ થયો, જે ધરાના હૃદયના ધબકારા વધારી ગયો. અને અચાનક... ટપ... ટપ... ટપ...નળિયા પર વરસાદના મોટા-મોટા ટીપાં પડવાનો સંગીતમય અવાજ શરૂ થયો. આ અવાજ એવો હતો જાણે કોઈ કીબોર્ડ પર ખૂબ ઝડપથી ટાઈપિંગ કરી રહ્યું હોય.
પવનની વાછટ સાથે વરસાદનું પહેલું ઠંડુંગાર ટીપું ધરાના ગાલ પર પડ્યું અને બીજું ટીપું તેના ફોનની સ્ક્રીન પર. સ્ક્રીન પર પાણી પડતાં જ ટચ-સેન્સર આપોઆપ કામ કરવા લાગ્યું અને કરણનું ચેટ બોક્સ બંધ થઈને કેમેરા ખુલી ગયો. ચહેરા પર પડતા ઠંડા વાછટના ટીપાં ધરાના ભીતરની બળતરાને શાંત કરી રહ્યા હતા.
શરૂઆતમાં વરસાદ શાંત હતો, ઝરમર-ઝરમર. જાણે ધરાને કહી રહ્યો હોય કે તારો ફોન સાઈડમાં મૂક અને મને અનુભવ કર . ધરાની આંખમાંથી નીકળતા આંસુ અને આકાશમાંથી પડતા ટીપાં એક થઈ ગયા.
પણ જેમ-જેમ ધરાના મનમાં વિરહનો ઉભરો આવ્યો, તેમ વરસાદનો મૂડ પણ બદલાયો. વરસાદે રુદ્ર સ્વરૂપ ધારણ કર્યું. તોફાની પવન સાથે ધોધમાર વરસાદ તૂટી પડ્યો. વાવાઝોડા જેવા પવને આખા વિસ્તારનું લાઈટ અને ઈન્ટરનેટ કનેક્શન (Wi-Fi) ડિસ્કનેક્ટ કરી દીધું. ફોનમાં 'નો ઇન્ટરનેટ' નું સાઇન આવી ગયું.
જાણે વરસાદ બૂમો પાડીને ધરાને કહી રહ્યો હોય—"બહાર નીકળ આ વર્ચ્યુઅલ દુનિયામાંથી! ક્યાં સુધી આ ઓનલાઈન-ઓફલાઈનના ચક્કરમાં કેદ રહીશ? આજે તારા ભીતરના રણને હકીકતમાં ભીંજવવાનો દિવસ છે!"
વરસાદના આ આક્રમક મૂડે ધરાને અગાશીમાંથી નીચે શેરીમાં દોડવા મજબૂર કરી દીધી.
ધરા દોડતી દાદર ઉતરીને મકાનની બહાર શેરીમાં આવી. અહીં આખી દુનિયાનો એક અલગ જ નજારો હતો, જેમાં ભારે વિરોધાભાસ જોવા મળતો હતો.
એક તરફ, રસ્તાની બાજુમાં આવેલી કાચની આધુનિક કેફે હતી, જ્યાં એસી રૂમમાં બેસીને, લોકો પોતાના મોંઘા આઇફોનથી બહારના વરસાદના સ્લો-મોશન વીડિયો ઉતારી રહ્યા હતા. તેમના માટે વરસાદ માત્ર ઇન્સ્ટાગ્રામ સ્ટોરીનું એક 'ફિલ્ટર' હતો.
બીજી તરફ, એ જ કેફેની બહાર એક ફૂડ ડિલિવરી બોય પોતાની બાઇક પર પ્લાસ્ટિકનું રેઇનકોટ પહેરીને ઓર્ડર સમયસર પહોંચાડવા માટે ધ્રુજતો ધ્રુજતો જીપીએસ મેપ જોઈ રહ્યો હતો.
શેરીમાં લોકો કાળા અને રંગબેરંગી વાયર વાળી છત્રીઓ ઓઢીને ભાગતા હતા. ધરાએ છત્રી નહોતી લીધી. તેણે ફોન પણ ખિસ્સામાં મૂકી દીધો હતો. તેણે આજે ડિજિટલ પ્રોટેક્શન હટાવીને પ્રકૃતિ સામે સંપૂર્ણ શરણાગતિ સ્વીકારી લીધી હતી.
