ಮುಂಬೈನ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟಡವೊಂದರ 25ನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್. ಹೊರಗೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನಂತೆ ಕಂಡರೂ, ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ಅನಂತ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಮಿನುಗುವ ಸಾವಿರಾರು ದೀಪಗಳು ದಿಗಂತದವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಆ ದೀಪಾಲಂಕಾರದ ನಡುವೆಯೂ, ಆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನೊಳಗೆ ಅಭಿಷೇಕ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಅಭಿಷೇಕ್ ಒಬ್ಬ ಯಶಸ್ವಿ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ತಿಂಗಳಿಗೆ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಐಷಾರಾಮಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್, ದುಬಾರಿ ಕಾರು, ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳು. ಆದರೆ ಅವನೊಬ್ಬಂಟಿ. ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು. ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿದುಕೊಂಡು, ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಲೀ, ಕುಟುಂಬದವರಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಗರದ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ, ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ನಡುವೆ ಅವನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿದ್ದನು.
ಸಂಜೆಯಾದ ಕೂಡಲೇ ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ನಗರದ ದೀಪಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ದೀಪಗಳಲ್ಲಿ ತನಗಾಗಿಯೇ ಹೊಳೆಯುವ ಒಂದು ದೀಪವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ, ಎಂದಿನಂತೆ ಅವನು ತನ್ನ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಅಷ್ಟೇ ಎತ್ತರದ ಮತ್ತೊಂದು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನ ಕಡೆಗೆ ಹಾಯಿದವು. ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಕಿಟಕಿಯ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಮಂದ ದೀಪ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಮಹಿಳೆ ಏನನ್ನೋ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪ್ರತಿದಿನ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ದೀಪ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಆ ಮಹಿಳೆ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಅಭಿಷೇಕ್ ಗಮನಿಸಿದನು. ಈ ನಗರದಲ್ಲಿ ತನಗಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಇಷ್ಟು ಏಕಾಂತವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ ಅಭಿಷೇಕ್ಗೆ, ಆ ಮಹಿಳೆಯ ಮೌನವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿತು. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ಆ ಮಹಿಳೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಳ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಏನೋ ಒಂದು ವಸ್ತು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅವಳು ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದುಹೋದಳು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಅವಳು ಏಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಆಕೆಯಿಂದ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಬೇರೆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿದ್ದನು. ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಭಿಷೇಕ್ಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ತನ್ನ ಟೆಲಿಫೋಟೋ ಲೆನ್ಸ್ ಇರುವ ಕ್ಯಾಮೆರಾವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನ ಕಡೆಗೆ ಜೂಮ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದನು. ಮಹಿಳೆ ಇನ್ನೂ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸುತ್ತಲೂ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಕಾಗದಗಳು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೋವು ಮತ್ತು ಆಯಾಸ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅಭಿಷೇಕ್ ತನ್ನ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಿಂದ ಹೊರಬಂದನು. ಅವನು ಯಾರನ್ನು, ಎಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ಅವರು ಸುಮ್ಮನೆ ಅವನನ್ನು ಒಳಗೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಕಟ್ಟಡವಲ್ಲ, ನೀವು ಒಳಗೆ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂದರು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಕೈಲಾಗದೆ ಹೊರಬಂದನು. ಆದರೆ ಆ ವೃದ್ಧ ಮಹಿಳೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಅವನನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಿಳೆಯ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು, ಆ ಕಟ್ಟಡದ ಫೋಟೋವನ್ನು ಆನ್ಲೈನ್ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದನು. ಅದು ಅವಂತಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ಸ್ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿತು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಆ ಕಟ್ಟಡದ ರಿಜಿಸ್ಟ್ರಿ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಆ ಮಹಿಳೆ ಯಾರು ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅವರು ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಇದು ನಮ್ಮ ಗೌಪ್ಯತೆ ನೀತಿಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಎಂದರು. ಅಭಿಷೇಕ್ ನಿರಾಶನಾದನು. ನಗರದ ಏಕಾಂತ ಎಷ್ಟು ಕ್ರೂರ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿದ್ದರೂ, ಒಬ್ಬಂಟಿ ಜೀವಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆ ಮಹಿಳೆಯ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕುಂಡವಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ರೀತಿಯ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವೊಂದಿತ್ತು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಆ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹುಡುಕಾಡಿದಾಗ, ಅದು ಮುಂಬೈನ ಹೂವಿನ ಅಂಗಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿತು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಆ ಹೂವಿನ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿನ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಆ ಮಹಿಳೆಯ ಫೋಟೋ ತೋರಿಸಿದನು. ಆ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಅವಳು ಪರಿಚಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಸುಮಾ ದೇವಿ ನಿವೃತ್ತ ಗಣಿತ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕಿ. ಅವಳೊಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ್ತಿ ಕೂಡ.
