આરવ તે દિવસે ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે પણ તેના ચહેરા પરનું સ્મિત જતું નહોતું. બાઈક પાર્ક કરીને તે સીધો પોતાના રૂમમાં ગયો. મોબાઇલ ટેબલ પર મૂક્યો અને બેડ પર બેસી ગયો. સામાન્ય રીતે કૉલેજથી ઘરે આવ્યા પછી તે થોડો સમય મિત્રો સાથે વાત કરતો, સોશિયલ મીડિયા જોતો અથવા પછી પોતાના કામમાં લાગી જતો. પરંતુ આજે તેનું મન કોઈ બીજી જ દુનિયામાં હતું.આજે પહેલી વાર કાવ્યા તેની સામે આવીને ઊભી રહી હતી.આજે પહેલી વાર તેણે આરવને સીધો સવાલ પૂછ્યો હતો.અને સૌથી મોટી વાત...આજે પહેલી વાર કાવ્યાએ પોતાનું નામ તેને પોતે કહ્યું હતું."હું કાવ્યા."આ બે શબ્દો આરવના મનમાં વારંવાર ફરી રહ્યા હતા.આરવે પોતે જ ધીમેથી કહ્યું, "મને ખબર છે."પછી તેને પોતાની જ વાત યાદ આવી અને તે હસવા લાગ્યો."મને ખબર છે..."આ વાત તેણે એટલી સરળતાથી કહી દીધી હતી, પરંતુ કાવ્યાને કેવી રીતે ખબર પડી હશે કે તે કેટલા દિવસોથી તેનું નામ જાણતો હતો?તેને અચાનક વિચાર આવ્યો કે કદાચ કાવ્યાને ખબર પડી ગઈ હશે કે તેણે તેનું નામ કોઈ પાસેથી જાણ્યું છે.આરવે તરત પોતાને સમજાવ્યું."હવે વધારે વિચારવાનું બંધ કર."પણ મન ક્યાં માનવાનું હતું?તે દિવસે રાત્રે આરવ મોબાઇલ હાથમાં લઈને બેઠો હતો. તેના ફોનમાં કાવ્યાનો નંબર નહોતો. સોશિયલ મીડિયા પર કાવ્યાનું અકાઉન્ટ પણ નહોતું. તેમની વચ્ચે કોઈ ચેટ નહોતી.બસ એક ઓળખાણ હતી.પણ એ ઓળખાણ હવે આરવ માટે ખૂબ ખાસ બની ગઈ હતી.બીજા દિવસે સવારે આરવ કૉલેજ માટે નીકળ્યો. રસ્તામાં બાઈક ચલાવતી વખતે તેને અચાનક લાગ્યું કે આજે તે સ્કૂલની સામે નહીં જાય.તેને લાગ્યું કે હવે કાવ્યા સાથે વાત થઈ ગઈ છે. હવે રોજ તેની પાછળ ફરવું કે તેને જોવા માટે બહાનાં બનાવવાં યોગ્ય નહીં હોય.આરવે મનમાં નક્કી કર્યું કે હવે તે કાવ્યાને તેની પોતાની જગ્યા આપશે.તે સીધો કૉલેજ ગયો.કૉલેજમાં પહોંચ્યા પછી પણ આરવને કંઈક ખૂટતું લાગ્યું.વિવાને તેને જોયો અને તરત પૂછ્યું,"આજે શાંતિ કેમ?"આરવે કહ્યું, "કંઈ નથી."વિવાને હસીને કહ્યું, "આજે સ્કૂલ તરફથી સીધો કૉલેજ આવ્યો છે?"આરવે તેને જોયો."હા.""કેમ?""એમ જ."વિવાને આંખો નાની કરી."શું વાત છે?"આરવે કહ્યું, "હવે રોજ ત્યાં જવાનું બંધ."વિવાન થોડો આશ્ચર્યમાં પડ્યો."કેમ?""કાવ્યાએ ગઈકાલે મારી સાથે વાત કરી.""