અહેસાસનો સ્પર્શ
લોકો પ્રેમને સ્પર્શમાં શોધે છે. કોઈનો હાથ પોતાના હાથમાં આવે, કોઈ ખભા પર માથું મૂકે, કોઈ આંખોમાં આંખો નાખીને “હું તને પ્રેમ કરું છું” કહે, ત્યારે તેમને લાગે કે પ્રેમ પૂર્ણ થયો.
પરંતુ કેટલાક પ્રેમની કિસ્મતમાં સ્પર્શ કરતાં પહેલાં જ અંતર લખાયેલું હોય છે.
એવા પ્રેમમાં હાથ મળતા નથી, છતાં હૃદય જોડાઈ જાય છે. રસ્તા અલગ હોય છે, છતાં આત્મા એકબીજાની સાથે ચાલતા રહે છે. દુનિયા બે વ્યક્તિઓ વચ્ચે દીવાલ ઊભી કરી શકે છે, પણ જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ આપણા અસ્તિત્વનો અહેસાસ બની જાય, ત્યારે દુનિયાની સૌથી ઊંચી દીવાલ પણ તેને હૃદયમાંથી બહાર કાઢી શકતી નથી.
ગૌરવ અને જલ્પાની પ્રેમકથા પણ એવી જ હતી.
પરંતુ તેમની વચ્ચે માત્ર અંતર નહોતું.
તેમની વચ્ચે પૈસાની દીવાલ હતી.
પ્રતિષ્ઠાની દીવાલ હતી.
કુટુંબના અહંકારની દીવાલ હતી.
અને સૌથી ખતરનાક વાત એ હતી કે તેમની વચ્ચે એક એવો માણસ ઊભો હતો જેને જલ્પા જોઈતી હતી.
પ્રેમથી નહીં.
પોતાની માલિકી તરીકે.
તેનું નામ હતું રોહન.
ગૌરવ સામાન્ય મધ્યમવર્ગીય પરિવારમાંથી આવતો યુવક હતો. તેના પિતા નિવૃત્ત શાળાશિક્ષક હતા અને માતા ગૃહિણી. ઘરમાં પૈસાની છોળો નહોતી, પરંતુ સંસ્કારોની કમી પણ નહોતી.
ગૌરવ પાસે મોટી કાર નહોતી.
કોઈ વિશાળ બંગલો નહોતો.
બેંક બેલેન્સ પણ એવું નહોતું કે કોઈ પ્રભાવિત થઈ જાય.
પરંતુ તેની પાસે એક એવી સંપત્તિ હતી જે બજારમાં ખરીદી શકાતી નહોતી.
શબ્દો.
તે લખતો.
પ્રેમ વિશે, સંબંધો વિશે, માણસના મન વિશે.
તેના લેખો અને કવિતાઓ ધીમે ધીમે લોકપ્રિય થઈ રહ્યા હતા. જોકે લેખન તેની આવકનું મુખ્ય સાધન નહોતું. તે એક ખાનગી કંપનીમાં નોકરી કરતો અને રાત્રે પોતાના નાનકડા રૂમમાં બેસીને લખતો.
બીજી તરફ જલ્પા શહેરના જાણીતા ઉદ્યોગપતિ રાજેશ મહેતાની એકમાત્ર દીકરી હતી.
મહેતા પરિવારનું નામ શહેરના ધનિક પરિવારોમાં લેવાતું. વિશાળ બંગલો, અનેક કાર, કંપનીઓ, સામાજિક પ્રતિષ્ઠા અને મોટા લોકો સાથે સંબંધો.
જલ્પા આ વૈભવમાં મોટી થઈ હતી, પરંતુ તેને પૈસાનો અહંકાર નહોતો.
તેને પુસ્તકો ગમતાં.
વરસાદ ગમતો.
જૂનાં ગીતો ગમતાં.
અને એવી વ્યક્તિઓ ગમતી જેની વાતોમાં દેખાડો ન હોય.
કદાચ એટલે જ એક સાહિત્યિક કાર્યક્રમમાં જ્યારે તેણે ગૌરવને પહેલીવાર કવિતા વાંચતા સાંભળ્યો, ત્યારે તેના મનમાં કંઈક અટકી ગયું.
ગૌરવની કવિતાની એક પંક્તિ હતી,
“જે વ્યક્તિને આપણે આંખો બંધ કર્યા પછી પણ જોઈ શકીએ, કદાચ એ જ વ્યક્તિ આપણા હૃદયની સૌથી નજીક હોય છે.”
