શું પ્રેમ એટલે માત્ર સાથે રહેવું? શું પ્રેમનું અસ્તિત્વ માત્ર લગ્ન કે સંબંધોના લેબલ પર જ ટકેલું છે? કદાચ નહીં. દુનિયામાં કેટલાક પ્રેમ એવા હોય છે જે ક્યારેય શબ્દોમાં નથી વર્ણવાતા, જે ક્યારેય મંડપ સુધી નથી પહોંચતા, છતાં તે ગંગાના નીર જેવા પવિત્ર અને અવિરત હોય છે. આ વાર્તા છે એક એવી સ્ત્રીની, જેણે કોઈને પામ્યા વગર તેને આખી જિંદગી ચાહવાની 'ઈબાદત' કરી છે.
પ્રેમનો અંકુર: વાર્તાની નાયિકા, કિંજલ, એક શાંત અને ગંભીર વ્યક્તિત્વ ધરાવતી સ્ત્રી. કિંજલના જીવનમાં પ્રેમનો પ્રવેશ ત્યારે થયો જ્યારે તે કોલેજના પ્રથમ વર્ષમાં હતી. આકાશ નામનો એક યુવાન, જેની આંખોમાં કંઈક અનોખી ચમક હતી. આકાશ અને કિંજલ મિત્રો હતા, પણ કિંજલના મનમાં આકાશ માટે જે લાગણી હતી તે મિત્રતાથી ઘણી પર હતી. આકાશ જ્યારે બોલતો ત્યારે કિંજલ બસ તેને સાંભળ્યા જ કરતી. તેની નાની નાની વાતો, તેની હસવાની રીત, તેની વિચારસરણી – બધું જ કિંજલના હૃદયમાં કેદ થઈ જતું.
પણ નિયતિને કંઈક બીજું જ મંજૂર હતું. આકાશના જીવનમાં કોઈ બીજી વ્યક્તિ હતી, જેને તે પ્રેમ કરતો હતો. કિંજલે ક્યારેય આકાશને પોતાના દિલની વાત ન કહી. તેને લાગ્યું કે જો તે કહેશે, તો કદાચ તેમની સુંદર મિત્રતા પણ તૂટી જશે. અને અહીંથી શરૂ થયો 'મૌન પ્રેમ'નો એ પ્રવાસ, જે આખી જિંદગી ચાલવાનો હતો.
જુદાઈનો રસ્તો: કોલેજ પૂરી થઈ, રસ્તાઓ બદલાયા. આકાશ વિદેશ સ્થાયી થયો અને તેના લગ્ન પણ થઈ ગયા. કિંજલે આ સમાચાર સાંભળ્યા ત્યારે તેના દિલમાં એક તીણી કસક ઉઠી, પણ તેને આકાશ પ્રત્યે કોઈ ફરિયાદ નહોતી. તેને તો ખુશી હતી કે આકાશ ખુશ છે. લોકો કહે છે કે પ્રેમમાં મેળવવું જરૂરી છે, પણ કિંજલ માટે તો આકાશનું અસ્તિત્વ જ ઘણું હતું.
વર્ષો વીતતા ગયા. કિંજલે પોતાની એક અલગ દુનિયા બનાવી. તેણે લખવાનું શરૂ કર્યું. તેના શબ્દોમાં એક અનોખી વેદના અને સુંદરતા હતી. જે વાતો તે આકાશને નહોતી કહી શકી, તે બધી જ વાતો તે પોતાની ડાયરીમાં ઉતારવા લાગી. લોકો તેને પૂછતા, "તમે લગ્ન કેમ ન કર્યા?" કિંજલ બસ સ્મિત આપીને મૌન રહેતી. તે કેવી રીતે સમજાવે કે તેના હૃદયના સિંહાસન પર તો કોઈ બીજું જ બિરાજમાન છે?
અદ્રશ્ય સાથનો અનુભવ: કિંજલ માટે આકાશ તેની સાથે નહોતો, પણ તેની અંદર હતો. જ્યારે તે સવારે ઉઠતી, ત્યારે તેના વિચારોમાં આકાશ હોય. જ્યારે તે રસ્તા પર ચાલતી, ત્યારે તેને લાગતું કે તેની બાજુમાં કોઈ અદ્રશ્ય પડછાયો ચાલી રહ્યો છે. જે તમે અગાઉ ઈમેજમાં જોયું હતું – એક સ્ત્રી જેનો હાથ એક અદ્રશ્ય પુરુષે પકડ્યો છે – એ જ કિંજલની હકીકત હતી. તે એકલી નહોતી. તેના મૌન પ્રેમમાં એટલી તાકાત હતી કે તેને આકાશની શારીરિક હાજરીની ક્યારેય જરૂર જ ન પડી.
