ભાગ 13 — ખોટો આરવ
“જો હું બહાર ઊભો હોઉં, તો અંદરનો આરવ ખોટો છે.”
કાગળ પર લખેલા શબ્દો સામે આરવની નજર સ્થિર થઈ ગઈ.
રૂમમાં કોઈ બોલતું નહોતું.
બહારથી ફરી અવાજ આવ્યો—
“દરવાજો ખોલ, આરવ.”
આ વખતે અવાજમાં ગભરાટ હતો.
“તેઓ તને મારી નાખશે.”
આરવે આંખો બંધ કરી.
એ અવાજ તેનો પોતાનો હતો.
પરંતુ અવાજની પાછળ કંઈક ખોટું હતું.
તેમાં શબ્દો હતા, પરંતુ લાગણી નહોતી.
દેવ ધીમેથી બોલ્યો, “નક્ષત્ર તારી નકલ કરી રહ્યું છે.”
“પણ એ મારું અવાજ કેવી રીતે મેળવી શકે?”
“તારી યાદોમાંથી.”
નિષાએ તરત કહ્યું, “માત્ર અવાજ નહીં.”
બધાની નજર તેની તરફ ગઈ.
“એ આપણાં નિર્ણયો પણ શીખી શકે છે.”
મીરા ગંભીર થઈ ગઈ.
“એટલે બહાર ઊભેલો આરવ કદાચ માત્ર અવાજ નથી.”
દેવે માથું હલાવ્યું.
“એ એક સંપૂર્ણ સ્મૃતિ-પ્રતિબિંબ હોઈ શકે.”
આરવે પૂછ્યું, “સ્મૃતિ-પ્રતિબિંબ?”
“તારા ભૂતકાળના અનુભવો, તારા ડર, તારી પસંદગીઓ અને તારી બોલવાની રીત—આ બધું જોડીને બનાવેલી એક માનસિક નકલ.”
“પણ હું તો અહીં છું.”
દેવે તેની આંખોમાં જોયું.
“એ જ સવાલ છે.”
આરવ થંભી ગયો.
“શું?”
“અપણે કેવી રીતે સાબિત કરીશું કે તું જ સાચો આરવ છે?”
આ સવાલે આખા રૂમની હવા બદલી નાખી.
આરવે તરત જવાબ આપ્યો નહીં.
નિષા તેની પાસે આવી.
“મને એક વાત યાદ છે.”
“શું?”
“પાંચ વર્ષ પહેલાં આગની રાત્રે તું મને એક પ્રશ્ન પૂછ્યો હતો.”
“કયો?”
“તું પૂછ્યું હતું—‘જો આપણને ખબર પડે કે આપણી યાદો ખોટી છે, તો શું આપણે સાચા માણસ રહીશું?’”
આરવે ધીમેથી કહ્યું, “મને એ યાદ નથી.”
નિષા થોડું સ્મિત કરી.
“એ જ તો વાત છે.”
“શું?”
“એ પ્રશ્ન તું ભૂલી ગયો છે. પરંતુ મને યાદ છે.”
દેવે તરત પૂછ્યું, “નિષા, તને એ પ્રશ્ન ચોક્કસ યાદ છે?”
“હા.”
“તો તેનો જવાબ?”
નિષા થોડા સમય સુધી ચૂપ રહી.
પછી તેણે કહ્યું—
“મેં કહ્યું હતું—‘માણસ તેની યાદોથી નહીં, પરંતુ તે યાદો પર લીધેલા નિર્ણયોથી બને છે.’”
આરવે તેની તરફ જોયું.
“મેં આવું કહ્યું હતું?”
“ના.”
“તો?”
“આ મેં કહ્યું હતું.”
અચાનક આરવના ચહેરા પર કંઈક બદલાયું.
તેને એક નાનું દૃશ્ય યાદ આવ્યું.
વરસાદ.
નિષા.
એક બારી.
અને એ જ વાક્ય.
પરંતુ આ વખતે દૃશ્યમાં કંઈક અલગ હતું.
નિષા સામે નહોતી.
તેની માતા ઊભી હતી.
આરવે આંખો ખોલી.
