પ્રકરણ ૨ : યાર્ડમાં લાશ અને ગાયબ સ્નીકર્સ
**મુંબઈ...**
**સવારે ૮:૧૫ વાગ્યા.**
જુહુના દરિયા કિનારે આવેલા બિલાલ અફઘાનીના આલીશાન ફાર્મહાઉસમાં આજે અસામાન્ય અને ભારે શાંતિ છવાયેલી હતી. દરિયાના ઉછળતા મોજાંનો અવાજ કાચની જાડી બારીઓને ભેટતો હતો, પણ અંદરનું વાતાવરણ તણાવપૂર્ણ હતું.
દુબઈથી પોતાની ખાસ ચાર્ટર્ડ ફ્લાઇટમાં મોડી રાત્રે જ આવી પહોંચેલો બિલાલ પોતાની ખાનગી ઓફિસના મોટા લાકડાના ટેબલ પાછળ બેઠો હતો. સામે ટેબલ પર મુંબઈના નકશાની ડિજિટલ સ્ક્રીન ખુલ્લી હતી, જેમાં નાના-મોટા અનેક ઝોન લાલ રંગથી હાઇલાઇટ થયેલા હતા. દિવાલ પર લગાડેલી વિશાળ એલઈડી સ્ક્રીન પર મુંબઈના પ્રમુખ માર્ગો અને એરપોર્ટ બહારના સીસીટીવી (CCTV) ફીડ સતત બદલાઈ રહ્યા હતા. બિલાલના ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતા, પણ તેની આંખોમાં એક અજાણ્યો ભય અને ગુસ્સો રમી રહ્યા હતા.
એવામાં કાળુ ઉતાવળે પગલે રૂમની અંદર આવ્યો. દરવાજો ખોલતા જ તેના ચહેરા પરનો ગભરાટ અને કપાળ પર બાઝેલો પરસેવો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.
"ભાઈ..." કાળુનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો.
બિલાલે અત્યંત ધીરજથી ટેબલ પર મૂકેલો વિસ્કીનો ગ્લાસ નીચે મૂક્યો. બર્ફના કેન્દ્રો ગ્લાસમાં અથડાવાનો હળવો અવાજ આવ્યો.
"પહોંચી ગયો?" બિલાલે પૂછ્યું.
"ના..."
"એટલે?" બિલાલના અવાજમાં સહેજ તીખાશ આવી.
"રફીકનો ફોન સ્વિચ ઓફ આવે છે."
બિલાલની આંખો ક્ષણભરમાં સંકોચાઈ ગઈ. "એનું GPS લોકેશન?"
"એરપોર્ટના એક્ઝિટ ગેટથી નીકળ્યાના પાંચ મિનિટ પછી છેલ્લું લોકેશન મળ્યું હતું." કાળુએ હાથમાં રહેલું ટેબલેટ બતાવતા કહ્યું.
"પછી શું થયું?"
"પછી સિગ્નલ એકદમ ગાયબ થઈ ગયું..."
આખા વિશાળ રૂમમાં ફરી એકવાર ભયાનક શાંતિ છવાઈ ગઈ. બિલાલ પોતાની ખુરશીમાંથી ધીમે ધીમે ઊભો થયો. તેના ચામડાના બૂટનો અવાજ માર્બલના ફ્લોર પર ગૂંજવા લાગ્યો. તે રૂમની મોટી કાચની બારી પાસે ગયો અને બહાર ધુંધળા દેખાતા મુંબઈ શહેર તરફ એકધારી નજરે જોવા લાગ્યો.
પછી અત્યંત ધીમા પણ બરફ જેવા ઠંડા અવાજે બોલ્યો,
"કાળુ..."
"જી ભાઈ."
"મુંબઈ શહેરમાં માત્ર બે જ જાતના લોકો મારી સાથે દગો કરવાની હિંમત કરી શકે છે."
"કોણ ભાઈ?" કાળુએ ઉત્સુકતા અને ડરથી પૂછ્યું.
"એક..." બિલાલે પાછળ ફરીને કાળુ સામે જોયું, "...જે પહેલેથી જ મરી ગયો હોય."
"અને બીજો?"
બિલાલે ટેબલ પાસે આવીને તેના નીચેના ગુપ્ત ડ્રોઅરમાંથી પોતાની કાળા રંગની ચમકતી ઇટાલિયન પિસ્તોલ બહાર કાઢી. તેણે પિસ્તોલનું મેગેઝિન ચેક કર્યું અને લોડ કરી.
"...જે આગામી થોડા જ કલાકોમાં મરવાનો હોય."