તાળીઓ પડી.
પરંતુ જલ્પા તાળી પાડવાનું ભૂલી ગઈ.
તે માત્ર ગૌરવને જોઈ રહી હતી.
કાર્યક્રમ પૂરો થયા પછી તે તેની પાસે ગઈ.
“તમારી કવિતા બહુ સરસ હતી.”
ગૌરવે નમ્રતાથી કહ્યું, “આભાર.”
“એક વાત પૂછું?”
“હા.”
“તમે આટલું બધું પ્રેમ વિશે લખો છો એટલે બહુ પ્રેમ કર્યો હશે?”
ગૌરવ હસી પડ્યો.
“લેખકને ખૂન વિશે લખવા માટે ખૂન કરવું જરૂરી નથી.”
જલ્પા ખડખડાટ હસી પડી.
“જવાબ સારો છે.”
“સવાલ પણ ખરાબ નહોતો.”
એ પહેલી મુલાકાત હતી.
પછી મુલાકાતો વધી.
પુસ્તકોની ચર્ચાથી શરૂ થયેલી વાતો જીવન સુધી પહોંચી.
જલ્પા ઘણી વખત આશ્ચર્ય પામતી કે ગૌરવ તેને પ્રભાવિત કરવાનો ક્યારેય પ્રયાસ કરતો નહોતો.
તેને ખબર પડી કે જલ્પા રાજેશ મહેતાની દીકરી છે ત્યારે પણ તેના વર્તનમાં કોઈ ફેર પડ્યો નહીં.
એક દિવસ જલ્પાએ પૂછ્યું,
“તને ખબર છે મારા પપ્પા કોણ છે?”
“હા.”
“તો પણ તું મારી સાથે પહેલાં જેવો જ વાત કરે છે?”
ગૌરવે હસીને કહ્યું,
“તારા પપ્પાના પૈસા સાથે મારી મિત્રતા નથી થઈ.”
“તો કોની સાથે થઈ છે?”
ગૌરવે તેની આંખોમાં જોયું.
“હજુ સુધી તો તારી સાથે.”
જલ્પાના ગાલ પર અજાણતાં સ્મિત આવી ગયું.
આ “હજુ સુધી”માં જાણે ભવિષ્ય છુપાયેલું હતું.
મહિનાઓ પસાર થતા બંને વધુ નજીક આવ્યાં.
પરંતુ આ નજીકતા શરીરની નહોતી.
ગૌરવને જલ્પાના અવાજ પરથી ખબર પડી જતી કે તે ઉદાસ છે.
જલ્પાને ગૌરવના “હું ઠીક છું” પરથી ખબર પડી જતી કે તે ઠીક નથી.
એક રાત્રે જલ્પાએ પૂછ્યું,
“ગૌરવ, તને પ્રેમ શું લાગે છે?”
“કોઈની સાથે રહેવાની ઇચ્છા.”
“અને જો સાથે રહી ન શકાય તો?”
ગૌરવ થોડો વિચારમાં પડી ગયો.
“તો કદાચ તેની ખુશી માટે દૂર રહી શકાય.”
જલ્પા મૌન થઈ ગઈ.
“એ પ્રેમ કહેવાય?”
“મારા માટે તો હા.”
“અને કોઈને મેળવવાની ઇચ્છા?”
“એ પ્રેમનો ભાગ હોઈ શકે છે. પણ કોઈને પોતાની મિલકત સમજી લેવું પ્રેમ નથી.”
ગૌરવને ખબર નહોતી કે તેની આ વાત એક દિવસ રોહન માટે જાણે લખાયેલી લાગશે.
રોહન શાહ.
રાજેશ મહેતાના મિત્ર અને બિઝનેસ પાર્ટનર વિક્રમ શાહનો પુત્ર.
વિદેશથી MBA કરીને આવેલો.
દેખાવડો.
પૈસાદાર.
બુદ્ધિશાળી.
અને અત્યંત મહત્ત્વાકાંક્ષી.
બાળપણથી જ મહેતા અને શાહ પરિવાર વચ્ચે ઘનિષ્ઠ સંબંધ હતા. બંને પરિવારોના મનમાં વર્ષોથી એક અઘોષિત ઇચ્છા હતી કે જલ્પા અને રોહનના લગ્ન થાય.
રોહન માટે તો આ નિર્ણય લગભગ નક્કી જ હતો.