એટલે?""હવે મને નથી લાગતું કે મારે તેને રોજ જોવા માટે ત્યાં બેસવું જોઈએ."વિવાને થોડું વિચાર્યું."આ પહેલી વાર તું સાચી વાત કરે છે."આરવે હસીને પૂછ્યું, "શું?""તું તેને ખરેખર પસંદ કરે છે."આરવ કંઈ બોલ્યો નહીં.વિવાને કહ્યું, "પહેલાં તું કહેતો હતો કે બસ ગમે છે. હવે તું તેના વિશે આટલું વિચારવા લાગ્યો છે."આરવે ધીમેથી કહ્યું, "મને ખબર નથી.""કાવ્યાને ખબર છે કે તું તેને પસંદ કરે છે?"આરવ થોડીવાર ચૂપ રહ્યો."હા.""અને તેણે શું કહ્યું?""કંઈ નહીં.""એટલે?""એટલે કંઈ નહીં."વિવાન હસ્યો."ભાઈ, તારી લવ સ્ટોરીમાં હજુ સુધી કોઈ વાત થઈ નથી."આરવે પણ હસીને કહ્યું,"આ લવ સ્ટોરી નથી."વિવાને તરત કહ્યું,"હા, હા. મને ખબર છે. આ તો 'એક નજર માટે' છે."આરવ હસવા લાગ્યો.પણ તેના મનમાં એક વાત સતત ચાલી રહી હતી.કાવ્યાએ તેને ના પાડી નહોતી.પરંતુ હા પણ નહોતી કહી.અને આરવને સૌથી વધુ ગમતી વાત એ હતી કે તેણે કાવ્યાને ક્યારેય કોઈ જવાબ આપવા માટે દબાણ કર્યું નહોતું.તે બસ રાહ જોઈ રહ્યો હતો.બીજી તરફ કાવ્યા પણ કંઈક અલગ જ અનુભવ કરી રહી હતી.તે સ્કૂલ પહોંચી ત્યારે પોતાની સહેલી રિયા સાથે વાત કરતી હતી.રિયાએ પૂછ્યું,"ગઈકાલે શું વાત થઈ?"કાવ્યાએ તરત કહ્યું, "કઈ વાત?""એ જ આરવ સાથે."કાવ્યા થોડી શરમાઈ."કંઈ ખાસ નહીં.""તું તેની પાસે કેમ ગઈ હતી?""મારે એક વાત પૂછવી હતી.""શું?""એ રોજ ત્યાં કેમ બેસે છે."રિયા હસવા લાગી."અને તેણે શું કહ્યું?"કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,"મને જોવા માટે."રિયા થોડા સમય માટે ચૂપ રહી.પછી બોલી,"સાચે?"કાવ્યાએ માથું હલાવ્યું."હા.""પછી?""પછી મેં મારું નામ કહ્યું."રિયાએ આશ્ચર્યથી કહ્યું,"બસ?""હા.""તું પણ અજીબ છે."કાવ્યા હસવા લાગી."શું કરું?"રિયાએ તેને ધ્યાનથી જોઈ."તું તેને પસંદ કરવા લાગી છે?"કાવ્યાએ તરત કહ્યું,"ના."રિયા ચૂપ રહી.કાવ્યાએ ફરી કહ્યું,"મને ખબર નથી."આ વખતે તેના અવાજમાં મજાક નહોતી.કાવ્યા ખરેખર મૂંઝવણમાં હતી.તેને આરવ ગમતો હતો?કે પછી તેને માત્ર એ ગમતું હતું કે કોઈ તેને આટલું મહત્વ આપે છે?આ બંને વચ્ચેનો ફરક સમજવો તેના માટે સરળ નહોતો.કાવ્યાએ પોતાને સમજાવ્યું કે અત્યારે તેના માટે સૌથી મહત્વની વસ્તુ 12માની પરીક્ષા છે.તેને પોતાના ભવિષ્ય વિશે વિચારવું હતું.