બિલાલના આ શબ્દો સાંભળીને કાળુના કપાળ પરથી પરસેવાનું ટીપું નીચે સરકી ગયું. બિલાલ અફઘાનીનો ગુસ્સો આખા અંડરવર્લ્ડમાં પ્રખ્યાત હતો.
એ જ ક્ષણે ટેબલ પર પડેલો બિલાલનો અત્યંત ખાનગી અને એન્ક્રિપ્ટેડ ફોન મોટેથી વાગી ઊઠ્યો. કાળુએ તરત જ સ્ક્રીન તરફ જોયું અને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું, "ઇન્સ્પેક્ટર પાટીલનો કોલ છે."
બિલાલે તરત કોલ સ્પીકર પર ઉપાડ્યો. "હા, બોલ પાટીલ."
સામેથી પાટીલનો ઉતાવળો અને ગભરાયેલો અવાજ આવ્યો. "સમાચાર જોયા કે નહીં?"
"શું થયું છે?"
"વડાલા રેલવે યાર્ડના ખૂણામાં આજે સવારે એક અજાણ્યા માણસની દયનીય હાલતમાં લાશ મળી છે."
"એમાં મારે શું લેવાદેવા? મુંબઈમાં દરરોજ લાશો મળે છે." બિલાલે ચીડાઈને કહ્યું.
પાટીલ બે સેકન્ડ માટે એકદમ ચૂપ રહ્યો. પછી ધીમેથી બોલ્યો, "હું તને લાશનો એક ફોટો મોકલું છું, જાતે જ જોઈ લે."
થોડી જ સેકન્ડોમાં બિલાલના ફોન પર નોટિફિકેશન આવ્યું અને એક હાઇ-રિઝોલ્યુશન ફોટો સ્ક્રીન પર ઊભરી આવ્યો. સ્ક્રીન પર રેલવે ટ્રેક નજીક લોહીલુહાણ હાલતમાં પડેલો મૃતદેહ જોઈને કાળુનો શ્વાસ જાણે અટકી ગયો.
"ભાઈ..." કાળુના મોંમાંથી ચિચિયારી નીકળી ગઈ, "...આ તો રફીક છે!"
રફીકની ગરદન પર ધારદાર હથિયારના ઊંડા ઘા હતા. બિલાલનો ચહેરો ક્ષણવાર માટે એકદમ સન્ન અને નિષ્પ્રાણ થઈ ગયો. પણ પછી તરત જ તેની આંખોમાં રક્તચક્ષુ ગુસ્સો ઊતરી આવ્યો.
તેણે ફોન કાન પર મૂક્યો અને એક જ શબ્દ પૂછ્યો, "જૂતા?"
પાટીલનો ટૂંકો જવાબ આવ્યો, "મૃતદેહના પગમાં જૂતા નહોતા. કોઈ કાઢી ગયું છે."
બિલાલે કંઈ પણ બોલ્યા વગર ધડામ દઈને ફોન કાપી નાખ્યો. રૂમમાં સન્નાટો તોડીને હાથમાં રહેલો વિસ્કીનો કાચનો ગ્લાસ તેણે સામેની દીવાલ પર જોરથી ફેંક્યો.
"ધડાક!"
કાચના હજાર ટુકડા થઈને આખા રૂમમાં વેરાઈ ગયા. કાળુએ પોતાની જિંદગીમાં પહેલીવાર બિલાલને આટલા ભયાનક અને અંકુશબહાર ગુસ્સામાં જોયો હતો.
"દસ કરોડના સ્નીકર્સ..." બિલાલ દાંત ભીંસીને બોલ્યો, "...એ દસ કરોડની કિંમતના કસ્ટમ સ્નીકર્સ હવે આ મુંબઈની શેરીઓમાં ક્યાંક ભટકી રહ્યા છે!"
બિલાલે કાળુની આંખોમાં આંખ પરોવીને આદેશ આપ્યો,
"સાંભળ કાળુ, આજથી અને આ જ ક્ષણથી..."
"...ચોર બજાર..."
"...ભંગાર માર્કેટ..."
"...જૂના બૂટ-ચંપલ વેચતી દરેક નાની-મોટી દુકાન..."
"...મુંબઈનો દરેક ખબરી..."
"...અને શહેરની નાની-મોટી દરેક ગેંગ..."
"...આ બધા જ લોકો હવે ફક્ત અને ફક્ત મારા માટે કામ કરશે. મને એ સ્નીકર્સ ચોક્કસ જોઈએ છે!"
કાળુએ ભયભીત થઈને પૂછ્યું, "અને ભાઈ... જો એ માલ ભૂલથી કોઈ સામાન્ય માણસ કે કચરો વીણવા વાળાના હાથમાં પહોંચી ગયો હશે તો?"
બિલાલના ચહેરા પર એક ભયાનક અને ક્રૂર સ્મિત આવી ગયું. તે ધીમેથી હસ્યો.
