ಮಲೆನಾಡಿನ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಚೈತ್ರವನ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ, ತನ್ನ ಅಪರೂಪದ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಡಾ. ಅರವಿಂದ್ ರಾವ್, ತಮ್ಮ ಮಗಳು ಅಕ್ಷರಾ ಜೊತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರವಿಂದ್ ಅವರ ಕನಸು ಮಾನವನ ಆಯಸ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಅಮೃತಸಮ ಔಷಧಿ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದು. ಅವರು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು. ಅಕ್ಷರಾ ಕೂಡ ತಂದೆಯಂತೆಯೇ ಬುದ್ಧಿವಂತೆ, ಆದರೆ ಅವಳು ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ, ಅರವಿಂದ್ ರಾತ್ರಿವಿಡೀ ತಮ್ಮ ಲ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ರಾಸಾಯನಿಕ ಮಿಶ್ರಣವು ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಹೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಅವರು ತೀವ್ರ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಜೀವಕೋಶಗಳ ಪುನರುತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಂಡುಬಂದಿತು. ಅಕ್ಷರಾ ನಾನು ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಿರಿಚಿದರು. ಅವರು ಅದಕ್ಕೆ ಆಯುಷಿ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ಅರವಿಂದ್ ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಕ್ಕುಗಳು ಮಾಯವಾದವು, ಅವರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಯುವಕರಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ಇಲ್ಲದ ಚೈತನ್ಯ ಬಂದಿತು. ಅಕ್ಷರಾ ಮೊದಲು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಳು, ಆದರೆ ತಂದೆಯ ಈ ಆವೇಶವನ್ನು ಕಂಡು ಅವಳಿಗೆ ಆತಂಕವಾಯಿತು. ತಂದೆ, ಇದರ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸದೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವುದು ಸರಿಯೇ? ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಇದು ಅಮೃತ ಅಕ್ಷರಾ ಇದರಿಂದ ಮಾನವಕುಲಕ್ಕೆ ಶಾಶ್ವತ ಯೌವನ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರವಿಂದ್ ತಮ್ಮ ಆವಿಷ್ಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಆಯುಷಿ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸುದ್ದಿ ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚಿನಂತೆ ಹರಡಿತು. ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತರು, ಪ್ರಭಾವಿಗಳು, ಮತ್ತು ಮಾಫಿಯಾ ಕೂಡ 'ಆಯುಷಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹವಣಿಸತೊಡಗಿದರು. ಅರವಿಂದ್ ಅವರಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಆಫರ್ಗಳು ಬಂದವು. ಆದರೆ, ಅರವಿಂದ್ ಅದನ್ನು ಮಾನವೀಯತೆಗಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬಯಸಿದ್ದರು, ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಮಾಫಿಯಾ ನಾಯಕ, ನಿರ್ದಯಿ ವಿಕ್ರಮ್' ಎಂಬಾತನ ಕಣ್ಣು ಆಯುಷಿ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅವನು ಅರವಿಂದ್ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದ ಆಯುಷಿ ನನಗೆ ಬೇಕು. ಬೆಲೆ ನೀನು ಹೇಳು ಅರವಿಂದ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಈ ಅಮೃತವನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದು ನನ್ನ ನಿರಾಕರಿಸಿದವರ ಅಂತ್ಯ ನೋಡಿಲ್ಲ ನೀನು ಎಂದು ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದ. ಅರವಿಂದ್ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಭದ್ರತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿತರಾದರು. ಅವರು ಅಕ್ಷರಾಗೆ, ನಾನು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂದರು. ಅಕ್ಷರಾ ಒಂದು ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದಳು. ಅರವಿಂದ್ ಆಯುಷಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದ ನಂತರ, ಅವರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಬದಲಾವಣೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಕೋಶಗಳು ಅತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಅದು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅಮೃತದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಮೋಹ ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಕೇವಲ ಅಮೃತವಲ್ಲ, ಇದು ಅತಿಯಾದ ಅಮೃತ ಇದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳು ಅರಿತಳು. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ವಿಕ್ರಮ್ನ ಗೂಂಡಾಗಳು ಅರವಿಂದ್ ಅವರ ಲ್ಯಾಬ್ಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು. ಅರವಿಂದ್ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಾ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಓಡಿದರು. ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ, ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡು ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಗುಂಡುಗಳ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಗೂಂಡಾಗಳ ಕೂಗು ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಅರವಿಂದ್ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಯುಷಿಯ ಒಂದು ಸೀಸೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಕೈಗೆ ಸಿಗದಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅಕ್ಷರಾ ಒಂದು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದಳು. ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆ ಸಂಗ್ರಹದ ಗುಹೆಯಿತ್ತು. ಆ ಗುಹೆಯ ರಹಸ್ಯ ದಾರಿಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದ್ದವು. ಅವರು ಆ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು. ಗೂಂಡಾಗಳು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದರು, ಆದರೆ ಗುಹೆಯ ಕವಲುದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡರು. ಅಕ್ಷರಾ, ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ, ಆಯುಷಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಬೇಕು? ಎಂದು ಅರವಿಂದ್ ಕೇಳಿದರು.
