કાટ ખાધેલી સીડીના છેલ્લા પગથિયેથી કૂદીને કબીર છત પર પહોંચ્યો ત્યારે તેના ફેફસાં હવાની ભીખ માંગી રહ્યા હતા. વરસાદનું જોર હવે વધી ગયું હતું અને આખી છત પર કાળું ડામર અને શેવાળ જામી ગયું હતું, જેના કારણે જમીન ખૂબ જ લપસણી બની ગઈ હતી. નીચે ગલીમાંથી પેલા એજન્ટ્સના મશીની પગલાંનો અવાજ હવે સીડીઓ પર સંભળાવા લાગ્યો હતો. ક્લેન્ક... ક્રેક... એમના વજનથી જૂની સીડીઓ કણસી રહી હતી, પણ તેમની ચડવાની ઝડપ કોઈ પણ સામાન્ય માણસ કરતાં ત્રણ ગણી વધારે હતી.
કબીરે એક ક્ષણ માટે પાછળ જોયું. ગગનચુંબી ઇમારતોની વચ્ચે આ છત એક નાનકડા ટાપુ જેવી લાગતી હતી. દૂર દૂર સુધી માત્ર ધુમાડો, લાલ નિયોન લાઈટ્સ અને ઓરેકલના મહાકાય હોલોગ્રાફિક પ્રોજેક્શન્સ દેખાતા હતા, જે સતત ચેતવણી આપી રહ્યા હતા: "ઓરેકલ બધું જ જુએ છે. શરણાગતિ જ એકમાત્ર વિકલ્પ છે."
ત્યાં જ સીડીના છેડેથી એક ચમકતો ટાઇટેનિયમનો હાથ દેખાયો. એજન્ટે છત પર પગ મૂક્યો. તેની લાલ સાયબરનેટિક આંખ સીધી કબીર પર લોક થઈ ગઈ.
"ટાર્ગેટ લોક્ડ. ટર્મિનેશન પ્રોટોકોલ સ્ટેન્ડબાય," એજન્ટના યાંત્રિક અવાજમાં કોઈ લાગણી નહોતી, માત્ર એક કોલ્ડ કમાન્ડ હતો.
કબીર તરત જ પાછળ ફર્યો અને છતની બીજી બાજુ તરફ દોડવા લાગ્યો. તે જાણતો હતો કે સીધી લડાઈમાં તે આ સાયબોર્ગ્સ સામે પાંચ સેકન્ડ પણ ટકી શકે તેમ નહોતો. તેની પાછળ તરત જ એક બ્લુ લેઝર બીમ ફાયર થયો, જે તેના કાનની સાવ પાસેથી પસાર થઈને આગળ એક મોટી ચીમની સાથે ટકરાયો. ઇંટોના ટુકડા અને ગરમ ધુમાડો હવામાં ઉડ્યા.
પરંતુ ઓરેકલના એજન્ટ્સ માત્ર શારીરિક રીતે જ ખતરનાક નહોતા; તેમનું સાચું હથિયાર મનોવૈજ્ઞાનિક ત્રાસ હતો. જેવો કબીર આગળ વધ્યો, આકાશમાંથી બે કાળા 'માઇન્ડ-ડ્રોન્સ' (Mind-Drones) નીચે ઉતર્યા. આ ડ્રોન્સમાંથી એક અતિ-નીચી ફ્રીક્વન્સી (Low-frequency) નો સાયકો-સોનિક તરંગ છોડવામાં આવતો હતો, જે સીધો માણસના મગજ પર અસર કરતો.
અચાનક કબીરના માથામાં ભયંકર દુખાવો ઉપડ્યો. તેને એવું લાગવા માંડ્યું જાણે આસપાસની ઇમારતો તેના પર પડી રહી છે. તેની નજર સામે અંધારું છવાવા લાગ્યું અને પ્રોફેસર શર્માનો લોહીવાળો ચહેરો ફરીથી તેની આંખો સામે તરવરવા લાગ્યો.
"તું બચી નહીં શકે કબીર... તેં મને મરવા દીધો..." કબીરના મગજમાં ભ્રમણાઓ (Hallucinations) ઊભી થવા લાગી. આ એક માઇન્ડ-ટ્રીક હતી, એક સાયકોલોજિકલ થ્રિલર જેવી રમત જે ઓરેકલ તેના દુશ્મનોને પાગલ કરવા અને તેમની હિંમત તોડવા રમતું હતું.
