જેને સમય અધૂરો મૂકી ગયો, તેને પ્રેમે પૂર્ણ કર્યો.
પ્રકરણ ૧: કેફે મોકા અને અધૂરી સ્ક્રીનપ્લે
અમદાવાદના સી.જી. રોડ પર આવેલી ‘કેફે મોકા’ની કાચની બારી બહાર આસોપાલવના પાંદડાં ચોમાસાના પહેલા વરસાદથી ભીંજાયેલા હતા. સાંજ નમવા આવી હતી અને સ્ટ્રીટ લાઈટો એક પછી એક ચાલુ થઈ રહી હતી. કેફેની અંદર હળવું જાઝ મ્યુઝિક વાગી રહ્યું હતું, જે બહારના ટ્રાફિકના ઘોંઘાટને ગાળીને અંદર એક અલગ જ દુનિયા ઊભી કરતું હતું.
ખૂણાના ટેબલ પર આરવ બેઠો હતો. તેની સામે આઈપેડ ખુલ્લું હતું અને સ્ક્રીન પર એક નવો પ્રોજેક્ટ કોડ રન થઈ રહ્યો હતો. તે એક ટેક-સ્ટાર્ટઅપનો ફાઉન્ડર હતો. ૨૯ વર્ષની ઉંમરે તેણે જે સફળતા મેળવી હતી, તે મેળવવા માટે તેણે પોતાની યુવાનીના અતિ કિંમતી વર્ષો હોમી દીધા હતા. બ્લેક કોફીનો મગ ક્યારનોય ઠંડો થઈ ગયો હતો. આરવની નજર કોડ પરથી હટીને વારંવાર કેફેના એન્ટ્રી ગેટ પર જતી હતી. આજે બરાબર દસ વર્ષ થયા હતા. એ તારીખ, એ જ મહિનો અને એ જ અહેસાસ.
દસ વર્ષ પહેલાં આ જ દિવસે, આ જ કેફેમાં, ઈશાએ તેનો હાથ પકડીને કહ્યું હતું, "આરવ, મારે લંડન જવું જ પડશે. આ મારી લાઈફની સૌથી મોટી સ્કોલરશિપ છે. જો હું અત્યારે નહીં જાઉં, તો હું મારી જાતને ક્યારેય માફ નહીં કરી શકું." અને આરવે હસીને તેને વિદાય આપી હતી. કોઈ હંગામો નહીં, કોઈ આંસુ નહીં. બંને એટલા પરિપક્વ હતા કે કરિયરની આડે પ્રેમને ન આવવા દીધો. પણ એ પરિપક્વતાની કિંમત કેટલી મોટી હતી, તે આરવને આજે સમજાતું હતું.
અચાનક કેફેનો કાચનો દરવાજો ખુલ્યો. પિત્તળની નાની ઘંટડી રણકી. પવનની એક લહેરખી સાથે એ જ પરિચિત, હળવી લેવન્ડર પરફ્યુમની સુગંધ હવામાં ફેલાઈ. આરવના હૃદયના ધબકારા એક પલ માટે થંભી ગયા.
એ ઈશા જ હતી.
લાંબા બ્લેક ટ્રેન્ચ કોટ, હાઈ હીલ્સ અને ખભા પર લટકતી પ્રાદાની બેગ સાથે તે એકદમ પાવરફુલ કોર્પોરેટ વુમન લાગતી હતી. તેના વાળ હવે ટૂંકા હતા, ચહેરા પર દસ વર્ષનો અનુભવ અને ગંભીરતા સાફ દેખાતી હતી. પણ તેની આંખો... એ આંખો હજી પણ એ જ માસૂમિયત સાચવીને બેઠી હતી જે કોલેજના દિવસોમાં આરવને પાગલ કરતી.