રસ્તાના નાકે એક જૂની ચાની કિટલી હતી, જ્યાં ઓનલાઈન પેમેન્ટનું ક્યુઆર કોડ પતરું વરસાદના પાણીથી ભીંજાઈ રહ્યું હતું. ત્યાંથી આદુ વાળી ગરમા ગરમ ચાની સુગંધ હવામાં ભળી રહી હતી. ધરા ત્યાં જઈને ઊભી રહી, ઠંડીના કારણે તે ધ્રુજી રહી હતી.
બરાબર એ જ ક્ષણે, ધોધમાર વરસતા વરસાદની વચ્ચે, રસ્તાની સાઈડમાં એક કાળા રંગની ગાડી આવીને અચાનક બંધ પડી ગઈ. સ્માર્ટ કારની ડિજિટલ ડિસ્પ્લે પર 'એન્જિન માલફંક્શન' ની વોર્નિંગ ફ્લેશ થઈ રહી હતી. ગાડીનો દરવાજો ખૂલ્યો.
એક યુવાન હાથમાં ફોન પકડીને બહાર નીકળ્યો. તે નેટવર્ક શોધવા માટે ફોન ઊંચો કરી રહ્યો હતો, કારણ કે રોડ આસિસ્ટન્સ માટે તેને કોલ કરવો હતો, પણ વાવાઝોડાને કારણે ટાવર ગુમ હતા. તે અકળાઈને આશરો શોધવા માટે એ જ ચાની કિટલી તરફ દોડ્યો જ્યાં ધરા ઊભી હતી.
જેવો એ યુવાન ચાની કિટલીના પતરા નીચે આવ્યો અને તેણે પોતાના ફોનની સ્ક્રીન લૉક કરી, તેની નજર સામે ઊભેલી છોકરી પર પડી. ધરાએ પણ તેની સામે જોયું.
બધી ડિજિટલ ડિસ્પ્લે ઝાંખી પડી ગઈ. એ બીજું કોઈ નહીં... કરણ હતો! પાંચ વર્ષનો લાંબો વિરહ, અને આજે આ અષાઢના પહેલા જ વરસાદે નેટવર્ક જામ કરીને કરણની ગાડીને બરાબર ધરાના ઘરની સામે જ લાવીને બંધ પાડી દીધી હતી! જે કામ પાંચ વર્ષમાં હજારો મેસેજ નહોતા કરી શક્યા, તે કામ ઈન્ટરનેટ બંધ કરીને વરસાદે કરી બતાવ્યું હતું.
કરણ ધરાને જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયો. બંને વરસાદમાં નખશિખ ભીના હતા, પણ તેમની આંખોમાં જે લાગણીઓનું પૂર આવ્યું હતું તે આકાશના પૂર કરતાં પણ મોટું હતું.
કરણ ધીમેથી આગળ વધ્યો. તેણે ધરાના ધ્રુજતા હાથને પોતાના હાથમાં લીધો. કરણના હાથનો એ વાસ્તવિક સ્પર્શ ધરાના આખા શરીરમાં એક હૂંફાળી વીજળી દોડાવી ગયો, જે કોઈ વાઈબ્રેશન મોટર કરતાં હજારો ગણી તીવ્ર હતી.
"ધરા..." કરણનો અવાજ વરસાદના અવાજમાં પણ સ્પષ્ટ સંભળાયો. "હું તને વોટ્સએપ પર સર્ચ કરતો હતો, પણ આ વરસાદ મને સીધો તારી લાઈવ લોકેશન પર લઈ આવ્યો. મારું કનેક્શન આજે ડિજિટલ દુનિયાથી તૂટીને સીધું તારી સાથે જોડાઈ ગયું છે."
ધરા કશું બોલી શકી નહીં. તેણે કરણના ફોનને જે નીચે પડ્યો હતો, તેને બાજુ પર મૂકી દીધો. આજે તેમની વચ્ચે કોઈ સ્ક્રીન, કોઈ ટાઈપિંગ કે બ્લૂ ટિકના અંતરની જરૂર નહોતી. ધરાએ કરણને મન ભરીને આલિંગન આપ્યું.
તે દિવસે, અમદાવાદની એ જૂની શેરીમાં, ચાની કિટલીના પતરા નીચે, બંનેના મન એકબીજામાં ઓગળી ગયા. વરસાદે બંનેના મનની ગેરસમજોને કાયમ માટે 'ડિલીટ' કરી નાખી હતી. સ્ક્રીન પર ભલે નેટવર્ક નહોતું, પણ હૃદયમાં પ્રેમનું કનેક્શન ૧૦૦% બતાવી રહ્યું હતું અને ધરાની જિંદગીનું સૌથી સુંદર ચોમાસું બેસી ગયું હતું.
