जफर खान आणि शेट्टी भाईच्या अंतानंतर मुंबईच्या गुन्हेगारी जगतात मिस्टर मनी नावाचा एक असा दबदबा निर्माण झाला होता, ज्याची कल्पना आजवर कोणीच केली नव्हती. आता मनीचे वय चोवीस वर्षे झाले होते. त्याचे साम्राज्य केवळ मुंबई किंवा भारतापुरते मर्यादित राहिले नव्हते, तर दुबई, बँकॉक आणि लंडनपर्यंत त्याचे बेकायदेशीर धंदे पसरले होते. समुद्राच्या मार्गाने होणारी शस्त्रास्त्रांची आयात, आंतरराष्ट्रीय मनी लाँड्रिंग, डार्क वेबवरील गुप्त व्यवहार आणि आशियातील सर्वात मोठे कॅसिनो या सगळ्यावर आता मिस्टर मनीची हुकूमशाही चालत होती.
त्याचे साम्राज्य जेवढे मोठे होते, तेवढीच त्याची सुरक्षा व्यवस्था चोख होती. दक्षिण मुंबईतील एका अत्यंत आलिशान आणि गगनचुंबी इमारतीचे वरचे तीन मजले हे त्याचे मुख्य केंद्र होते. तिथे त्याच्या परवानगीशिवाय पाखरूही पंख मारू शकत नव्हते. २४ तास अत्याधुनिक शस्त्रांनी सज्ज असलेले निवृत्त कमांडोज, इमारतीच्या छतावर तैनात असलेली स्नायपर स्क्वॉड आणि प्रत्येक सेकंदाला जगभरातील डेटावर नजर ठेवणारी त्याची हॅकर टीम यामुळे त्याचे हे केंद्र एका अभेद्य किल्ल्यासारखे झाले होते.
मनी स्वतः मात्र अजूनही एका मशिनीसारखाच जगत होता. रोज सकाळी अचूक साडेचार वाजता उठून स्वतःच्या खाजगी आणि अद्ययावत जिममध्ये तीन तास कडक वर्कआऊट करणे, हा त्याचा नियम होता. त्याच्या ८ अॅब्सच्या कमावलेल्या शरीरावर, गोऱ्या रंगावर आणि त्या तीक्ष्ण जॉलाईनवर बॉलिवूडच्या मोठ्या अभिनेत्रीही जीव ओवाळून टाकण्यास तयार होत्या. पण मनीसाठी या जगात केवळ एकच गोष्ट महत्त्वाची होती—पैसा. तो रोज रात्री झोपण्यापूर्वी रोहितकडून त्याच्या वेगवेगळ्या खात्यांमध्ये जमा झालेल्या कोट्यवधी रुपयांचा हिशोब घ्यायचा आणि मगच शांतपणे झोपायचा.
त्याच्या या कोरड्या आणि भावनाशून्य आयुष्यात जर कोणी हसण्याचे रंग भरू शकत होते, तर तो होता त्याचा एकमेव बेस्ट फ्रेंड अभिनव. अभिनव आता मनीच्या संपूर्ण साम्राज्याचा मुख्य फायनान्शियल हेड (CFO) बनला होता. काळा पैसा कसा पांढरा करायचा आणि तो वेगवेगळ्या वैध व्यवसायांमध्ये कसा गुंतवायचा, यात अभिनवचा हात कोणीच धरू शकत नव्हते. पण कामाव्यतिरिक्त अभिनवचे लक्ष नेहमी मनीच्या वैयक्तिक आयुष्याकडे असायचे.
एकदा संध्याकाळी, मनी आपल्या केबिनमध्ये बसून लॅपटॉपवर एका नवीन कॅसिनो डीलचे आकडे पाहत होता. तेवढ्यात अभिनव केबिनचे दार उघडून अत्यंत उत्साहाने आत आला. त्याच्या हातात दोन कॉफीचे कप होते. त्याने एक कप मनीच्या समोर ठेवला आणि स्वतः सोफ्यावर पाय पसरून बसला.
"अरे मनी, कधीतरी हा लॅपटॉप बंद करत जा रे! दिवस-रात्र फक्त पैसा, आकडे, शेअर्स, सोने... कंटाळा येत नाही का तुला या मशिनीसारख्या आयुष्याचा?" अभिनवने कॉफीचा घोट घेत विचारले.
मनीने लॅपटॉपवरून नजर न हटवता अत्यंत थंड आवाजात उत्तर दिले, "पैशाचा कधीच कंटाळा येत नाही अभिनव. हा लॅपटॉप जितका वेळ चालू राहील, तितक्या वेगाने माझ्या खात्यात पैशाचे आकडे वाढत राहतील."