ಅದನ್ನು ಅಡಗಿಸುವುದಲ್ಲ ತಂದೆ, ಅದನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಬೇಕು ಅಕ್ಷರಾ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಇದು ಅತಿಯಾದ ಅಮೃತ. ಇದರ ಅತಿಯಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಿಮಗೆ ಏನು ಆಗುತ್ತಿದೆ ನೋಡಿ. ಅಕ್ಷರಾ, ಅರವಿಂದ್ ಅವರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಳು ಅವರ ಕೋಶಗಳು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಅದು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಯುಷಿಯು ಕೇವಲ ಯೌವನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಮಾನವನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಆಸೆಯನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅರವಿಂದ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಆವಿಷ್ಕಾರದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಕೋಟಿ ಕನಸುಗಳು ಹೇಗೆ ದುಃಸ್ವಪ್ನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಗೂಂಡಾಗಳು ಗುಹೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ದಾರಿಯಿಂದ ಅವರ ಬಳಿ ಬಂದರು.
ಆಯುಷಿ ಕೊಡು, ಅರವಿಂದ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕೊಂದುಹಾಕುತ್ತೇನೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಗರ್ಜಿಸಿದ.
ಅರವಿಂದ್ ನಕ್ಕರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ತೇಜಸ್ಸು ಇತ್ತು, ಬಹುಶಃ ಆಯುಷಿಯ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮೃತ ಕೇವಲ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದು ಅತಿಯಾದ ಅಮೃತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಯುಷಿಯ ಸೀಸೆಯನ್ನು ಗುಹೆಯ ಆಳವಾದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಡಿದು ಚೂರುಚೂರು ಮಾಡಿದರು. ಔಷಧ ದ್ರವ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಿದಾಗ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಗುಹೆ ಬೆಳಗಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಉರಿದುಬಿದ್ದ. ತನ್ನ ಗೂಂಡಾಗಳಿಗೆ ಅರವಿಂದ್ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಾರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಆದೇಶ ನೀಡಿದ. ಆದರೆ, ಅರವಿಂದ್ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಗುಹೆಯ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಸ್ಪೋಟಕವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿದ್ದರು. ಅವರು ಅದನ್ನು ಸ್ಫೋಟಿಸಿದರು. ಗುಹೆಯ ದಾರಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದು, ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಗೂಂಡಾಗಳು ಒಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡರು. ಅರವಿಂದ್ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಾ ಗುಹೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕಿರಿದಾದ ದಾರಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದರು. ಅರವಿಂದ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಯುಷಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಅವರ ಮೇಲೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಅಕ್ಷರಾರನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು ಮಗಳೇ. ನಾನು ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಯಿಂದ ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದೆ. ಅಮೃತವೂ ಅತಿ ಆದಾಗ ವಿಷವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೆ ಎಂದರು. ಚೈತ್ರವನ ಮತ್ತೆ ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಅರವಿಂದ್ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಾ ತಮ್ಮ ಬದುಕು ಹಳೆಯಂತೆ ಸಾಗಿಸತೊಡಗಿದರು. ಆದರೆ, ಆ ಘಟನೆ ಅವರಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಅಮೃತದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸಿತ್ತು. ಮಾನವನ ಅತಿ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಹೇಗೆ ಅವನನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಬಲ್ಲವು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಕರಾಳ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಈ ಕಥೆ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತೇ?