તે જલ્પાને પ્રેમ કરે છે એવું તે કહેતો.
પરંતુ તેના પ્રેમમાં એક મોટી સમસ્યા હતી.
તે ક્યારેય જલ્પાને પૂછતો નહોતો કે જલ્પા શું ઇચ્છે છે.
એક દિવસ રોહને જલ્પાને ડિનર માટે પૂછ્યું.
“આજે સાંજે ફ્રી છે?”
“ના.”
“કોઈ ખાસ કામ?”
“હા.”
“શું?”
જલ્પાએ સ્મિત સાથે કહ્યું, “વ્યક્તિગત.”
રોહનને આ જવાબ ગમ્યો નહીં.
તે જ સાંજે તેણે જલ્પાને એક કાફેમાં ગૌરવ સાથે જોઈ.
બંને સામે સામે બેઠાં હતાં.
ગૌરવ કંઈક કહી રહ્યો હતો અને જલ્પા હસી રહી હતી.
રોહન કારમાં બેઠો દૂરથી તેમને જોતો રહ્યો.
તેની આંખોમાં ઈર્ષ્યા હતી.
એ દિવસે પહેલીવાર તેને લાગ્યું કે જે વસ્તુને તે વર્ષોથી પોતાની માનીને બેઠો હતો, એ કદાચ તેની નહોતી.
બીજા જ દિવસે તેણે જલ્પાને પૂછ્યું,
“કાલે કોની સાથે હતી?”
“એક મિત્ર સાથે.”
“નામ?”
જલ્પાએ તેની તરફ જોયું.
“મારે તને દરેક મિત્રનો હિસાબ આપવાનો છે?”
“જલ્પા, હું ફક્ત પૂછું છું.”
“રોહન, પૂછવા અને તપાસ કરવા વચ્ચે બહુ નાની રેખા હોય છે.”
રોહન હસી પડ્યો.
“તું મને ખોટો સમજે છે.”
“તો એવી રીતે વર્ત કે હું સાચો સમજું.”
એ જવાબે રોહનના અહંકારને ઘા કર્યો.
તેણે ગૌરવ વિશે માહિતી મેળવવાનું શરૂ કર્યું.
નોકરી.
પરિવાર.
આવક.
ઘર.
લેખન.
બધું.
થોડા જ દિવસોમાં તેના ટેબલ પર ગૌરવની આખી માહિતી હતી.
તે ફાઇલ જોઈને હસ્યો.
“આ માણસ મારી સામે ઊભો રહેશે?”
પરંતુ તેને એક વાત સમજાતી નહોતી.
પ્રેમમાં બેંક બેલેન્સની સરખામણી થતી નથી.
એ દરમિયાન જલ્પા અને ગૌરવનો સંબંધ પ્રેમમાં ફેરવાઈ ચૂક્યો હતો.
કોઈ ઔપચારિક પ્રપોઝલ નહોતું.
કોઈ ગુલાબ નહોતું.
એક વરસાદી સાંજ હતી.
બંને કારમાં બેઠાં હતાં.
જલ્પાએ અચાનક કહ્યું,
“ગૌરવ, મને તારી સાથે હોય ત્યારે બહુ શાંતિ લાગે છે.”
“એ સારી વાત છે.”
“અને તું ન હોય ત્યારે તારી ખોટ લાગે છે.”
ગૌરવ ચૂપ રહ્યો.
“કંઈ બોલ.”
“ડર લાગે છે.”
“શેનો?”
“આ લાગણીને નામ આપવાથી.”
“કેમ?”
ગૌરવે તેની તરફ જોયું.
“કારણ કે તારી અને મારી દુનિયા બહુ અલગ છે.”
જલ્પાએ તરત કહ્યું,
“દુનિયા અલગ છે, આપણે નહીં.”
“પણ એક દિવસ એ દુનિયા આપણી વચ્ચે આવશે.”
જલ્પાએ પોતાનો હાથ તેની સામે આગળ કર્યો.
“ત્યારે આ હાથ છોડતો નહીં.”
ગૌરવે તેનો હાથ જોયો.
ધીમેથી પોતાના હાથમાં લીધો.
“તું છોડવા નહીં કહે ત્યાં સુધી નહીં.”
જલ્પાની આંખોમાં પ્રેમ હતો.
“અને જો દુનિયા કહે?”
“દુનિયાને અધિકાર નથી.”