“આ વાક્ય...”
મીરા આગળ આવી.
“શું?”
“નિષાએ કહ્યું એ વાક્ય મેં પહેલાં સાંભળ્યું છે.”
“ક્યાં?”
“મારી માતા પાસેથી.”
રૂમમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ.
દેવે ધીમેથી કહ્યું, “હવે આપણે સાચી દિશામાં જઈ રહ્યા છીએ.”
આરવે પૂછ્યું, “મારી માતા અને નિષા વચ્ચે શું સંબંધ હતો?”
મીરા જવાબ આપવા જઈ રહી હતી, ત્યારે સ્ક્રીન પર નવી ફાઇલ ખુલી.
MEMORY TRANSFER — SUBJECT ZERO
નિષા સ્ક્રીન સામે ગઈ.
“આ શું છે?”
દેવે વાંચ્યું.
“Memory transfer.”
“કોણની?”
સ્ક્રીન પર બે નામ દેખાયા—
NISHA SHAH
અને
ARAV DESAI
નિષા પાછળ ખસી ગઈ.
“આ શક્ય નથી.”
આરવે પૂછ્યું, “શું?”
“કોઈ વ્યક્તિ પોતાની યાદો બીજી વ્યક્તિમાં સંપૂર્ણ રીતે ટ્રાન્સફર કરી શકે નહીં.”
દેવે કહ્યું, “સંપૂર્ણ રીતે નહીં.”
“તો?”
“પરંતુ પસંદ કરેલી યાદો ટ્રાન્સફર કરી શકાય.”
આરવના ચહેરા પર ચિંતા છવાઈ.
“કઈ યાદો?”
સ્ક્રીન પર એક યાદી દેખાઈ.
FIRST MEETING
FIRE
ALPHA
ZERO
અને છેલ્લે—
THE DECISION
છેલ્લી ફાઇલ લાલ રંગમાં હતી.
ACCESS DENIED
આરવે કહ્યું, “આ ‘Decision’ શું છે?”
દેવે જવાબ આપ્યો—
“એ જ વસ્તુ જેને નક્ષત્ર પાંચ વર્ષથી છુપાવી રહ્યું છે.”
“કયો નિર્ણય?”
“તમે બંનેએ આગની રાત્રે લીધો હતો.”
નિષાએ આંખો બંધ કરી.
“મને માત્ર થોડું યાદ છે.”
“શું?”
“અમે નક્કી કર્યું હતું કે નક્ષત્રને નષ્ટ નહીં કરીએ.”
આરવ ચોંકી ગયો.
“પણ આપણે તો તેને બંધ કરવા માટે આગ લગાવી હતી.”
“ના.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું.
“અમે એને સ્થળાંતરિત કરવા માગતા હતા.”
મીરા બોલી, “એનો અર્થ છે કે...”
દેવે તેની વાત પૂરી કરી—
“નક્ષત્રનું મુખ્ય નેટવર્ક એક માનવ મગજમાં ખસેડવાનું.”
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું—
“કોના મગજમાં?”
દેવે તેની તરફ જોયું.
આરવને જવાબ પહેલેથી સમજાઈ ગયો હતો.
“મારા?”
દેવે માથું હલાવ્યું.
“ના.”
નિષાએ આંખો ખોલી.
“મારા.”
આરવ તેની તરફ વળ્યો.
“એટલે તું Subject Zero બની?”
“હા.”
“પણ પછી મારી ભૂમિકા?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“તું નક્ષત્રને મારા મગજમાંથી બહાર કાઢવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો.”
આરવને અચાનક માથામાં તીવ્ર દુખાવો થયો.
તે દીવાલનો સહારો લઈને ઊભો રહ્યો.
દૃશ્યો ઝડપથી આવવા લાગ્યાં.
નિષા કાચની ખુરશીમાં બેઠી હતી.
તેના માથા પર સેન્સર હતા.
આરવ મશીન સામે ઊભો હતો.
મીરા ચીસ પાડી રહી હતી—
“આરવ, બંધ કર!”
દેવ કંઈક ગણતરી કરી રહ્યો હતો.