ઈશાની નજર આખા કેફેમાં ફરી અને ખૂણામાં બેઠેલા આરવ પર સ્થિર થઈ. તેના પગલાં થોડી ક્ષણો માટે ઠંકાઈ ગયા. તે ધીમેથી આરવના ટેબલ તરફ આગળ વધી. દરેક ડગલા સાથે જાણે સમય પાછળની તરફ દોડી રહ્યો હતો.
"હાય, આરવ," ઈશાનો અવાજ ધીમો પણ મક્કમ હતો.
આરવ ઊભો થયો. તેણે ઈશા સામે જોયું. બંને વચ્ચે માત્ર બે ફૂટનું અંતર હતું, પણ આ અંતર કાપતા દસ વર્ષ લાગ્યા હતા. "હાય, ઈશા. બેસ, પ્લીઝ."
ઈશા સામેની ચેર પર બેઠી. તેણે પોતાની બેગ બાજુમાં મૂકી અને ટેબલ પર હાથ રાખ્યા. તેના હાથ પર મોંઘી સ્માર્ટવોચ હતી, જે સતત ધબકારા માપી રહી હતી. કદાચ અત્યારે એ વોચ પણ કન્ફ્યુઝ હશે કે ધબકારા આટલા કેમ વધી ગયા છે.
"તું બિલકુલ નથી બદલાયો, આરવ. એ જ બેજવાબદાર વાળ અને એ જ સીરિયસ આંખો," ઈશાએ વાતાવરણ હળવું કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"અને તું બિલકુલ બદલાઈ ગઈ છે, ઈશા. લંડન અને મુંબઈએ તને એક પરફેક્ટ બિઝનેસ આઈકોન બનાવી દીધી છે," આરવે સ્મિત સાથે કહ્યું.
એક વેઈટર આવ્યો અને ઈશાએ અમેરિકાનો ઓર્ડર આપ્યો. વેઈટરના ગયા પછી ફરીથી ટેબલ પર એક ગંભીર મૌન છવાઈ ગયું. આ એવું મૌન નહોતું જે અજાણ્યા લોકો વચ્ચે હોય, આ એવું મૌન હતું જેમાં કરોડો શબ્દો અંદર ગૂંગળાતા હતા.
"સો... કેવી ચાલે છે લાઈફ?" ઈશાએ પૂછ્યું.
"સ્ટાર્ટઅપ સારું ચાલે છે. પ્રોડક્ટ માર્કેટમાં હિટ છે. રોકાણકારો ખુશ છે," આરવે ટેકનિકલ જવાબ આપ્યો. પણ પછી તેણે ઈશાની આંખોમાં જોયું, "પણ તું પ્રોફેશનલ લાઈફ નથી પૂછી રહી, ખરું ને?"
ઈશાએ નજર ફેરવી લીધી. તે કેફેની બારી બહાર જોવા લાગી. "હા, આરવ. હું એ નથી પૂછી રહી. આપણી પાસે બધું જ છે - સક્સેસ, પૈસા, સોશિયલ સ્ટેટસ. પણ જ્યારે રાત્રે ફોનની સ્ક્રીન ઓફ થાય છે ને, ત્યારે જે અંધારું રૂમમાં ફેલાય છે... એ અંધારાની વાત કરું છું."
"મેં તને ઈન્સ્ટાગ્રામ પર ટ્રેક કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો," આરવે સ્વીકાર્યું, "પણ તારું પ્રોફાઈલ હંમેશા લોક રહેતું."
"કારણ કે ત્યાં બતાવવા જેવું કંઈ નહોતું, આરવ. માત્ર ફોર્મલ મીટિંગ્સ, એવોર્ડ સેરેમની અને વેકેશનના એવા ફોટોઝ જેમાં હું એકલી જ હોઉં. મને હંમેશા લાગતું હતું કે મારી લાઈફનો સૌથી બેસ્ટ પાર્ટ મેં અમદાવાદમાં જ છોડી દીધો હતો," ઈશાનો અવાજ સહેજ ધ્રૂજ્યો.
