प्रकरण - 12
खरंच, माझ्या सासूबाई ललिता पवारला प्रत्येक क्षेत्रात हरवत होत्या. त्याला काहीच माहिती नव्हती, ज्ञानही नव्हते. पण त्याला त्याच्या मुलांचा दुर्गंधी सुटला नाही.
तो एकदा माझ्या घरी आला आणि माझ्या वडिलांकडे सुहानीबद्दल तक्रार केली. "ती चुकीची वाट पाहत होती. त्यालाच जबाबदार धरले.
शेजाऱ्यासोबतच्या त्याच्या अवैध संबंधाचा तो परिणाम होता. पण त्याला काहीच कळले नाही. तो त्याच्या मुलांवर दोष ढकलत होता. मला ते सहन होत नव्हते. त्याने त्याच्या मुलीचे आयुष्य अशा प्रकारे घडवले आता कोणी काय म्हणेल? तो आता नीट पाहण्याच्या, विचार करण्याच्या किंवा कृती करण्याच्या स्थितीत नव्हता..तरीही लग्नानंतर त्याच्यात काही बदल होत होते कारण त्याची वहिनी पुष्पा भाहेन होती. त्याने मला याची जाणीव करून दिली होती.
लग्नानंतरही मी एलएलबीचा सराव करत होते. त्यावेळी मी परीक्षेच्या कष्टापासून मुक्त होते. उन्हाळी सुट्टी सुरू होत होती. ते महाबळेश्वरला जाणार होते. मग पुष्पा भाहेनच्या आग्रहावरून त्यांनी मला बोलावले. आरती त्यावेळी गर्भवती होती. तिची प्रसूती कधीही होऊ शकते. म्हणूनच मी जाण्यास नकार दिला होता. त्यावेळी माझ्या पालकांनी मला विनंती केली होती, "तू जायला हवे, परीक्षेचा थकवा निघून जाईल." आरतीने स्वतःही खूप आग्रह केला होता. आणि मी त्यांच्यासोबत जाण्यास तयार झालो होतो.
आमची बस रात्री दहा वाजता निघणार होती. आम्ही तयार झालो आणि वेळेच्या आधीच डेपोत पोहोचलो. घरून आलेला तो घाटी आणि त्याचा ओळखीचा हसमुख आम्हाला सोडायला आला. त्या घाटीने सुहानीच्या गालावर चुंबन घेतले, ज्याची मला कल्पना नव्हती.
सुहानी आणि मी बसमध्ये एकमेकांसमोर बसलो. बाकीच्यांना एक एक करून झोप लागली होती. पण सुहानी आणि मला झोप येत नव्हती. आम्ही बराच वेळ बोलत राहिलो आणि नंतर झोप आल्यावर झोपी गेलो. आम्ही सकाळी सहा वाजता महाबळेश्वर डेपोला पोहोचलो. तिथून आम्ही गेस्ट हाऊसला मॅटाडोर घेतला.
गेस्ट हाऊस पाहून जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या. माझे वडील काही काळापूर्वी माझी तब्येत सुधारण्यासाठी मला इथे घेऊन आले होते. त्यामुळे इतर अनेक आठवणी जाग्या झाल्या, ज्यामुळे माझा चेहरा फिका पडला. हे पाहून सुहानीने मला विचारले होते :
"काय झाले, जीजू?" तिने ज्या पद्धतीने मला विचारले होते त्यामुळे मी तिला सर्व काही सांगण्यास तयार झालो होतो. मी तिला वचन दिले होते की संधी मिळताच मी तिला सर्व काही सांगेन.
आणि दोन दिवसांनी, जेवणानंतर, आम्ही बागेत फिरत होतो. तेव्हा मी तिला गरिमाबद्दल सर्व काही सांगितले. ती खूप भावनिक झाली होती. तिने जे सांगितले ते ऐकून मला आनंद झाला.
"जीजू! तू खरोखर देवाचा माणूस आहेस. तू मला जे सांगितले तेच अनिशने मला सांगितले होते."