કૉલેજમાં ક્યાં જવું છે?કયો કોર્સ કરવો છે?આ બધું તેના માટે વધારે મહત્વનું હતું.પણ જ્યારે પણ આરવની વાત આવતી, ત્યારે તેના મનમાં એક અજાણી શાંતિ આવી જતી.એ દિવસે સ્કૂલ છૂટ્યા પછી કાવ્યા બસમાં બેઠી.તેની નજર ફરી એક વાર પાર્કિંગ તરફ ગઈ.આરવ ત્યાં નહોતો.કાવ્યાએ તરત પોતાને કહ્યું,"સારું છે."પણ બસ થોડે આગળ ગઈ ત્યારે તેણે ફરી પાછળ જોયું.આરવ ખરેખર ત્યાં નહોતો.કાવ્યાને સમજાયું નહીં કે તેને થોડી નિરાશા કેમ થઈ.તે પોતાની જાત પર જ ગુસ્સે થઈ."હું પણ શું વિચારું છું?"તે દિવસે આરવ અને કાવ્યા બંનેએ એકબીજાને જોયા નહોતા.પણ બંનેએ એકબીજા વિશે વિચાર્યું હતું.અને કદાચ એ જ તેમની વચ્ચેની નવી શરૂઆત હતી.આગળના થોડા દિવસો આરવ કાવ્યાને જોવા માટે સ્કૂલ પાસે ગયો નહીં.તે કૉલેજમાં પોતાના કામમાં વ્યસ્ત રહેતો.વિવાને પણ હવે તેને ચીડવવાનું ઓછું કરી દીધું હતું.પણ આરવની એક આદત હજી બદલાઈ નહોતી.દરરોજ સાંજે તે પોતાની બાઈક પર ઘરે જતો ત્યારે સ્કૂલ તરફનો રસ્તો પસાર થતો.હવે તે અટકતો નહોતો.પણ તેની નજર આપોઆપ ગેટ તરફ જતી.ક્યારેક કાવ્યા દેખાતી.ક્યારેક નહીં.જો દેખાતી તો આરવના ચહેરા પર સ્મિત આવી જતું.જો ન દેખાતી તો પણ તે આગળ વધી જતો.તે હવે કાવ્યાને જોવા માટે અટકતો નહોતો.પણ કદાચ તેના મનમાં કાવ્યા માટેની લાગણી હવે પહેલાં કરતાં વધારે ઊંડી થઈ રહી હતી.એક સાંજે આરવ કૉલેજમાંથી બહાર નીકળ્યો.વિવાને તેને કહ્યું,"આજે ચા?"આરવે કહ્યું,"હા, ચાલ."બંને ચાની દુકાન તરફ ગયા.આરવ બાઈક પાર્ક કરી રહ્યો હતો ત્યારે તેની નજર સામેના રસ્તા પર પડી.કાવ્યા ત્યાં હતી.આરવ એકદમ અટકી ગયો.કાવ્યા પોતાની સહેલી સાથે ચાલતી હતી.આરવના મનમાં પહેલી લાગણી આવી કે તે તેની પાસે જાય.પણ તરત જ તે રોકાઈ ગયો.કાવ્યા તેની તરફ જોઈ.આરવ પણ તેની તરફ જોયું.કાવ્યાના ચહેરા પર હળવું સ્મિત આવ્યું.આરવે પણ સ્મિત કર્યું.બંને પોતાની પોતાની દિશામાં આગળ વધી ગયા.વિવાને આખું દૃશ્ય જોઈ લીધું હતું.તે બોલ્યો,"હવે શું?"આરવે કહ્યું,"કંઈ નહીં.""તેણે સ્માઈલ કરી.""હા.""તું પણ કર્યો.""હા.""હવે?"આરવ હસ્યો."હવે ચા પી."વિવાને માથું હલાવ્યું."તમારી બંનેની સ્ટોરીમાં ડાયલોગ ઓછા અને સ્માઈલ વધારે છે."આરવ હસ્યો.પણ એ દિવસે કંઈક બદલાઈ ગયું હતું.હવે કાવ્યા અને આરવ એકબીજાને શોધતા નહોતા.