"ते मलाही माहीत आहे, माझ्या भाई! पण या अथांग साम्राज्याला आणि या हँडसम राजाला एका राणीची गरज आहे, हे तुला कधी कळणार?" अभिनव हसत म्हणाला आणि पुढे होऊन मनीच्या टेबलवर झुकला. "मी काल एका क्लबमध्ये गेलो होतो. तिथे काय सुंदर पोरी होत्या यार! माझ्याशी एवढ्या फ्रेंडली गप्पा मारत होत्या. मी त्यांना सांगितलं की माझा एक फ्रेंड आहे, जो दिसायला एकदम कडक आहे आणि मुंबईचा किंग आहे. त्या तर तुझ्या नावावरच फिदा झाल्या. चल ना कधीतरी माझ्यासोबत, तुझी लव्ह लाईफ सुरू करूया."
मनीने लॅपटॉप हळूच बंद केला. त्याने आपले ते संमोहन करणारे निळे डोळे अभिनववर रोखले. "अभिनव, मी तुला कितीदा सांगितलंय? मला मुलींमध्ये, त्यांच्या भावनांमध्ये किंवा प्रेमात अजिबात रस नाही. मुलगी आयुष्यात आली की माणसाचं लक्ष ध्येयावरून विचलित होतं आणि अंडरवर्ल्डमध्ये विचलित झालेल्या माणसाचा पत्ता थेट स्मशानात कट होतो. मला फक्त पैसा पाहिजे. सो, या फालतू गोष्टी पुन्हा माझ्यासमोर काढू नकोस."
"तू खरंच दगड आहेस रे मनी! पण बघूया, तुझा हा दगडाचा काळजा कधीपर्यंत टिकून राहतो. देव जेव्हा एखाद्यासाठी मुलगी पाठवतो ना, तेव्हा तो असे मोठे-मोठे डायलॉग विसरायला लावतो," अभिनव नेहमीप्रमाणे हसत म्हणाला आणि तिथून निघून गेला.
मनीने पुन्हा लॅपटॉप उघडला, पण अभिनवच्या जाण्यानंतर त्याच्या आयुष्यात खरोखरच असे एक वादळ येणार होते, ज्याने त्याच्या संपूर्ण सिस्टीमला हादरवून सोडले असते.
त्या घटनेची सुरुवात दोन दिवसांनंतर झाली. मनीला त्याच्या आंतरराष्ट्रीय शस्त्रास्त्रांच्या डीलसाठी एका अशा विश्वासू आणि हुशार व्यक्तीची गरज होती, जी इंग्रजी, फ्रेंच आणि अरबी भाषांमध्ये पारंगत असेल आणि आंतरराष्ट्रीय क्लायंट्सशी अत्यंत हुशारीने वाटाघाटी करू शकेल. रोहितने अनेक उमेदवारांच्या मुलाखती घेतल्या, पण मनीच्या कडक निकषांमध्ये कोणीच बसत नव्हते.
शेवटी, रोहितने एका मुलीची फाईल मनीच्या टेबलवर ठेवली. "भाई, ही एक नवीन मुलगी आहे. तिचं नाव आहे 'मुखी'. तिने लंडन स्कूल ऑफ इकॉनॉमिक्समधून शिक्षण पूर्ण केलंय आणि ती पाच भाषा अस्खलित बोलते. तिचा ट्रॅक रेकॉर्ड खूप चांगला आहे. पण ती एक मुलगी आहे, म्हणून मी आधी तुम्हाला विचारलं."
मनीने फाईल उघडली. फाईलच्या पहिल्या पानावर एक फोटो होता. एका अत्यंत सुंदर, निरागस आणि भेदक डोळे असलेल्या मुलीचा तो फोटो होता. तिचे केस खांद्यापर्यंत होते आणि तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळेच तेज होते. तिचे नाव होते 'मुखी'. मनीने काही सेकंद त्या फोटोकडे पाहिले—त्याच्या आयुष्यात पहिल्यांदाच त्याने एखाद्या मुलीच्या फोटोकडे दोन सेकंदांपेक्षा जास्त वेळ पाहिले होते. पण त्याने आपल्या मनातील भावना लगेच दाबून टाकल्या.
"मला कामाशी मोबदला पाहिजे, रोहित. ती मुलगी आहे की मुलगा, याने मला फरक पडत नाही. जर ती हुशार असेल आणि आपल्या अटींवर काम करायला तयार असेल, तर तिला उद्या सकाळी माझ्या केबिनमध्ये मुलाखतीसाठी बोलाव," मनीने फाईल बंद करत आदेश दिला.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी ठीक अकरा वाजले होते. मनी आपल्या केबिनमध्ये बसून काही फाईल्स तपासत होता. तेवढ्यात दारावर हलकीशी टॅप झाली.
"कम इन," मनी म्हणाला.