તે આકાશની તસવીરો જોતી, તેના સોશિયલ મીડિયા અપડેટ્સ ચેક કરતી અને મનોમન તેને દુવાઓ આપતી. આ પ્રેમમાં કોઈ ઈર્ષ્યા નહોતી. આકાશની પત્ની અને તેના બાળકો પ્રત્યે પણ કિંજલને આદર હતો. કારણ કે સાચો પ્રેમ ક્યારેય સ્વાર્થી નથી હોતો.
સમર્પણની પરાકાષ્ઠા: એકવાર સમાચાર મળ્યા કે આકાશ ભારત આવ્યો છે અને તે ખૂબ જ બીમાર છે. કિંજલ તેને મળવા ગઈ. હોસ્પિટલના એ સફેદ રુમમાં જ્યારે તેણે આકાશને જોયો, ત્યારે તેની આંખો ભરાઈ આવી. આકાશના ચહેરા પર ઉમ્રની રેખાઓ હતી, પણ તે તેજ હજુ પણ એવું જ હતું. આકાશે કિંજલનો હાથ પકડ્યો અને કહ્યું, "કિંજલ, મેં આખી જિંદગી અનુભવ્યું છે કે કોઈ છે જે મારા માટે સતત પ્રાર્થના કરે છે. શું એ તું છે?"
કિંજલની પાસે કોઈ શબ્દો નહોતા. તેણે બસ આકાશનો હાથ મજબૂતીથી પકડી રાખ્યો. તે દિવસે આકાશને સમજાયું કે જે પ્રેમ તેને દુનિયામાં શોધ્યો હતો, તે તો આટલા વર્ષો સુધી તેની આ મિત્રના મૌનમાં જ છુપાયેલો હતો. આકાશ જતો રહ્યો, પણ કિંજલ માટે તે ક્યારેય મર્યો નથી.
મૌન પ્રેમનો સંદેશ: આજે કિંજલના માથે સફેદ વાળ આવી ગયા છે, પણ તેના ચહેરા પરનું પેલું 'અનોખું તેજ' આજે પણ અકબંધ છે. તે આજે પણ રોજ સાંજે નદી કિનારે ફરવા જાય છે અને તેને આજે પણ એવું જ લાગે છે કે તેનો 'મૌન પ્રેમ' તેની સાથે જ છે.
પ્રેમ એટલે માત્ર એકબીજાના થઈ જવું એવું નથી. પ્રેમ એટલે કોઈના વિચારોમાં જીવવું, કોઈની ખુશી માટે પોતાની ખુશીનો ત્યાગ કરવો અને કોઈને પામ્યા વગર પણ તેને આખી જિંદગી વફાદાર રહેવું. આ એકતરફી પ્રેમની સુંદર પીડા છે, જે તેને સામાન્ય લોકો કરતા અલગ બનાવે છે.
કિંજલના શબ્દોમાં કહીએ તો: "મેં તેને પામવાની ક્યારેય કોશિશ જ ન કરી, કારણ કે મને ડર હતો કે જો હું તેને પામી લઈશ તો તેને ખોવાનો ડર પણ લાગશે. અને અત્યારે? અત્યારે તો તે મારો છે, માત્ર મારો – મારા વિચારોમાં, મારી શાયરીઓમાં અને મારા શ્વાસમાં."
નિષ્કર્ષ: કોઈને પામ્યા વગર તેને આખી જિંદગી ચાહી શકાય છે, અને એ પ્રેમ કદાચ સૌથી વધુ શુદ્ધ હોય છે. કારણ કે તેમાં મેળવવાની લાલચ નથી હોતી, બસ આપવાનું જ સમર્પણ હોય છે. 'Kinjal patel' ના માધ્યમથી આ વાર્તા એ દરેક વ્યક્તિને અર્પણ છે જેણે ક્યારેય કોઈને 'મૌન' રહીને ચાહ્યા છે.
લેખિકા: કિંજલ પટેલ (Kinjal Vibe)