त्यानंतर, आम्हाला एकत्र राहण्याच्या अनेक संधी मिळाल्या. यामुळे आमचे बंधन अधिक दृढ झाले. ललिता पवार आम्हाला नेहमी घरासाठी आवश्यक अन्न आणि पेये आणण्यासाठी का पाठवत असत हे मला माहित नाही. यामुळे आम्हाला एकमेकांना जवळून पाहण्याची आणि समजून घेण्याची संधी मिळाली होती.
एकदा, आम्ही सर्वजण चित्रपट पाहण्यासाठी गेलो होतो. सुहानी माझ्या शेजारी बसली होती.
त्यानंतर, मी माझ्या मेहुण्या आणि वहिनींना "धरती" चित्रपट पाहण्यासाठी घेऊन गेलो. चित्रपट सुरू झाल्यानंतर लगेचच एक घटना घडली होती तिच्या बदल आम्हाला रात्री उशिरा कळला होता.
रात्री १२ वाजता आम्ही झोपायची तयारी करत होतो. त्या क्षणी गेस्ट हाउसच्या मैनेजर ने मला हाक मारली.
"मिस्टर संभव, तुमच्यासाठी एक टेलिग्राम आहे."
मी लगेच बेडवरून उठलो आणि गेस्ट हाऊसच्या ऑफिसमध्ये धावत गेलो. सुहानी माझ्या मागे आली. मॅनेजरने मला एक टेलिग्राम दिला. मी उत्सुकतेने तो उघडला आणि तो वाचताच मी आनंदाने उडी मारली.
"आरतीने मुलाला जन्म दिला आहे. दोघेही बरे आहेत."
हे ऐकून सुहानी खूप आनंदी झाली. तिने माझा हात हलवून माझे अभिनंदन केले.
"अभिनंदन, बाबा!"
मी त्याच हावभावाने तिचे स्वागत केले.
"तुम्हालाही अभिनंदन, काकू."
ही बातमी संपूर्ण गेस्ट हाऊसमध्ये पसरली.
ललिता पवार, पुष्पा आणि इतर सर्वजण आनंदी झाले. या बातमीने सर्वांची झोप उडवून दिली होती. आम्हाला नवीन दर्जा मिळाल्याचा आनंद झाला होता. त्याच वेळी, आणखी एक टेलिग्राम आला, ज्याने सर्वांना चकित केले.
माझ्या मेहुण्या आणि मेहुण्यांमध्ये तिच्या पहिल्या मुलाच्या दिसण्यावरून वाद झाला होता. ती म्हणाली की तो मुलगा तिच्या बहिणीसारखा असावा, तर मी म्हणालो की तो माझ्यासारखा असावा. काय घडले होते? ते महत्त्वाचे झाले होते. दरम्यान, आमचा वाद संपला होता. आता, खरोखर काय घडले होते? फक्त पुष्पाचा पुतण्या हसमुख, जो त्या दिवशी सकाळी महाबळेश्वरला येणार होता, तोच आम्हाला सांगू शकला.
आम्ही संपूर्ण रात्र अशा अवस्थेत झोपलो नव्हतो. सकाळी, तो आला आणि आम्हाला सत्य सांगितले... "सर्वजण ठीक आहेत." टेलिग्राफिक विभागाच्या निष्काळजीपणामुळे हा गोंधळ निर्माण झाला होता. मी लगेच मुंबईला जाण्यास होकार दिला होता. त्यावेळी सर्वांनी मला थांबवले होते.
त्या दिवशी आम्ही दिवसभर खूप प्रवास केला होता. जेवण झाल्यावर आम्ही पुन्हा बसने निघालो. सुहानी बसमध्ये माझ्या शेजारी बसली होती. आमच्यात खूप गप्पा झाल्या. मला खूप काही बोलायचे होते. मी परत येताना ते पूर्ण करेन असे मला वाटले होते. पण पुष्पा भाभीचा पुतण्या हसमुखने, ज्याला ललिता पवारने लागू प्रसाद ही पदवी दिली होती, माझ्याकडून हा बहुमान हिरावून घेतला. बस येताच, तो तुटलेला पतंग पकडण्याच्या वेगाने माझ्या पुढे धावला आणि तिच्या शेजारी बसुन गेला.