दार उघडले आणि मुखीने केबिनमध्ये पाऊल ठेवले. तिने पांढऱ्या रंगाचा एक फॉर्मल सूट घातला होता. तिचे चालणे अत्यंत आत्मविश्वासाने भरलेले होते. तिची उंची मध्यम होती, तिचे ओठ गुलाबी होते आणि तिच्या डोळ्यांत एक अशी चमक होती, जी समोरच्याला संमोहित करू शकत होती. ती मनीच्या टेबलसमोर येऊन उभी राहिली आणि तिने अत्यंत गोड आवाजात म्हटले, "गुड मॉर्निंग, मिस्टर मनी."
मनीने आपली नजर वर केली. मुखीच्या त्या सौंदर्याने केबिनमधील वातावरण क्षणभर बदलल्यासारखे वाटले. पण मनीने चेहऱ्यावरची शांतता कायम ठेवली. त्याने तिला बसण्याचा इशारा केला.
"मुखी... नाव खूप वेगळं आहे तुझं," मनीने फाईल पाहत विचारले.
"थँक्यू सर. माझ्या आजोबांनी हे नाव ठेवलं होतं. मुखी म्हणजे मुख्य, जी नेहमी पुढे असते," तिने अत्यंत आत्मविश्वासाने उत्तर दिले.
"उत्तम. मला तुझ्या नावाशी किंवा तुझ्या पार्श्वभूमीशी काही देणं-घेणं नाही. मला फक्त हे जाणून घ्यायचं आहे की, तू ज्या दुनियेत पाऊल टाकतीयेस, ती दुनिया खूप अंधारी आणि क्रूर आहे. इथे एका चुकीची शिक्षा फक्त मृत्यू असते. तू आंतरराष्ट्रीय क्लायंट्स सांभाळू शकशील?" मनीने थेट तिच्या डोळ्यात पाहत विचारले.
मुखी अजिबात डगमगली नाही. तिने मनीच्या त्या निळ्या, भीतीदायक डोळ्यांत थेट पाहिले. "सर, जर मला भीती वाटली असती, तर मी या इमारतीच्या बाहेरच उभी राहिले असते. मला माहीत आहे की तुम्ही कोण आहात आणि तुमचं साम्राज्य काय आहे. मला फक्त माझ्या कामाचा योग्य मोबदला आणि सन्मान पाहिजे. बाकी परिस्थिती कशी हाताळायची, हे मला चांगलं येतं."
तिचे हे धाडस आणि तिची हुशारी पाहून मनी मनातून सुखावला. त्याला अशाच बिनधास्त लोकांची गरज होती.
"ठीक आहे. आजपासून तू माझी नवीन आंतरराष्ट्रीय बिझनेस असिस्टंट आहेस. तुझा पगार रोहित तुला सांगेल. पण लक्षात ठेव, माझ्यावर आणि माझ्या पैशावर फक्त माझं नियंत्रण असतं. तिथं गद्दारी झाली ना, तर मी देवाचाही विचार करत नाही," मनीने तिला शेवटची चेतावणी दिली.
मुखी उठली, तिने हलकेच स्मितहास्य केले. "तुम्हाला तक्रारीची संधी मिळणार नाही, मिस्टर मनी. थँक्यू."
मुखी केबिनबाहेर पडली. ती जशी बाहेर आली, तसा तिच्या चेहऱ्यावरील तो निरागस भाव एकाएकी गायब झाला आणि तिच्या डोळ्यांत एक अत्यंत तीक्ष्ण, गंभीर भाव आले. तिने आपल्या हातातील पर्स घट्ट पकडली, ज्याच्या आत एक अत्यंत लहान आणि गुप्त ट्रान्समिटर लपवलेला होता.
तिने मनाशीच विचार केला, "मिस्टर मनी... अंडरवर्ल्डचा राजा! तुझा किल्ला कितीही अभेद्य असला ना, तरी मी त्यात छिद्र पाडलं आहे. तुझा अंत आता माझ्या हाताने होणार."
होय, मुखी ही कोणी सामान्य मुलगी नव्हती. ती भारताच्या सर्वोच्च गुप्तहेर संघटनेची (RAW / Intelligence Bureau) एक अत्यंत प्रशिक्षित आणि टॉप 'स्पाय' (Spy) होती. मिस्टर मनीचे हे अथांग साम्राज्य उद्ध्वस्त करण्यासाठी आणि त्याला कायद्याच्या कचाट्यात पकडण्यासाठी तिला एका अत्यंत गुप्त मोहिमेवर पाठवण्यात आले होते. तिची ही एन्ट्री मनीच्या आयुष्यातील सर्वात मोठ्या विनाशाची सुरुवात ठरणार होती, ज्याची कल्पना स्वतः मिस्टर मनीलाही नव्हती.
------------------------------