એ તેમનો પહેલો પ્રેમસભર સ્પર્શ હતો.
પરંતુ દૂર એક કારમાં બેઠેલો રોહન આ દૃશ્ય જોઈ રહ્યો હતો.
તેના હાથની મુઠ્ઠી બંધ થઈ ગઈ.
“તો વાત અહીં સુધી પહોંચી ગઈ છે…”
બીજા દિવસે જ રાજેશ મહેતાને અજાણ્યા નંબર પરથી ગૌરવ અને જલ્પાની સાથેની તસવીરો મળી.
સાંજે જલ્પા ઘરે પહોંચી ત્યારે વાતાવરણ અસામાન્ય હતું.
પિતા સોફા પર બેઠા હતા.
માતા મીનાક્ષીબેનની આંખોમાં ચિંતા હતી.
ટેબલ પર મોબાઇલ પડ્યો હતો.
“બેસ.”
પિતાનો અવાજ કડક હતો.
જલ્પા સમજી ગઈ.
“આ છોકરો કોણ છે?”
“ગૌરવ.”
“શું કરે છે?”
“નોકરી કરે છે. લખે પણ છે.”
“કેટલી આવક છે?”
જલ્પા ચૂપ રહી.
રાજેશભાઈ હસ્યા.
“તને ખબર પણ નથી?”
“મને તેની આવક સાથે પ્રેમ નથી થયો.”
ઘરમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો.
“પ્રેમ?”
માતાએ ચોંકીને પૂછ્યું.
જલ્પાએ પહેલીવાર નિર્ભયતાથી કહ્યું,
“હા. હું ગૌરવને પ્રેમ કરું છું.”
રાજેશભાઈ ઊભા થઈ ગયા.
“આ સંબંધ શક્ય નથી.”
“શા માટે?”
“કારણ કે હું જીવન જોયું છે.”
“અને મેં ગૌરવને જોયો છે.”
“પ્રેમથી ઘર નથી ચાલતું.”
જલ્પાએ શાંતિથી કહ્યું,
“માત્ર પૈસાથી પણ નથી ચાલતું, પપ્પા.”
આ વાક્યે વાત વધુ બગાડી.
તે રાત્રે જલ્પાનો ફોન લઈ લેવામાં આવ્યો.
બહાર જવાનું બંધ.
ગૌરવ સાથે સંપર્ક બંધ.
અને બીજી તરફ રોહન જાણે પરિવારનો સૌથી મોટો શુભચિંતક બનીને હાજર થઈ ગયો.
“અંકલ, જલ્પા નાદાન છે. ગુસ્સો નહીં કરશો.”
“તને એ છોકરા વિશે ખબર છે?”
“થોડી.”
“કેવો છે?”
રોહન થોડી ક્ષણ મૌન રહ્યો.
પછી બોલ્યો,
“હું કોઈના વિશે ખરાબ નથી કહેવા માંગતો.”
આ વાક્ય જ પૂરતું હતું શંકા ઊભી કરવા માટે.
“જે જાણતો હોય એ બોલ.”
રોહને નકલી ચિંતા સાથે કહ્યું,
“મને સાંભળવા મળ્યું છે કે ગૌરવને જલ્પાના પરિવાર વિશે શરૂઆતથી ખબર હતી. કદાચ…”
“કદાચ શું?”
“કદાચ તેને જલ્પા કરતાં તેની પાછળનું નામ વધારે ગમતું હોય.”
બીજ વાવી દેવામાં આવ્યું.
હવે તેને માત્ર પાણી આપવાનું હતું.
બીજી તરફ ગૌરવ જલ્પાનો સંપર્ક ન થતાં બેચેન હતો.
ત્રણ દિવસ.
પાંચ દિવસ.
સાત દિવસ.
કોઈ જવાબ નહીં.
અંતે અજાણ્યા નંબર પરથી મેસેજ આવ્યો.
“ગૌરવ, હું જલ્પા.”
તેનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“ક્યાં છે? ઠીક છે?”
“હા. ઘરે બધાને ખબર પડી ગઈ છે.”
“હું વાત કરવા આવું?”
“ના.”
“કેમ?”
“હાલ પરિસ્થિતિ ખરાબ છે.”
થોડીવાર પછી બીજો મેસેજ આવ્યો.
“એક વાત કહું?”
“કહે.”
“મને ડર લાગે છે.”
“હું છું.”
“તું દૂર છે.”