हा माझ्यासाठी जाग आणणारा क्षण होता. त्या दिवशी मी खूप थकलो होतो. हे जाणून सुहानीने मला वचन दिले होते.
" काळजी करू नकोस, भावा. मी रात्री तुझ्या पायांची मालिश करेन."
तिचे म्हणणे मला आवडले. आणि तिने तिचे वचन पाळले. तिने माझ्या पायांची पूर्णपणे मालिश केली. हसमुखने हे दृश्य पाहिले. आणि त्याच्या मनात विचार आला... तो सुहानीकडून त्याचे पाय मालिश करून घेईल.
मी स्वतःला भाग्यवान समजत होतो कारण देवाने मला एकाच वेळी दोन आनंद दिले होते: एक वारस आणि सुहानीच्या प्रेमाचा अतिरिक्त बोनस.
पण हसमुखच्या वागण्याने शंका निर्माण झाल्या. तो लागू प्रसाद होता, विवाहित होता पण त्याच्या पत्नी पासून दूर होता. त्याला इतरांशी फ्लर्ट करण्याची सवय होती. तो सुहानीला सोडणार नाही ती गोष्ट मला जपुन बसून देत नव्हती.
ललिता पवारने चार पुस्तके वाचली होती. तिच्या पालकांच्या अमर्याद लाडामुळे ती बिघडली होती. तिचे एकच ब्रीदवाक्य होते:
"तुझे आणि माझे सारखेच आहेत आणि माझे माझे माझे आहे."
ती एक कुप्रसिद्ध लोभी स्त्री होती. तिचे लग्न एका श्रीमंत कुटुंबात झाले होते, तरीही ती सुधारली नव्हती. तिचा मॅट्रिक उत्तीर्ण पती फारसा हुशार नव्हता. ललिता पवारने त्यांना कधीही शांततेत राहू दिले नव्हते. तो सकाळी आठ-साढे आठ वाजता कोरडे अन्न घेऊन निघून जायचा, आणि रात्री दहा वाजता उशिरा घरी परतायचा. घरी शांती नव्हती. म्हणून, तो बहुतेक ऑफिसमध्ये असायचा, ओव्हरटाईम करायचा, ज्यामुळे त्याला जास्त पैसे मिळत होते, जे कुटुंबाला उदर निर्वाह करण्यासाठी पुरत होते. शिवाय, तो घर कामा तही बायको ला मदत करत होता.
तिच्या आयुष्याला काहीच अर्थ नव्हता. तिच्या पति चा मृत्यू एका अवैध संबंधामुळे झाला होता. पण तिला कोणतीही काळजी नव्हती. ती पाच मुलांची आई होती. तिच्या पतिच्या मृत्यूनंतर तिने तिच्या मुलांना त्यांच्या नशिबावर सोडून दिले होते. त्यांच्या पालकांनी त्यांना उदरनिर्वाहासाठी काहीही सोडले नव्हते.
तिची दुसरी मुलगी, तृषाली, पुष्पा बहेन सोबत राहत होती. तिचे संगोपन चांगले झाले होते. ललिता पवारने तिला पैशांसाठी विकले होते. पुष्पा बहेनचे स्वतःचे घर आणि दुकान होते, जे तिने ताब्यात घेतले होते.
तृषाली इतर बहिणींपेक्षा वेगळी होती. पण, तिच्या दुकानात काम करणाऱ्या नोकराने तिची विनयभंग केली होती. या परिस्थितीत, कुटुंबात तिची मोठी बहीण असल्याने त्यांनी तिचे लग्न लावून दिले. मुलगा चांगला होता, पण मी तिच्या साखरपुड्याला उपस्थित राहिलो नाही. मी माझ्या मेहुण्या सोबत थेट लग्नाला गेलो आणि माझी ओळख करून दिली होती.
0000000000 ( चालू )