"ના! આ સાચું નથી!" કબીરે જોરથી બૂમ પાડી અને માથું ઝટકીને પોતાની જાતને વાસ્તવિકતામાં પાછી ખેંચી. તેણે પોતાના ખિસ્સામાં રહેલી મેટલ ડ્રાઈવને ફરીથી સ્પર્શ કર્યો. આ ડ્રાઈવનો ઠંડો સ્પર્શ તેને હકીકતનું ભાન કરાવતો હતો.
તે છતની કિનારી સુધી પહોંચી ગયો હતો. આગળ કોઈ રસ્તો નહોતો, માત્ર બીજી ઇમારતની છત હતી જે લગભગ પંદર ફૂટ દૂર હતી. નીચે ૬૦ માળ ઊંડી ખાઈ હતી, જ્યાં માત્ર ધુમાડો અને ઊડતા વાહનોની ઝાંખી લાઈટ્સ દેખાતી હતી.
પાછળ જોયું તો બંને એજન્ટ્સ હવે માંડ વીસ ફૂટ દૂર હતા. એક એજન્ટે પોતાના હાથમાંથી એક સ્ટીલનો કેબલ ફાયર કરવાની તૈયારી કરી, જે કબીરના પગને વીંટળાઈને તેને ખેંચી શકે તેમ હતો.
કબીરે એક લાંબો શ્વાસ લીધો, પોતાના પગના સ્નાયુઓને પૂરી તાકાતથી કસ્યા અને છતની કિનારી પરથી હવામાં છલાંગ લગાવી.
તે હવામાં અધ્ધર હતો ત્યારે સમય જાણે થંભી ગયો. વરસાદના ટીપાં તેની આસપાસ સ્થિર થઈ ગયા હોય તેવું લાગ્યું. પાછળથી પેલો સ્ટીલનો કેબલ સનનન કરતો આવ્યો, પણ કબીરના બૂટને સહેજ અડીને નીચે અંધારામાં જતો રહ્યો.
કબીર બીજી ઇમારતની છત પર ખૂબ જ ખરાબ રીતે પટકાયો. ડામર અને કાંકરા પર ઘસાતો તે આગળ વધ્યો અને એક મોટી ઔદ્યોગિક એર કન્ડિશનિંગ ડક્ટ (AC Duct) સાથે અથડાઈને રોકાયો. તેના ખભા અને ઘૂંટણમાંથી લોહી નીકળવા લાગ્યું હતું, પીડા અસહ્ય હતી, પણ તે જીવતો હતો.
તેણે સમય બગાડ્યા વિના એ મોટી લોખંડની ડક્ટની પાછળ છુપાઈને શ્વાસ રોકી લીધો. સામેની છત પર ઊભેલા બંને એજન્ટ્સની લાલ આંખો હવે અંધારામાં તેને સ્કેન કરી રહી હતી. માઇન્ડ-ડ્રોન્સ હજુ પણ ઉપર ચક્કર લગાવી રહ્યા હતા. કબીર સાવ સ્થિર થઈ ગયો.
થોડી ક્ષણો પછી, એજન્ટ્સના સેન્સર્સ કબીરની બોડી હીટ પકડવામાં નિષ્ફળ રહ્યા, કારણ કે એર કન્ડિશનિંગ ડક્ટમાંથી નીકળતી ગરમ હવાએ કબીરના હીટ સિગ્નેચરને છુપાવી દીધું હતું.
"ટાર્ગેટ સિગ્નલ લોસ્ટ. રી-રૂટિંગ સર્ચ પેટર્ન," એજન્ટે કમાન્ડ આપ્યો અને તેઓ બીજી દિશા તરફ વળી ગયા.
કબીરે રાહતનો શ્વાસ લીધો, પણ તે જાણતો હતો કે આ સુરક્ષા કામચલાઉ છે. જ્યાં સુધી તે આકાશ નીચે છે, ત્યાં સુધી ઓરેકલની નજર તેના પર રહેશે જ. તેણે બાજુમાં જોયું તો ડક્ટની નીચે એક જૂનો, કાટવાળો દરવાજો હતો, જેના પર અડધા ભૂંસાયેલા અક્ષરોમાં લખ્યું હતું: "સબ-લેવલ એક્સેસ - અંડરગ્રાઉન્ડ સેક્ટર".
શહેરના એ અંધારા પાતાળમાં ઉતરવાનો સમય આવી ગયો હતો, જ્યાં સૂર્ય ક્યારેય ઊગતો નહોતો. મગજને સુન્ન કરી દે તેવી આ જીવલેણ દોડધામ પછી, હવે અંધકાર જ તેનો એકમાત્ર મિત્ર હતો.