ગૌરવે લખ્યું,
“દૂર છું એટલે નથી એવું નથી.”
જલ્પાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
ગૌરવનો બીજો મેસેજ આવ્યો.
“લોકો પ્રેમને સ્પર્શમાં શોધે છે, જલ્પા. મેં તો દૂર રહીને પણ તારા અહેસાસોને સ્પર્શ કર્યા છે. તું જ્યાં હોય ત્યાં રહે, તારો અહેસાસ મારા આત્મામાં છે.”
જલ્પાએ ફોન પોતાની છાતી સાથે લગાવી દીધો.
પણ રોહન હવે માત્ર તેમને અલગ કરવા માગતો નહોતો.
તે ગૌરવને જલ્પાની નજરમાંથી ઉતારવા માગતો હતો.
તેણે એક યુવતીને પૈસા આપ્યા.
નામ હતું રિયા.
રિયાને ગૌરવના ઓફિસ નજીક મોકલવામાં આવી. ગૌરવને ખબર પણ ન પડી કે બે ત્રણ દિવસથી કોઈ તેની તસવીરો લઈ રહ્યું હતું.
એક દિવસે રિયા જાણી જોઈને ગૌરવને મળી.
“તમે ગૌરવ છો ને? લેખક?”
“હા.”
“હું તમારી બહુ મોટી ચાહક છું.”
થોડી સામાન્ય વાતચીત થઈ.
જતાં પહેલાં રિયાએ ગૌરવ સાથે સેલ્ફી લીધી.
બસ.
રોહનને એટલું જ જોઈતું હતું.
તસવીરો એડિટ થઈ.
કેટલીક ચેટ્સ બનાવવામાં આવી.
એવું દર્શાવવામાં આવ્યું જાણે ગૌરવ અને રિયા લાંબા સમયથી સંબંધમાં હોય.
પછી એ બધું જલ્પાના પિતાને પહોંચાડવામાં આવ્યું.
રાજેશભાઈએ જલ્પા સામે ફોન ફેંક્યો.
“આ છે તારો સાચો પ્રેમ?”
જલ્પાએ તસવીરો જોઈ.
તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
“આ ખોટું છે.”
“પુરાવા સામે છે.”
“ગૌરવ આવું ન કરી શકે.”
“તું હજુ પણ તેનો બચાવ કરે છે?”
જલ્પાએ ગૌરવનો સંપર્ક કરવાનો પ્રયાસ કર્યો.
પરંતુ એ પહેલાં રોહનનો બીજો ખેલ શરૂ થઈ ગયો.
ગૌરવને જલ્પાના નંબર પરથી મેસેજ આવ્યો.
“આ બધું અહીં પૂરું કરીએ.”
ગૌરવ સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
“શું થયું?”
જવાબ આવ્યો,
“મને સમજાયું છે કે આપણો સંબંધ શક્ય નથી.”
“જલ્પા, એક વખત વાત તો કર.”
“કોઈ વાત બાકી નથી.”
“આ તું લખે છે?”
થોડી ક્ષણ પછી જવાબ આવ્યો,
“હા.”
પરંતુ એ જલ્પા નહોતી.
જલ્પાનો ફોન રોહન પાસે હતો.
છેલ્લો મેસેજ આવ્યો,
“પ્લીઝ, હવે મને ક્યારેય સંપર્ક ન કરતો.”
ગૌરવ આખી રાત ફોન સામે બેઠો રહ્યો.
તેને વિશ્વાસ નહોતો થતો.
બીજી તરફ જલ્પા પોતાના રૂમમાં રડી રહી હતી. તેને કહેવામાં આવ્યું હતું કે ગૌરવે તેની સાથે વાત કરવાની પણ ના પાડી છે.
બંને પ્રેમ કરતા હતા.
બંને એકબીજાને યાદ કરતા હતા.
અને બંનેને લાગતું હતું કે સામેની વ્યક્તિએ પોતાને છોડી દીધા.
રોહન સફળ થયો હતો.
ઓછામાં ઓછું તેને એવું લાગતું હતું.
થોડા અઠવાડિયા પછી જલ્પાના ઘરે રોહન સાથે તેના લગ્નની વાત આગળ વધી.
જલ્પાએ સ્પષ્ટ ના પાડી.
“હું રોહન સાથે લગ્ન નહીં કરું.”
રાજેશભાઈ ગુસ્સે થયા.
“હજુ પણ ગૌરવની રાહ જુએ છે?”
