बर्फाखालील मृत्यू
---
अंधेरी पश्चिमेतील एक मध्यमवर्गीय इमारत. रविवारी पहाटे ६.४५.
फोन आला –
"मॅडम, एक मुलगी पंख्याला लटकलेली आहे… वाटतं आत्महत्या."
पोलीस अधिकारी शिंदे मॅडम घटनास्थळी पोहोचल्या. खोली बंद नव्हती, आत प्रवेश करताच जो काही भेसूर दृष्य होतं, ते क्षणभर अंगावर काटा आणणारं होतं.
मीरा कपूर, वय २४, मानसशास्त्र विषयात मास्टर्स करत होती. हुशार, स्वाभिमानी, सुंदर.
आता मात्र ती पंख्याला लटकलेली होती.
शिंदे मॅडमने एक मिनिट स्तब्ध पाहिलं. काहीतरी जुळत नव्हतं.
खाली फक्त पाणी होतं. खुर्ची नाही, टेबल नाही. मीरा पंख्यापर्यंत पोचली तरी कशी?
तेवढ्यात पायांच्या जवळ लांब गेलेल्या ओल्या खुणा त्यांनी पाहिल्या.
"कुठून आलं हे पाणी?"
त्यांनी आपल्या खास गुप्तहेर मित्राला फोन केला –
"Fazal Esaf. तूच हवा या केससाठी."
---
फझल एसाफ – शंकेच्या पायऱ्या ओलांडणारा
फझल आला. शांतपणे. डोळ्यात विचारांची धार होती.
त्याने खोली न्याहाळली. मृतदेहाकडे न पाहता तो खाली बघत होता – त्या पाण्याकडे.
काही सेकंदांनी म्हणाला,
“हे पाणी नाही. बर्फ वितळलेलं आहे.”
आता पोलिसांचा तपास वेगळ्या वळणावर गेला. ही आत्महत्या नसून काळजीपूर्वक रचलेली हत्या होती.
---
संशयितांचे कोन – प्रेम, मैत्री, आणि घरचं द्वेष
१. आरव सिंग – प्रियकर
स्मार्ट, उत्साही पण खोटं बोलणं लगेच कळणारं.
"मीरा डिप्रेशनमध्ये होती... आम्ही ब्रेकअप केलं होतं," तो म्हणाला.
पण फझलने त्याचे हात पाहिले – जुन्या खरचटण्याच्या खुणा.
"कुणासोबत भांडण झालं होतं का?"
"जिममध्ये…"
तपास सुरूच होता.
२. सना रिजवी – मैत्रीण
"ती खूप आनंदात होती रात्री... मला फोन केला होता."
पण इंस्टाग्राम मॅसेजेस म्हणत होते काहीतरी वेगळंच –
एका फोटोवर –
"She always takes what's mine."
मत्सर, असूया, आणि एक गुप्त तणाव.
३. कपूर दाम्पत्य – पालक
मीराचे आई-वडील काहीसे थंड.
"ती आमच्या कुटुंबाच्या सन्मानाला काळिमा फासणार होती."
हे वाक्य झणझणीत होतं.
पण तरीही, त्यांच्याकडे स्पष्ट पुरावे नव्हते.
---
फोन, डिजिटल ठसे आणि एका नंबरची गोष्ट
फझलने मीराचा मोबाईल तपासला. कॉल लॉगमध्ये सतत एकाच नंबरचे मिस्ड कॉल्स. नाव नव्हतं.
WhatsApp चॅट – डिलीट झालेलं. पण फझलने बॅकअपमधून पुनर्प्राप्त केलं.
> “मी नाही सहन करू शकत नकार. तू पश्चाताप करशील.”
नंबर शोधला – रोहित मल्होत्रा, वय ३८.
पडोसचा नावाजलेला बिझनेसमन.
विवाहित, दोन मुलं. सामाजिकदृष्ट्या प्रतिष्ठित.
---
शेजारी, शिकारी
मीरा एकेकाळी त्याच्या कंपनीत इंटर्न होती. सुरुवातीस मार्गदर्शन. मग व्यावसायिक जवळीक.
त्याचं वागणं हळूहळू बदलू लागलं. तो तिला जवळ आणू पाहत होता. ती टाळू लागली. शेवटी, त्याला ब्लॉक केलं.
CCTV तपासलं.
रात्री १.४३ ला – रोहित एका मोठ्या बॅगसह मीराच्या फ्लॅटमध्ये शिरताना दिसतो.
२.३८ ला – तो रिकाम्या हाताने बाहेर जातो.
फझलने बिल्डिंगचा कचरा तपासायला सांगितला.
तिथे सापडली एक बॅग – आत मोठे वितळलेले प्लास्टिक कंटेनर. बर्फ साठवणारे.
---
हत्या – जसे नाटक रंगवलं जातं तसं
रोहित मोठे बर्फाचे ब्लॉक्स घेऊन आत गेला.
त्यावर प्लॅटफॉर्म तयार केला – मीराला वर उचलण्यासाठी.
ती बेशुद्ध होती – तिच्या नखांतून क्लोरोफॉर्मचे अंश सापडले.
त्याने तिला फास लावला.
खोली बंद केली. बर्फ वितळत गेला. पाणी झाला. खुर्ची नसल्याने आत्महत्या वाटावी, असा देखावा तयार झाला.
पण त्याने एक गोष्ट गृहित धरली नव्हती –
बर्फाच्या वितळण्याचा वेळ मोजणारा मेंदू.
---
सत्य उजेडात
फझलने तापमान, बर्फ वितळण्याचा दर, आणि शरीराचा तापमानप्रवाह याचा अभ्यास केला.
मीरा रात्री २च्या आसपास मरण पावली होती.
आणि CCTVमध्ये रोहित तेव्हाच तिथे होता.
सर्व पुरावे एका सूत्रात जुळले.
अशा निर्दोष वाटणाऱ्या माणसांचा चेहरा समाजापुढे आणण्यासाठी फझलचं योगदान महत्त्वाचं होतं.
---
शेवटचा खुलासा – फझल एसाफचं तोंडभर उत्तर
शिंदे मॅडमने विचारलं –
"कसा ओळखलास गुन्हेगार?"
फझल हसला. सिगरेट हातात घेतली. (ओढत नाही, पण ती नाट्यमय दृश्यासाठी पुरेशी.)
> "ती लटकली होती – पण हवेत नव्हे, बर्फावर.
पाणी म्हणजे पुरावा.
फोन म्हणजे प्रेताचं शेवटचं ओरडणं.
आणि रोहितचा अहंकार – तो खरा साक्षीदार."
---
समारोप
रोहित अटकेत आहे. मीरा शांत झोपली आहे.
फझल पुढच्या गुन्ह्याच्या सावली शोधत निघून गेला आहे.
---
"खरा गुन्हेगार पाण्याला गुन्हे लपवण्यासाठी वापरतो,
पण फझलसारखे काही त्याच पाण्यातून सत्य शोधतात."
A proper investigator pull the truth from coffins