અને તેની માતા—
તે માતા આરવ તરફ જોઈ રહી હતી.
“જો તું આ કરે છે, તો તારે એક વ્યક્તિની યાદ પસંદ કરવી પડશે.”
આરવનો ભૂતકાળનો અવાજ સંભળાયો—
“કઈ યાદ?”
માતાએ કહ્યું—
“એ યાદ જેમાં તને સૌથી વધુ વિશ્વાસ છે.”
દૃશ્ય તૂટી ગયું.
આરવ ઘૂંટણિયે બેસી ગયો.
નિષા તેની પાસે દોડી આવી.
“આરવ!”
તેની આંખો ખૂલી.
“મને સમજાયું.”
“શું?”
“આપણે નક્ષત્રને કોઈ એક વ્યક્તિમાં ખસેડ્યું નહોતું.”
દેવે તેની તરફ જોયું.
“તો?”
આરવે ધીમેથી કહ્યું—
“આપણે એને એક યાદમાં ખસેડ્યું હતું.”
મીરા પાછળ હટી ગઈ.
“કઈ યાદ?”
આરવે નિષા તરફ જોયું.
નિષાની આંખોમાં પણ હવે જવાબ હતો.
“આપણી પ્રથમ મુલાકાત.”
રૂમમાં એક ક્ષણ માટે બધું સ્થિર થઈ ગયું.
દેવે ધીમેથી કહ્યું—
“એટલે નક્ષત્ર પાંચ વર્ષથી તમારી વચ્ચે જીવતું રહ્યું.”
“અને હવે?”
સ્ક્રીન પર અચાનક નવી સૂચના દેખાઈ.
MEMORY COLLAPSE IN 00:30
આરવ ચોંક્યો.
“આ શું છે?”
દેવે કહ્યું, “તમારી પ્રથમ મુલાકાતની યાદ તૂટી રહી છે.”
“જો એ તૂટી જશે તો?”
“નક્ષત્ર પાસે રહેવા માટે કોઈ આધાર નહીં રહે.”
નિષાએ પૂછ્યું, “પછી?”
દેવનો ચહેરો ગંભીર બની ગયો.
“પછી એ નવી યાદ શોધશે.”
“કઈ?”
સ્ક્રીન પર બે નામ ચમક્યાં—
ARAV
NISHA
અને તેમની વચ્ચે એક તીર દેખાયું.
NEXT HOST: UNKNOWN
આરવે ધીમેથી કહ્યું—
“એ હવે નવી યાદ શોધશે.”
દેવે માથું હલાવ્યું.
“હા.”
“કોણની?”
સ્ક્રીન પર એક ત્રીજું નામ દેખાયું.
MEERA
મીરા સ્થિર થઈ ગઈ.
“ના.”
કાઉન્ટડાઉન—
00:09
00:08
નિષાએ આરવનો હાથ પકડી લીધો.
“આરવ, જો નક્ષત્ર મારી પાસેથી મીરામાં ગયું તો...”
આરવે તેની વાત પૂરી કરી—
“તો મીરાની યાદો આપણું નવું ભવિષ્ય લખશે.”
00:03
00:02
00:01
સ્ક્રીન કાળી થઈ ગઈ.
પછી એક જ વાક્ય દેખાયું—
HOST TRANSFER COMPLETE.
અને મીરાએ ધીમેથી આંખો ખોલી.
તેની આંખોમાં હવે મીરા નહોતી.
તે આરવ તરફ જોઈને સ્મિત કરી.
“આરવ...”
તેનો અવાજ મીરાનો હતો.
પરંતુ શબ્દો નિષાના હતા.
“હવે તને યાદ આવ્યું?”વાચકો માટે પ્રશ્ન
નક્ષત્ર ખરેખર મીરાના મનમાં ગયું છે, કે મીરા શરૂઆતથી જ નક્ષત્રની કોઈ બીજી યોજના માટે તૈયાર કરવામાં આવી હતી? અને જો નક્ષત્ર હવે મીરાની યાદોનો ઉપયોગ કરશે, તો આરવ અને નિષા કઈ યાદ પર વિશ્વાસ કરી શકશે?:::