આરવે ટેબલ પર પોતાનો હાથ આગળ વધાર્યો અને ઈશાની આંગળીઓને સ્પર્શ કર્યો. ઈશાએ હાથ ખેંચ્યો નહીં. તેના બદલે, તેણે આરવની હથેળીને મજબૂતીથી પકડી લીધી. એ સ્પર્શમાં એટલી હૂંફ હતી જે વીતેલા દસ વર્ષના તમામ શિયાળાની ઠંડીને ઓગાળવા માટે પૂરતી હતી.
"તારી લાઈફમાં કોઈ..." આરવ આખો સવાલ ન પૂછી શક્યો.
"કોઈ નહીં, આરવ," ઈશાએ સીધું જ તેની આંખોમાં જોઈને કહ્યું, "ઘણા લોકો આવ્યા, સંબંધોના પ્રસ્તાવો પણ આવ્યા. પણ જ્યારે પણ હું કોઈની નજીક જવાનો પ્રયત્ન કરતી, મારી અંદરનો એક હિસ્સો મને રોકી લેતો. મને સમજાઈ ગયું હતું કે હૃદયના જે ખૂણા પર તારું નામ લખાઈ ગયું છે, ત્યાં કોઈ બીજું ક્યારેય ઓવરરાઈટ નહીં કરી શકે. તું? તેં લગ્ન કેમ ન કર્યા?"
આરવ હસ્યો, પણ એ હાસ્યમાં એક દર્દ હતું. "જ્યારે તમારી પાસે લાઈફની સૌથી સુંદર વ્યક્તિ સાથે વિતાવેલી યાદો હોય ને, ત્યારે તમે બાકીની જિંદગી એ યાદોના વ્યાજ પર જીવી શકો છો. મેં મારી જાતને કામમાં ડૂબાડી દીધી હતી જેથી તારી ખોટ ન સાલે. પણ આજે તને સામે જોઈને સમજાય છે કે હું માત્ર જીવવાનો અભિનય કરી રહ્યો હતો."
કેફેમાં જાઝ મ્યુઝિક બંધ થઈ ગયું હતું અને હવે હળવો વરસાદી પવન અંદર આવી રહ્યો હતો. બહાર વરસાદ તેજ થઈ ગયો હતો. કાચની બારી પર પાણીના ટીપાં એકબીજામાં ભળીને એક થઈ રહ્યા હતા.
"હવે આગળ શું, આરવ?" ઈશાએ પૂછ્યું. આ પ્રશ્નમાં દસ વર્ષનો ઈન્તઝાર અને ભવિષ્યની આશા બંને હતા.
આરવ ઊભો થયો અને ઈશાનો હાથ પકડીને તેને પણ ઊભી કરી. તેણે વેઈટર તરફ બિલ માટે ઈશારો કર્યો અને ઈશા તરફ ફરીને કહ્યું, "દસ વર્ષ પહેલાં આપણે કરિયર માટે એકબીજાને છોડ્યા હતા. આજે આપણી પાસે કરિયર છે, પણ આપણે એકબીજા વગર અધૂરા છીએ. આ વખતે હું તને જવા નહીં દઉં. લંડન હોય કે મુંબઈ, હવેથી આપણી સફર સાથે જ હશે."
ઈશાની આંખોમાંથી આખરે એક આંસુ સરી પડ્યું, પણ એ ચહેરા પર એક આરામ અને સંતોષનું સ્મિત હતું. તે આરવની છાતી સરસી ચાંપી ગઈ. સી.જી. રોડ પર ટ્રાફિકનો હોર્ન વાગતો રહ્યો, દુનિયા પોતાની ગતિએ દોડતી રહી, પણ એ કેફેના ખૂણામાં બે જીવ પોતાનો ખોવાયેલો ભૂતકાળ અને આવનારું ભવિષ્ય એકસાથે શોધી ચૂક્યા હતા.