જલ્પાની આંખોમાં આંસુ હતાં.
“ના. હવે હું કોઈની રાહ નથી જોતી.”
રોહનને લાગ્યું કે સમય તેની તરફ છે.
એક દિવસ તે જલ્પાને મળવા આવ્યો.
“તને ખબર છે હું તને કેટલાં વર્ષોથી પ્રેમ કરું છું?”
જલ્પાએ શાંત નજરે તેને જોયો.
“પ્રેમ?”
“હા.”
“તો મારી ખુશી ક્યાં છે તારા પ્રેમમાં?”
રોહન ચૂપ થઈ ગયો.
“જે માણસને હું પ્રેમ કરતી હતી એ મને મળ્યો નહીં એટલે હવે હું તને મળી જાઉં, એવું લાગે છે?”
રોહનનો ચહેરો કડક થઈ ગયો.
“એક દિવસ તને સમજાશે કે હું જ તારા માટે યોગ્ય છું.”
જલ્પાએ કહ્યું,
“યોગ્ય વ્યક્તિ પસંદ કરવાની હોય છે, થોપવાની નહીં.”
રોહન બહાર નીકળી ગયો.
તેના ચહેરા પરથી સૌમ્યતાનો નકાબ થોડા સમય માટે ઊતરી ગયો હતો.
તે રાત્રે તેણે પોતાના માણસને ફોન કર્યો.
“ગૌરવ આ શહેરમાં ન રહેવો જોઈએ.”
“શું કરવાનું?”
“તેને સમજાવો.”
“અને ન સમજે તો?”
રોહન થોડી ક્ષણ ચૂપ રહ્યો.
પછી ઠંડા અવાજે બોલ્યો,
“તો એવી રીતે સમજાવો કે ફરી ક્યારેય જલ્પા સુધી પહોંચવાનો વિચાર પણ ન કરે.”
બે દિવસ પછી રાત્રે ગૌરવ ઓફિસમાંથી ઘરે જઈ રહ્યો હતો.
એક કાર તેની પાછળ આવી.
થોડા સમય પછી રસ્તાની બાજુમાં ચાર માણસોએ તેને ઘેરી લીધો.
“જલ્પાથી દૂર રહેજે.”
ગૌરવ ચોંક્યો.
“કોણ છો તમે?”
જવાબમાં એક મુક્કો તેના ચહેરા પર પડ્યો.
તે જમીન પર પડી ગયો.
“આ પહેલી અને છેલ્લી ચેતવણી છે.”
તેઓ તેને મારતા રહ્યાં.
છેલ્લે એક માણસે તેનો કોલર પકડીને કહ્યું,
“આ શહેરમાં જીવવું હોય તો જલ્પાનું નામ ભૂલી જા.”
ગૌરવ લોહીલુહાણ રસ્તા પર પડ્યો રહ્યો.
તેના હોઠ પરથી માત્ર એક જ નામ નીકળ્યું.
“જલ્પા…”
બીજા દિવસે જલ્પા કારમાં જઈ રહી હતી ત્યારે ટ્રાફિક સિગ્નલ પાસે તેને કંઈક દેખાયું.
રસ્તાની બીજી તરફ ગૌરવ હતો.
ચહેરા પર ઈજાના નિશાન.
હાથ પર પટ્ટી.
જલ્પાનું હૃદય ધબકવાનું ભૂલી ગયું.
“કાર રોકો!”
તે બહાર નીકળી.
“ગૌરવ!”
ગૌરવે અવાજ સાંભળ્યો.
તે પાછો ફર્યો.
બંનેની નજર મળી.
અઠવાડિયાઓ પછી.
બંનેની આંખોમાં હજારો પ્રશ્નો હતા.
જલ્પા તેની તરફ દોડવા લાગી.
પરંતુ એ જ ક્ષણે એક કાળી કાર વચ્ચે આવીને ઊભી રહી.
કારમાંથી રોહન બહાર આવ્યો.
તે જલ્પાનો હાથ પકડી બોલ્યો,
“જલ્પા, ચાલ.”
ગૌરવની નજર રોહનના હાથ પર ગઈ.
રોહન ગૌરવ તરફ જોયું.
અને એક નાનું વિજયી સ્મિત કર્યું.
એ સ્મિતમાં કંઈક એવું હતું કે ગૌરવના મનમાં પહેલીવાર શંકાનો વીજળી જેવો ચમકારો થયો.
