ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ಬಣ್ಣಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಏಕಾಂಗಿ ಕಲಾವಿದ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಒಂಟಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ವಾಸ. ಅವರ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಚಿತ್ರಗಳಿದ್ದವು ಪ್ರಕೃತಿ, ಮನುಷ್ಯರು, ನೋವು, ನಲಿವು ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಬಂಗಲೆಯ ಮೇಲಂತಸ್ತಿನ ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯಡಿ ಅನಾಥವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅದರ ಹೆಸರು ಕಾಲದ ಬಿಂಬ.
ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರಿಗೆ ಈಗ ಎಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯ. ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಸುಕಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಆ ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸದಿದ್ದರೆ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗದು ಎಂಬ ಹಂಬಲ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು.
ಅಂದು ಹೊರಗೆ ತುಂತುರು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಚರ್ಮ, ಬಿಳಿಯಾದ ಗಡ್ಡ ಇದು ಕಾಲದ ಆಟ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮನೆಯ ಕೆಳಗಿನ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು.
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ನಿಂತಿದ್ದ. ಸಪೂರ ಮೈಕಟ್ಟು, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಹೆಗಲ ಮೇಲೊಂದು ಹಳೆಯ ಮಾದರಿಯ ಬ್ಯಾಗ್. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರಿಗೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಿಂಚು ಹೊಡೆದಂತಾಯಿತು. ಈ ಮುಖ ಇದು ಎಲ್ಲಿಯೋ ನೋಡಿದ ಮುಖ.
ನಮಸ್ಕಾರ ಸರ್, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಅದ್ವೈತ್. ನಾನು ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ನಿಮ್ಮ ಕಾಲದ ಬಿಂಬ ಎಂಬ ಅಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮ್ಯಾಗಜಿನ್ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಣ್ಣದ ಕುಂಚ ಹಚ್ಚಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ ಎಂದ ಆ ಯುವಕ.
ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಯಾರೂ ಆ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ನೀನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ?
ಅದ್ವೈತ್ ನಕ್ಕ, ಆ ನಗು ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರ ಪತ್ನಿ ಶಾರದಾ ಅವರ ನಗುವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಕಾಲದ ಹರಿವಿನಿಂದ ಬಂದೆ ಸರ್ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಒಳಗೆ ನಡೆದ.
ಮುಂದಿನ ಒಂದು ವಾರ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅದ್ವೈತ್ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಆ ಬೃಹತ್ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲಿನ ಧೂಳನ್ನು ಕೊಡವಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅವನ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಕನ್ನಡಿಯಿದೆ. ಆ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಅವನು ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಆಟಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಮೌನವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದ್ವೈತ್ ಕೇಳಿದ, ಸರ್, ಈ ಚಿತ್ರದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಖಾಲಿ ಜಾಗವಿದೆಯಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕೆಂದು ಶಾರದಾ ಮೇಡಂ ಹೇಳಿದ್ದರು?
ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು. ಶಾರದಾ ಈ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಳು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ನಿನಗೆ ಶಾರದಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು?
ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ಅವನ ಕೃತಿಯೇ ಗುರುತು ಸರ್. ನಿಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶಾರದಾ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ನೋವು ಎರಡೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅದ್ವೈತ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಶಾರದಾ ಅವರು ಬಯಸಿದ್ದು ಆ ಕನ್ನಡಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ 'ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಖ ಇರಬಾರದು ಬದಲಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಸಮಯ ಇರಬೇಕು ಎಂದು.
ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರಿಗೆ ಅಂದು ಶಾರದಾ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ಹೇಳಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾದವು ವಿಶು, ಕಾಲ ಎನ್ನುವುದು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ. ನಾವು ಅದರಲ್ಲಿ ನಮಗಾಗಿ ಹುಡುಕುವ ಮುಖ ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದೇ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ಗಾಢ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಕನಸು ಬಿತ್ತು. ಅವರು ಸ್ಟುಡಿಯೋಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅದ್ವೈತ್ ಕುಳಿತು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಅದ್ವೈತ್ನ ಕೈಯಿಂದ ರಕ್ತ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಆ ರಕ್ತವೇ ಬಣ್ಣವಾಗಿ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಹರಡುತ್ತಿದೆ. ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಮೇಲಂತಸ್ತಿಗೆ ಓಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅದ್ವೈತ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಚಿತ್ರ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತ್ತು.
ಆ ಚಿತ್ರದ ಕನ್ನಡಿಯ ಬಿಂಬದಲ್ಲಿ ಅದ್ವೈತ್ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಆ ಮುಖದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಯುವ ರೂಪವಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರೂ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಸಾಲು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು ಕಾಲದ ಬಿಂಬದಲ್ಲಿ ಸಾವು ಕೇವಲ ಒಂದು ತಿರುವು ಅಷ್ಟೇ.
ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಸಂಶಯ ಕಾಡಿತು. ಅವರು ಅದ್ವೈತ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ಅನ್ನು ತಡಕಾಡಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಫೋಟೋ ಇತ್ತು. ಆ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಯುವ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಮತ್ತು ಗರ್ಭಿಣಿ ಶಾರದಾ ಇದ್ದರು. ಫೋಟೋದ ಹಿಂದೆ ಬರೆದಿತ್ತು ನಮ್ಮ ಮಗ ಅದ್ವೈತ್ ಬಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಈ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ನೀಡು ಶಾರದಾ
ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೀರು ಸುರಿಯಿತು. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಶಾರದಾ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗು ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾದರೆ ಈಗ ಬಂದಿದ್ದ ಈ ಅದ್ವೈತ್ ಯಾರು?
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅದ್ವೈತ್ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದ. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವನನ್ನು ತಡೆದರು. ನಿಲ್ಲು, ನೀನು ಯಾರು ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನೀನು ಅಂದು ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ನನ್ನ ಮಗ ಅಲ್ವಾ? ನೀನು ಹೇಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ?
ಅದ್ವೈತ್ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದ, ಸರ್, ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಲೆಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸಿದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಯಿತು. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯೋ ಅಥವಾ ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮವೋ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಕಾಲದ ಬಿಂಬ ಈಗ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದೆ.
ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಕೈಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಗಾಳಿ ತಗುಲಿತು. ಅದ್ವೈತ್ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ಹೋದ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿತ್ತು.
ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಈಗ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರಿಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಮುದಿ ಮುಖ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷದ ಯುವಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಶಾರದಾ ಮತ್ತು ಹದಿಹರೆಯದ ಅದ್ವೈತ್ ನಿಂತು ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಬರೆದರು ಕಾಲದ ಬಿಂಬವು ಇಂದಿಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಕನ್ನಡಿಯಾಚೆ ಇನ್ನೊಂದು ಲೋಕವಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಮರಳಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಸಂಜೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ಆ ಚಿತ್ರದ ಮುಂದೆಯೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಚಿತ್ರ ಘಟನೆಯೆಂದರೆ ಪೊಲೀಸರು ಬಂದು ತನಿಖೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಆ ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಚಿತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ ಇಡೀ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆ ಬಿಳಿ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಮುಂದೆಯೇ ಕುಳಿತು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕುಂಚ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅತೀವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಮಗನ ಮೇಲಿನ ಹಂಬಲವು ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಅದ್ವೈತ್ ಎಂಬ ಯುವಕ ಬಂದಿದ್ದು, ಚಿತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರ ಆತ್ಮದ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕುರುಹು ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರ ಮೃತದೇಹದ ಕೈಬೆರಳುಗಳ ಮೇಲೆ ತಾಜಾ ಬಣ್ಣದ ಕಲೆಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಬಣ್ಣದ ವಾಸನೆ ಇಡೀ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿತ್ತು. ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆ ಚಿತ್ರ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ, ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರ ಆತ್ಮದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅದು 'ಕಾಲದ ಬಿಂಬವಾಗಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಕನ್ನಡಿಯಾಚೆ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗ ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಸೇರಿದ್ದರು.
ಕಥೆಯ ಸಂದೇಶ: ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಲೆಗೆ ಕಾಲದ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ನಾವು ಯಾವುದನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅದು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಮಗೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