ಅವರು ಯಾರನ್ನೂ ಭೇಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತುಂಬಾನೇ ಏಕಾಂತಿ. ಅವರ ಮಗಳು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕರು ಹೇಳಿದರು. ಅಭಿಷೇಕ್, ಸುಮಾ ದೇವಿಯ ವಿಳಾಸ ಪಡೆದುಕೊಂಡನು.
ಅಭಿಷೇಕ್ ಸುಮಾ ದೇವಿಯ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಬಾಗಿಲು ಲಾಕ್ ಆಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೇ ಬಡಿದರೂ ಯಾರೂ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಸುಮಾ ದೇವಿ ಇನ್ನೂ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅಸುನೀಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸಮಯವಿತ್ತು. ಅಭಿಷೇಕ್ಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸುಳಿವು ನೆನಪಾಯಿತು. ಸುಮಾ ದೇವಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಅವನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಅವಳು ಗಣಿತ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕಿ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅವಳ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೋಡ್ ಅಥವಾ ರಹಸ್ಯ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸಿದ. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಗೂಗಲ್ನಲ್ಲಿ ಸುಮಾ ದೇವಿ ಎಂದು ಹುಡುಕಿದನು. ಅವಳು ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದಿ ಮ್ಯಾಥಮೆಟಿಷಿಯನ್ಸ್ ಕ್ಯೂರ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಗಣಿತದ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಳು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದಾಗ, ಅದರಲ್ಲಿ ಲಾಕ್ ಒಂದನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಬಳಸುವ ಒಂದು ಗಣಿತದ ಸಮೀಕರಣವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿತ್ತು.
ಅಭಿಷೇಕ್ ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಬಳಸಿ, ಆ ಸಮೀಕರಣವನ್ನು ಬಾಗಿಲ ಕೋಡ್ಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲೆ ನಾಲ್ಕು ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಕೋಡ್ ಲಾಕ್ ಇತ್ತು. ಆ ಸಮೀಕರಣವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿದಾಗ, 7314 ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿದನು. ಕ್ಲಿಕ್ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು. ಒಳಗೆ ಹೋದಾಗ ಸುಮಾ ದೇವಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅರೆಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಅವಳನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದನು.
ಹಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸುಮಾ ದೇವಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಪ್ರತಿದಿನ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವಳು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಈಗ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅನನ್ಯವಾದ ಬಾಂಧವ್ಯ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅಭಿಷೇಕ್ ತನ್ನ ಏಕಾಂತವನ್ನು ತೊರೆದನು. ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಸುಮಾ ದೇವಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತೆ, ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ಸುಮಾ ದೇವಿ ತನ್ನ ಏಕಾಂತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮತ್ತು ರಹಸ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಷೇಕ್ಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಭಿಷೇಕ್ನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಳು. ಅಭಿಷೇಕ್ ಕೇವಲ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿರದೆ, ಒಬ್ಬ ಮಾನವೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದನು. ನಗರದ ಆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಅಪರಿಚಿತರು ಭೇಟಿಯಾದರು. ಒಬ್ಬರು ಆಧುನಿಕ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಯುವಕ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಾಲಾಂತರದ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವೃದ್ಧೆ. ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ತಂದರು.
ಸಂದೇಶ: ನಗರದ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನವರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಮಹತ್ವ ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ನಮ್ಮ ಏಕಾಂತದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ ಕೈಚಾಚಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