જલ્પા રોહનનો હાથ છોડાવતી રહી.
“મને છોડ!”
ગૌરવ આગળ વધવા જતો હતો ત્યાં રોહન ધીમેથી જલ્પાને એવું વાક્ય બોલ્યો જે ગૌરવ સુધી પણ પહોંચ્યું.
“જે માણસે તને પોતે છોડીને બીજી છોકરી પસંદ કરી, તેના માટે ફરી તમાશો કરવાની જરૂર નથી.”
ગૌરવ અટકી ગયો.
“બીજી છોકરી?”
તેના મોઢેથી નીકળી ગયું.
જલ્પાએ સાંભળ્યું.
તે પણ અટકી ગઈ.
બંનેની આંખો ફરી મળી.
જલ્પાએ ધીમેથી પૂછ્યું,
“રિયા કોણ છે?”
ગૌરવ સ્તબ્ધ હતો.
“રિયા?”
“જેના માટે તું મને છોડીને ગયો!”
“મેં તને છોડ્યું?”
હવે જલ્પા પણ ચોંકી.
“તારો મેસેજ…”
“મારો મેસેજ? જલ્પા, મેસેજ તો તેં કર્યો હતો કે હું ફરી ક્યારેય તારો સંપર્ક ન કરું!”
બંને મૌન થઈ ગયા.
રોહનના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો.
એક જ ક્ષણમાં બંને સમજી રહ્યા હતા કે ક્યાંક કંઈક બહુ મોટું ખોટું થયું હતું.
જલ્પાએ ધીમેથી રોહન તરફ જોયું.
“મારો ફોન એ દિવસોમાં કોની પાસે હતો?”
રોહન તરત બોલ્યો,
“જલ્પા, રસ્તા પર ઊભા રહીને આ બધું…”
“જવાબ આપ.”
“તારા પપ્પા પાસે.”
“ખોટું.”
જલ્પાનો અવાજ કંપતો હતો.
“મમ્મીએ મને કહ્યું હતું કે ફોન તું લઈ ગયો હતો.”
રોહન મૌન રહ્યો.
ગૌરવ હવે તેની સામે આગળ વધ્યો.
“મારા પર હુમલો કોણે કરાવ્યો?”
“તું શું બોલે છે?”
“જે માણસોએ મને માર્યો તેમણે જલ્પાથી દૂર રહેવાનું કહ્યું હતું.”
જલ્પાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“શું?”
રોહન પાછળ ખસ્યો.
પરંતુ એ જ સમયે જલ્પાના પિતાની કાર ત્યાં આવી.
રાજેશભાઈ બહાર આવ્યા.
“જલ્પા!”
રોહને તરત પરિસ્થિતિનો લાભ લીધો.
“અંકલ, આ માણસ જલ્પાને રસ્તામાં રોકીને…”
“ખોટું બોલવાનું બંધ કર!”
પહેલીવાર જલ્પા રોહન પર બૂમ પાડી.
રસ્તા પર લોકો ભેગા થવા લાગ્યા.
રાજેશભાઈએ દીકરીનો હાથ પકડ્યો.
“ઘરે ચાલ.”
“પપ્પા, મને ગૌરવ સાથે પાંચ મિનિટ વાત કરવી છે.”
“કોઈ વાત નહીં થાય.”
“પપ્પા…”
“મેં કહ્યું ને, ચાલ.”
ગૌરવ માત્ર જલ્પાને જોઈ રહ્યો હતો.
જલ્પાને કારમાં બેસાડવામાં આવી.
કાર આગળ વધી.
જલ્પા પાછળના કાચમાંથી ગૌરવને જોતી રહી.
ગૌરવ રસ્તા પર ઊભો રહ્યો.
પરંતુ આજે કંઈક બદલાઈ ગયું હતું.
અત્યાર સુધી બંને માનતા હતા કે સામેની વ્યક્તિએ વિશ્વાસઘાત કર્યો છે.
હવે બંને જાણતા હતા કે કોઈ ત્રીજી વ્યક્તિએ તેમના પ્રેમ સાથે રમત રમી છે.
અને એ વ્યક્તિ કોણ છે તેની શંકા પણ બંનેના મનમાં જન્મી ગઈ હતી.
એ રાત્રે ગૌરવ પોતાના રૂમમાં બેઠો હતો.
તેના સામે જૂના મેસેજ ખુલ્લા હતા.