તેઓ એકબીજાને જોઈને સ્મિત કરતા હતા.અને ક્યારેક પ્રેમની શરૂઆત આટલી નાની જ હોય છે.કોઈ મોટી વાત નહીં.કોઈ વચન નહીં.માત્ર એક નજર.એક સ્મિત.અને એક અજાણી વ્યક્તિને ધીમે ધીમે ઓળખવાની ઈચ્છા.થોડા દિવસ પછી કાવ્યાની પરીક્ષાઓ નજીક આવી ગઈ.તે હવે સ્કૂલ પછી સીધી ઘરે જતી.આરવને ખબર હતી કે આ સમય તેના માટે મહત્વનો છે.એટલે તેણે કાવ્યાને મળવાનો કોઈ પ્રયાસ કર્યો નહીં.પરંતુ એક દિવસ સાંજે આરવના મોબાઇલમાં અજાણ્યા નંબર પરથી મેસેજ આવ્યો."હાય."આરવ થોડા સમય માટે સ્ક્રીન જોતો રહ્યો.તેને સમજાયું નહીં કે કોણ છે.થોડીવાર પછી બીજો મેસેજ આવ્યો."ઓળખ્યા નહીં?"આરવનું હૃદય ઝડપથી ધબકવા લાગ્યું.તેના મનમાં એક જ નામ આવ્યું.કાવ્યા.આરવે લખ્યું,"કાવ્યા?"થોડી સેકન્ડમાં જવાબ આવ્યો."હા."આરવના ચહેરા પર સ્મિત આવી ગયું.તે તરત ઊભો થઈ ગયો.પછી પોતાને જ કહ્યું,"શાંત રહે."તે પાછો બેડ પર બેઠો.ફરી મેસેજ આવ્યો."મારો નંબર ક્યાંથી મળ્યો એ પૂછશો નહીં."આરવે લખ્યું,"હવે તો પૂછવો જ પડશે."કાવ્યાનો જવાબ આવ્યો,"રિયા પાસેથી."આરવે થોડું હસ્યું."ઓહ."થોડીવાર બંને તરફથી કોઈ મેસેજ આવ્યો નહીં.આરવ મોબાઇલ તરફ જોતો રહ્યો.તેને સમજાતું નહોતું કે શું લખવું.છેવટે કાવ્યાનો મેસેજ આવ્યો."તમે આજે સ્કૂલ પાસે હતા?"આરવ ચોંકી ગયો.તેને યાદ આવ્યું કે આજે તે કૉલેજથી ઘરે જતાં દૂરથી સ્કૂલ તરફ ગયો હતો.આરવે જવાબ આપ્યો,"હા.""પણ રોકાયા નહોતા."આરવ થોડા સમય માટે મેસેજ જોતો રહ્યો.પછી લખ્યું,"હવે તમને જોવા માટે રોકાવું યોગ્ય નથી લાગતું."થોડીવાર સુધી કોઈ જવાબ આવ્યો નહીં.આરવને લાગ્યું કે કદાચ તેણે વધારે કહી દીધું.પણ પછી કાવ્યાનો મેસેજ આવ્યો."એવું કોણે કહ્યું?"આરવના ચહેરા પર સ્મિત આવી ગયું.તે લખ્યું,"કોઈએ નહીં."કાવ્યા:"તો પછી?"આરવ:"બસ એવું લાગ્યું."કાવ્યા:"હવે એવું નહીં લાગવા દો."આરવના હાથ એક ક્ષણ માટે અટકી ગયા.તેને સમજાયું નહીં કે આનો અર્થ શું કાઢવો.તેણે લખ્યું,"એટલે?"કાવ્યા તરફથી તરત જવાબ આવ્યો નહીં.પાંચ મિનિટ.દસ મિનિટ.પંદર મિનિટ.આરવ મોબાઇલ તરફ જોતો રહ્યો.છેવટે મેસેજ આવ્યો."એટલે કે... હવે જોવું હોય તો દૂરથી કેમ?"આરવનું હૃદય ધબકવા લાગ્યું.તે લખવા જતો હતો, પણ થોભી ગયો.પછી તેણે માત્ર એક જ વાત લખી."તો પછી કેવી રીતે?"કાવ્યાએ જવાબ આપ્યો,"મિત્રની જેમ."આરવ થોડો સમય મોબાઇલ જોતો રહ્યો.પછી હસ્યો."પક્કું?"કાવ્યા:"પક્કું."એ દિવસથી બંનેની ચેટ શરૂ થઈ.પહેલા દિવસોમાં તેમની વાતો ખૂબ સામાન્ય હતી."આજે કૉલેજ કેવું ગયું?""તમારી પરીક્ષા ક્યારે છે?""તમને કયો વિષય ગમે છે?""તમારો ફેવરિટ કલર કયો છે?""તમને ચા ગમે છે કે કૉફી?"આરવને નવાઈ લાગતી કે જે છોકરી સાથે વાત કરવા માટે તે કેટલાય દિવસોથી ડરતો હતો, તેની સાથે હવે કલાકો સુધી વાત કરી શકતો હતો.કાવ્યા પણ આરવ સાથે વાત કરતી વખતે પોતાને ખૂબ સરળ અનુભવતી.તે આરવને પોતાની સ્કૂલની વાતો કહેતી.પરીક્ષાનો ટેન્શન.ઘરે મળતી સલાહ.ક્યારેક પોતાની નાની નાની ફરિયાદો.આરવ બધું સાંભળતો.ક્યારેય તેને વચ્ચે અટકાવતો નહીં.એક રાત્રે કાવ્યાએ મેસેજ કર્યો,"તમે હંમેશા આટલું ઓછું કેમ બોલો છો?"આરવે લખ્યું,"તમારી વાત સાંભળવી ગમે છે."કાવ્યાએ જવાબ આપ્યો,"એવું કેમ?"આરવ થોડા સમય સુધી વિચારતો રહ્યો.પછી લખ્યું,"ખબર નથી. કદાચ તમારી વાતમાં કંઈક એવું છે જે મને ગમે છે."કાવ્યા લાંબા સમય સુધી એ મેસેજ જોતાં રહી.તેના ચહેરા પર હળવું સ્મિત આવ્યું.પણ તેણે જવાબ આપ્યો નહીં.થોડીવાર પછી આરવનો મેસેજ આવ્યો,"શું થયું?"કાવ્યાએ લખ્યું,"કંઈ નહીં."આરવ:"પક્કું?"કાવ્યા:"હા."પણ કાવ્યાના મનમાં કંઈક તો થયું હતું.એ દિવસે પહેલી વાર તેને લાગ્યું કે આરવ તેને માત્ર જોવા માટે પસંદ કરતો નહોતો.તે તેને સમજવા પણ માંગતો હતો.અને કદાચ આ જ વાત તેને આરવથી અલગ રીતે જોડતી હતી.સમય પસાર થતો ગયો.તેમની વાતો વધતી ગઈ.હવે આરવ કાવ્યાને જોવા માટે પાર્કિંગમાં બેસતો નહોતો.કાવ્યા પણ તેની રાહ જોવા માટે સ્કૂલમાંથી બહાર આવીને ગેટ તરફ જોતી નહોતી.હવે બંને એકબીજાને ફોન પર મળી જતા.પણ એક દિવસ કાવ્યાએ અચાનક મેસેજ કર્યો."કાલે તમે સ્કૂલની બહાર આવશો?"આરવે લખ્યું,"કેમ?"કાવ્યા:"બસ પૂછ્યું."આરવ:"કહો તો આવું."કાવ્યા:"તમારે આવવું હોય તો આવજો."આરવે હસીને લખ્યું,"હવે તમે મને બોલાવો છો?"થોડીવાર સુધી કાવ્યાનો જવાબ નહોતો આવ્યો.પછી માત્ર એક મેસેજ આવ્યો."કદાચ."આરવ એ મેસેજ વાંચીને લાંબા સમય સુધી હસતો રહ્યો.બીજા દિવસે આરવ કૉલેજમાંથી થોડો વહેલો નીકળ્યો.તે સ્કૂલની સામે ગયો.પણ આ વખતે તે પાર્કિંગમાં એકલો બેઠો નહોતો.તે રસ્તાની બીજી બાજુ ઊભો હતો.કાવ્યાએ તેને જોઈ લીધો.થોડીવાર પછી તે બહાર આવી.આરવે હાથ હલાવ્યો.કાવ્યાએ પણ હળવું સ્મિત કર્યું.બંને એકબીજાની સામે ઊભા રહ્યા.કાવ્યાએ પૂછ્યું,"તમે ખરેખર આવી ગયા?"આરવે કહ્યું,"તમે કહ્યું હતું.""મેં તો એમ જ કહ્યું હતું.""પણ મેં સીરિયસ લઈ લીધું."કાવ્યા હસવા લાગી.આરવ પણ હસ્યો.થોડીવાર બંને શાંત રહ્યા.પછી કાવ્યાએ પૂછ્યું,"આરવ?""હા?""તમને મારી સાથે વાત કરવી ગમે છે?"આરવે તરત જવાબ આપ્યો,"હા.""કેટલી?""ઘણી.""શા માટે?"આરવે કાવ્યાની આંખોમાં જોયું.આ વખતે તે કોઈ મજાક કરવા માંગતો નહોતો."કારણ કે તમારી સાથે વાત કરું ત્યારે મને કંઈક બનવાનો પ્રયત્ન કરવો પડતો નથી."કાવ્યા ચૂપ થઈ ગઈ.આરવે આગળ કહ્યું,"હું જે છું એ જ રહી શકું છું."કાવ્યાના ચહેરા પર એક નાનું સ્મિત આવ્યું."મને પણ."આરવે ધીમેથી પૂછ્યું,"તમને પણ શું?"કાવ્યા થોડી શરમાઈ."તમારી સાથે વાત કરવી ગમે છે."આરવ કંઈ બોલ્યો નહીં.આ એક સામાન્ય વાત હતી.પણ તેના માટે આ શબ્દો ખૂબ મોટા હતા.કાવ્યા આગળ બોલી,"પણ એક વાત કહું?""હા.""મારે હવે પરીક્ષા પર ધ્યાન આપવું છે."આરવે તરત કહ્યું,"મને ખબર છે.""તો પછી?""તો પછી હું તમને ડિસ્ટર્બ નહીં કરું."કાવ્યાએ તેની તરફ જોયું."તમે હંમેશા આટલા સમજદાર છો?"આરવ હસ્યો."ના.""તો?""તમારા મામલે છું."કાવ્યાએ નજર નીચે કરી.તે બંને વચ્ચે થોડા સમય માટે શાંતિ રહી.પણ આ શાંતિ અજીબ નહોતી.આ શાંતિમાં એકબીજાને સમજવાની શરૂઆત હતી.કાવ્યાની બસ આવી ગઈ.તે જવા માટે વળી.પછી અચાનક પાછી ફરી."આરવ.""હા?""પરીક્ષા પૂરી થાય ત્યાં સુધી મને મેસેજ ઓછા કરજો."આરવ થોડો અટકી ગયો."ઓહ."કાવ્યાએ તરત કહ્યું,"તમને ખરાબ લાગ્યું?""ના.""સાચું?""હા."આરવ થોડું હસ્યો."પણ પરીક્ષા પૂરી થાય ત્યારે હું તમને પહેલા મેસેજ કરીશ."કાવ્યાએ પણ હસીને કહ્યું,"જોઈશું."તે બસમાં બેસી ગઈ.બસ આગળ વધી.આરવ થોડો સમય ત્યાં ઊભો રહ્યો.તેના મનમાં પહેલી વાર એક અલગ પ્રકારની લાગણી હતી.હવે તેને કાવ્યાને રોજ જોવાની જરૂર નહોતી.કારણ કે હવે કાવ્યા તેની જિંદગીમાં માત્ર એક દૂરથી દેખાતો ચહેરો નહોતી.તે હવે તેની સાથે વાત કરતી હતી.તેની ચિંતા કરતી હતી.તેને પોતાની પરીક્ષાની વાત કરતી હતી.અને સૌથી મહત્વની વાત...તે આરવને પોતાની જિંદગીમાં થોડું સ્થાન આપી રહી હતી.આરવ ઘરે પાછો ફર્યો.તે રાત્રે કાવ્યાનો મેસેજ આવ્યો નહીં.આરવે પણ મેસેજ કર્યો નહીં.પહેલી વાર બંને વચ્ચે આખો દિવસ કોઈ વાત નહોતી થઈ.આરવને થોડું ખાલી લાગ્યું.પણ તેણે પોતાને કહ્યું,"તેની પરીક્ષા છે."આગળના દિવસોમાં આરવ ખરેખર કાવ્યાને ડિસ્ટર્બ ન કરતો.ક્યારેક કાવ્યા પોતે મેસેજ કરતી."આજે બહુ થાકી ગઈ."આરવ જવાબ આપતો,"આરામ કરો."ક્યારેક તે લખતી,"આજે પેપર સારું ગયું."આરવ લખતો,"મને ખબર હતી."ક્યારેક તે માત્ર એક સ્માઈલ મોકલતી.આરવ પણ સ્માઈલ મોકલતો.તેમની વાતો ઓછી થઈ હતી.પણ તેમની વચ્ચેની લાગણી વધારે ઊંડી થઈ રહી હતી.એક દિવસ કાવ્યાની એક મહત્વની પરીક્ષા હતી.આરવ આખો દિવસ તેને મેસેજ કરવા માંગતો હતો.પણ તેણે પોતાને રોક્યો.સાંજે લગભગ સાત વાગ્યે તેનો ફોન વાગ્યો.કાવ્યાનો ફોન હતો.આરવે તરત ફોન ઉઠાવ્યો."હેલો?"બીજી બાજુ થોડી શાંતિ હતી.પછી કાવ્યાનો અવાજ આવ્યો,"આરવ...""હા?""પેપર ખરાબ ગયું."આરવ થોડીવાર ચૂપ રહ્યો."કેટલું ખરાબ?""મને નથી ખબર.""કાવ્યા.""હા?""તમે મહેનત કરી હતી ને?""હા.""તો બસ.""પણ...""એક પેપરથી આખી જિંદગી નક્કી થતી નથી."કાવ્યા ચૂપ થઈ ગઈ.આરવે ધીમેથી કહ્યું,"તમે બાકીનું સારું કરશો."થોડીવાર પછી કાવ્યાએ પૂછ્યું,"તમને ખરેખર લાગે છે?""હા.""જો હું ન કરી શકું તો?"આરવ હસ્યો."તો હું તમને ફરીથી સમજાવીશ."કાવ્યા પહેલી વાર ફોન પર હસી."તમે?""હા.""તમને તો કશું આવડતું નથી."આરવ હસ્યો."મને બધું આવડે છે.""હા, હા."બંને થોડા સમય સુધી વાત કરતા રહ્યા.એ દિવસે આરવને સમજાયું કે કાવ્યા તેને પોતાની મુશ્કેલી કહેવા લાગી હતી.અને કાવ્યાને સમજાયું કે જ્યારે તે મુશ્કેલીમાં હોય ત્યારે આરવ તેની સાથે ઊભો રહેતો હતો.એ રાત્રે ફોન મૂક્યા પછી આરવ લાંબા સમય સુધી ઊંઘી શક્યો નહીં.તેને એક સવાલ સતાવતો હતો."શું આ હવે માત્ર મિત્રતા રહી છે?"બીજી તરફ કાવ્યા પણ પોતાના રૂમમાં બેઠી હતી.તેના હાથમાં મોબાઇલ હતો.ચેટમાં આરવનું નામ દેખાતું હતું.કાવ્યાએ સ્ક્રીન બંધ કરી.પછી ફરી ચાલુ કરી.આરવનો છેલ્લો મેસેજ વાંચ્યો."બધું સારું થશે."કાવ્યાએ ધીમેથી સ્મિત કર્યું.તેને ખબર નહોતી કે આરવ ક્યારે તેના માટે ખાસ બની ગયો.પણ હવે એક વાત ચોક્કસ હતી.જો આરવ એક દિવસ મેસેજ ન કરે તો તેને તેની ગેરહાજરી અનુભવાતી હતી.જો આરવ તેની સાથે વાત કરે તો તેનો દિવસ સારો પસાર થતો.અને જ્યારે તે મુશ્કેલીમાં હોય ત્યારે સૌથી પહેલા તેને આરવ યાદ આવતો.કદાચ આ પ્રેમ નહોતો.કદાચ મિત્રતા કરતાં થોડું વધારે હતું.પણ બંનેમાંથી કોઈ આ લાગણીને નામ આપવા તૈયાર નહોતું.પરીક્ષાઓ પૂરી થવા હવે માત્ર થોડા દિવસ બાકી હતા.આરવ અને કાવ્યા બંને પોતપોતાના જીવનમાં વ્યસ્ત હતા.પણ બંનેના મનમાં એક જ વાત હતી.પરીક્ષા પૂરી થયા પછી પહેલી વાર તેઓ એકસાથે ક્યાંક બેસીને લાંબી વાત કરશે.કાવ્યાએ એક દિવસ આરવને મેસેજ કર્યો,"પરીક્ષા પૂરી થયા પછી મળશો?"આરવે તરત જવાબ આપ્યો,"હા."કાવ્યા:"ક્યાં?"આરવ:"તમે કહો."કાવ્યા:"જ્યાં તમે પહેલી વાર મને જોયી હતી ત્યાં."આરવ થોડા સમય સુધી મેસેજ જોતો રહ્યો.તે જગ્યા તેને બરાબર યાદ હતી.એ જ રસ્તો.એ જ સ્કૂલની સામેનો વિસ્તાર.એ જ જગ્યા જ્યાંથી તેની અને કાવ્યાની વાર્તા શરૂ થઈ હતી.આરવે જવાબ આપ્યો,"પક્કું."કાવ્યાએ એક છેલ્લો મેસેજ મોકલ્યો."આરવ?""હા?""એ દિવસે હું તમને કંઈક કહેવાની છું."આરવનું મન એકદમ અટકી ગયું.તેણે તરત લખ્યું,"શું?"કાવ્યાનો જવાબ આવ્યો નહીં.પાંચ મિનિટ.દસ મિનિટ.પંદર મિનિટ.પછી માત્ર એક મેસેજ આવ્યો."પરીક્ષા પછી."આરવ આખી રાત એ જ વિચારતો રહ્યો.કાવ્યા તેને શું કહેવાની હતી?શું તે માત્ર મિત્રતા વિશે વાત કરશે?શું તેને આરવ ખરેખર ગમવા લાગ્યો હતો?શું તે બંને વચ્ચેનું અંતર હવે વધારે ઓછું થવાનું હતું?કે પછી...કાવ્યા કોઈ એવી વાત કહેવાની હતી જે આરવની આખી દુનિયા બદલી નાખે?આરવને કંઈ ખબર નહોતી.પણ પહેલી વાર તેની રાહ માત્ર કાવ્યાને જોવા માટે નહોતી.હવે તે રાહ જોઈ રહ્યો હતો...કાવ્યા તેના દિલની વાત કહે તેની.અને કદાચ કાવ્યા પણ પહેલી વાર પોતાના દિલને સમજવાની કોશિશ કરી રહી હતી.આરવની એક નજરથી શરૂ થયેલી આ વાર્તા હવે એવી જગ્યાએ પહોંચી ગઈ હતી, જ્યાં એક નજર પૂરતી નહોતી.હવે બંનેને એકબીજાની જરૂર લાગવા લાગી હતી.પણ આ જરૂરિયાતનું નામ શું હતું?મિત્રતા?લાગણી?કે પછી પ્રેમ?આ જવાબ હજુ બાકી હતો.અને કાવ્યાની છેલ્લી પરીક્ષા પછી...આરવને એ જવાબ મળવાનો હતો.પણ તેને ખબર નહોતી કે કાવ્યા જે વાત કહેવાની હતી...તે વાત સાંભળ્યા પછી કદાચ તેમની વચ્ચેની આ સુંદર મિત્રતા પહેલાં જેવી રહેવાની નહોતી.કદાચ બધું બદલાઈ જવાનું હતું.અને આ વખતે... એક નજર માટે નહીં, પરંતુ એક જવાબ માટે આરવ રાહ જોઈ રહ્યો હતો.