"તો એ કમનસીબ માણસને ખબર પણ નહીં હોય..."
"...કે તેના પગમાં તેણે માત્ર જૂતા નથી પહેર્યા..."
"...પણ સાક્ષાત પોતાનું મોત પહેરીને ફરે છે."
**સવારે ૯:૦૫ વાગ્યે.**
**વડાલા રેલવે યાર્ડ.**
ઘટનાસ્થળે ખાકી વર્ધીઓનો જમાવડો હતો. પોલીસે આખો યાર્ડ વિસ્તાર પીળી ટેપ લગાવીને 'કોર્ડન' કરી દીધો હતો. ફોરેન્સિક ટીમની ગાડીઓ લાઈટો ઝબકાવતી ઊભી હતી અને અધિકારીઓ જમીન પરથી ફિંગરપ્રિન્ટ્સ તથા અન્ય પુરાવાઓ ભેગા કરી રહ્યા હતા.
એ જ સમયે દુરથી એક કાળા રંગની સ્પોર્ટ્સ બાઈક ધૂળની ડમરીઓ ઉડાવતી આવીને કડક બ્રેક સાથે અટકી. બાઈક પરથી સવાર નીચે ઊતર્યો અને હેલ્મેટ ઉતારતા જ એક જાણીતો અને તેજસ્વી ચહેરો સામે આવ્યો.
અભિજીત દેસાઈ.
મુંબઈના પ્રખ્યાત દૈનિક અખબાર 'બ્લાસ્ટ'નો સિનિયર ક્રાઇમ રિપોર્ટર.
અભિજીત જેવો યાર્ડ તરફ આગળ વધ્યો કે તરત જ એક કોન્સ્ટેબલે લાકડી આડી ધરીને તેનો રસ્તો રોક્યો. "એય સાહેબ! પ્રેસ વાળાને અંદર જવાની સખત મનાઈ છે."
અભિજીતે ચહેરા પર કોઈ પણ અકળામણ લાવ્યા વગર પોતાના ગળામાં લટકતું પ્રેસ કાર્ડ કોન્સ્ટેબલની આંખો સામે ધર્યું અને સ્મિત સાથે બોલ્યો, "જો આજે મને અંદર જતાં રોકશો, તો કાલે સવારે તમારા પોલીસ સ્ટેશનના હપ્તાઓની હેડલાઇન મારા પેપરમાં બનશે."
કોન્સ્ટેબલ કંઈ બોલે તે પહેલાં જ પાછળથી એક ખમીરવંતો અવાજ આવ્યો. એસીપી (ACP) દેશમુખ હસતાં હસતાં આગળ આવ્યા.
"આવવા દો એને... આ માણસ ગુનાના સ્થળેથી પુરાવા કરતાં વધારે તીખા પ્રશ્નો શોધવામાં નિષ્ણાત છે."
અભિજીત એસીપી દેશમુખને સલામ કરીને સીધો જ પ્લાસ્ટિકથી ઢાંકેલી લાશ પાસે પહોંચ્યો. તેણે કાળજીપૂર્વક કવર હટાવ્યું.
તેની અનુભવી આંખોએ મૃતદેહનું એક ઊંડું નિરીક્ષણ કર્યું... અને ક્ષણભરમાં જ તેની નજર મૃતકના પગ પર જઈને અટકી ગઈ.
"સર..." અભિજીતે વિચારમગ્ન થઈને કહ્યું.
"શું થયું અભિજીત?" દેશમુખે પૂછ્યું.
"મૃતકના પગમાં અત્યંત મોંઘા અને વિદેશી બ્રાન્ડેડ સોક્સ (મોજાં) પહેરેલા છે... પણ એના સ્નીકર્સ ક્યાં ગયા?"
ACP દેશમુખ આ પ્રશ્ન સાંભળીને થોડીવાર માટે સંપૂર્ણપણે ચૂપ થઈ ગયા. તેમની પાસે આનો કોઈ જવાબ નહોતો. લાશની આવી હાલત હોય ત્યારે કોઈ સામાન્ય ચોર માત્ર જૂતા ચોરીને ભાગી જાય તે વાત ગળે ઊતરે તેવી નહોતી.
એ જ ક્ષણે... અભિજીતના મગજમાં ઘંટડી વાગી ગઈ. તેને સ્પષ્ટ અંદાજ આવી ગયો હતો કે...
આ માત્ર કોઈ શેરીની માથાકૂટ કે સાધારણ હત્યા નહોતી.
આ તો મુંબઈના પેટાળમાં છુપાયેલા દસ કરોડના એક ભયાનક અને ખૂની રહસ્યની શરૂઆત માત્ર હતી.