તે દરેક શબ્દ ફરી વાંચી રહ્યો હતો.
અચાનક તેની નજર એક બાબત પર અટકી.
જલ્પા હંમેશા તેને મેસેજ કરતી વખતે એક ખાસ શબ્દ લખતી.
“ગૌરવ…”
નામ પછી ત્રણ ટપકાં.
પણ જે દિવસે સંબંધ તોડવાનો મેસેજ આવ્યો હતો તેમાં ક્યાંય એ રીતે લખાયું નહોતું.
તેના શરીરમાં વીજળી પસાર થઈ ગઈ.
તે ઊભો થયો.
“એ જલ્પા નહોતી.”
બીજી તરફ જલ્પા પણ પોતાના રૂમમાં જૂની તસવીરો જોઈ રહી હતી.
રિયાની તસવીર ફરી ખોલી.
ઝૂમ કરી.
પાછળ કાચમાં એક પ્રતિબિંબ દેખાતું હતું.
એક માણસનું.
જલ્પાએ તસવીર વધુ મોટી કરી.
તેનો શ્વાસ અટકી ગયો.
એ માણસ રોહનનો ડ્રાઇવર હતો.
જલ્પાના હાથમાંથી ફોન લગભગ પડી ગયો.
તેની આંખોમાં આંસુ સાથે ગુસ્સો ઊતર્યો.
“રોહન…”
એ જ સમયે તેના ફોન પર અજાણ્યા નંબર પરથી મેસેજ આવ્યો.
એક જ વાક્ય હતું.
“જો ગૌરવને જીવતો જોવા માંગતી હોય તો તેને સત્ય શોધતા રોકી દે.”
જલ્પાનું શરીર ધ્રૂજી ઊઠ્યું.
તે બારી તરફ દોડી.
બહાર રસ્તા પર એક કાળી કાર ઊભી હતી.
અને બીજી તરફ એ જ સમયે ગૌરવના ઘરના દરવાજા નીચે કોઈએ એક લિફાફો સરકાવ્યો.
ગૌરવે ખોલ્યો.
અંદર જલ્પાની આજની તસવીર હતી.
પાછળ લાલ શાહીથી લખ્યું હતું:
“પ્રેમ કરવો ગુનો નથી, ગૌરવ. પણ અમારી દુનિયાની છોકરીને પ્રેમ કરવાની કિંમત ચૂકવવી પડે છે.”
ગૌરવે લાંબા સમય સુધી એ વાક્ય જોયું.
પછી જલ્પાની તસવીર હાથમાં લીધી.
તેના ચહેરા પર ડર નહોતો.
એક અજીબ શાંતિ હતી.
તે ધીમેથી બોલ્યો,
“જલ્પા, અત્યાર સુધી હું તને મેળવવા માટે લડવા નહોતો માંગતો, કારણ કે પ્રેમ કોઈને જીતવાની વસ્તુ નથી.”
તેની આંખોમાં હવે દૃઢતા આવી ગઈ.
“પણ હવે વાત તને મેળવવાની નથી.”
તેણે લિફાફો મુઠ્ઠીમાં દબાવ્યો.
“હવે વાત આપણા પ્રેમને ખોટો સાબિત કરનારને સાચો જવાબ આપવાની છે.”
બહાર વરસાદ શરૂ થયો.
અને કદાચ એ વરસાદ માત્ર એક નવી રાતનો નહોતો.
એક નવા યુદ્ધનો આરંભ હતો.
એક તરફ ગૌરવ પાસે માત્ર સત્ય હતું.
બીજી તરફ રોહન પાસે પૈસા, શક્તિ અને મહેતા પરિવારનો વિશ્વાસ.
અને બંનેની વચ્ચે ઊભી હતી જલ્પા.
જેને હવે નક્કી કરવાનું હતું કે તે પોતાના પરિવારની ઇજ્જત બચાવશે કે પોતાના પ્રેમનું સત્ય.
પરંતુ ત્રણેયમાંથી કોઈ જાણતું નહોતું કે આ ષડયંત્ર પાછળ હજુ એક એવું રહસ્ય છુપાયેલું હતું જે બહાર આવશે ત્યારે માત્ર રોહન જ નહીં, જલ્પાના પોતાના પરિવારની એક વ્યક્તિ પણ ગૌરવ અને જલ્પાને અલગ કરવાના ખેલમાં સામેલ હોવાનું સામે આવવાનું હતું…
ક્રમશ:
