મુંબઈની રાત ક્યારેય ઊંઘતી નથી, પણ આજે જાણે કુદરતે આ શહેરને જબરદસ્તી સુવડાવવાની કોશિશ કરી હતી. આકાશમાંથી વરસી રહેલા મુસળધાર વરસાદે મરીન ડ્રાઈવના ચળકાટને ધૂંધળો કરી દીધો હતો. સમુદ્રની લહેરો એટલા જોરથી પથ્થરો સાથે અથડાતી હતી કે જાણે કોઈ જૂના દુશ્મન સામે બદલો લેતી હોય.
રસ્તાના કિનારે ઉભેલી કાળી સેડાન કારમાં બેઠેલો વિક્રાંત શાંતિથી બહાર જોઈ રહ્યો હતો. ગાડીની અંદરનો માહોલ એકદમ શાંત હતો, પણ વિક્રાંતના મનમાં વિચારોનું ચક્ર ગતિમાં હતું. તેનો ચહેરો સાવ સાધારણ હતો—એવો ચહેરો જે ભીડમાં ખોવાઈ જાય તો કોઈને યાદ પણ ન રહે.
પાતળું શરીર, આછા વણખેડાયેલા વાળ અને આંખોમાં એક એવી લાચારી જે કોઈનું પણ દિલ જીતી લે.
તે છેલ્લા છ મહિનાથી 'મલ્હોત્રા જ્વેલર્સ'ની એકમાત્ર વારસદાર ઈશાની મલ્હોત્રાનો પર્સનલ ડ્રાઈવર હતો.
આ છ મહિનામાં તેણે ઈશાનીની દરેક ગાળ, દરેક ગુસ્સો અને દરેક અપમાન ચૂપચાપ સહન કર્યું હતું.
મુંબઈના ગુજરાતી બિઝનેસ વર્લ્ડમાં ઈશાની 'ક્વીન' તરીકે ઓળખાતી હતી—જેટલી સુંદર, એટલી જ કડક અને અહંકારી.
અચાનક, વિક્રાંતની વિચારતંદ્રા તૂટી. ગાડીનો પાછળનો દરવાજો કોઈએ ફાડી નાખ્યો હોય એમ ખૂલ્યો.
"ગાડી ચલાવ વિક્રાંત! જલ્દી કર... હું કહું છું ને, જલ્દી કર!" ઈશાની ચીસ પાડી ઉઠી.
વિક્રાંતે રિયર-વ્યૂ મિરરમાં જોયું. ઈશાનીની હાલત ખરાબ હતી. તેના મોંઘા ડિઝાઈનર ડ્રેસના ખભાનો ભાગ ફાટી ગયો હતો. તેના ચહેરા પરનો મેકઅપ વરસાદ અને પરસેવાથી રેલાઈ ગયો હતો. તેની આંખોમાં એવો ડર હતો જે વિક્રાંતે પહેલા ક્યારેય જોયો નહોતો.
"જી... જી ઈ-ઈ-ઈશાની બેન... પ-પ-પણ શું થયું? તમે આટલા ગભરાયેલા કેમ છો? કોઈ પ્રોબ્લેમ?" વિક્રાંતે હકલાતા અવાજે પૂછ્યું.
તેના શબ્દોમાં એક ધ્રુજારી હતી, જે તેની ઓળખ બની ગઈ હતી.
"સવાલ ના કર! પેલા વનરાજ અને વિકીના માણસો પાછળ જ છે! જો આપણે અહીંથી નહીં નીકળીએ તો એ લોકો મને જીવતી નહીં છોડે! ચલાવ ગાડી!" ઈશાની પાછળ જોતા જોતા બૂમો પાડતી હતી.
વિક્રાંતે ચાવી ફેરવી. એન્જિન એક વાર ગરજ્યું અને પછી બંધ થઈ ગયું.
"શિટ! શિટ! શિટ!" ઈશાનીએ સીટ પર મુક્કો માર્યો. "આ ડબ્બા જેવી ગાડી અત્યારે જ બંધ થવાની હતી? તું શું કરે છે વિક્રાંત? તને ગાડી સાચવતા પણ નથી આવડતું? તારી ઓકાત શું છે એ ખબર છે તને?"
વિક્રાંતે નીચું જોઈ લીધું. "મા-મા-માફ કરજો બેન... વરસાદ બહુ છે ને, એટલે કદાચ..."
એ જ ક્ષણે, ત્રણ મોટી કાળી SUV ગાડીઓ ચીસો પાડતા ટાયરો સાથે તેમની કારની આજુબાજુ ગોઠવાઈ ગઈ.
તેમાંથી છ-સાત કદાવર ગુંડાઓ નીચે ઉતર્યા.
બધાના હાથમાં લોખંડના સળિયા અને બેઝબોલ બેટ હતા.
છેલ્લી ગાડીમાંથી વિકી નીચે ઉતર્યો. વિકી—મુંબઈના એક પાવરફુલ રાજકારણીનો પુત્ર, જે ઈશાનીના બિઝનેસને હડપવા માંગતો હતો.
વિકીએ કારના કાચ પર બેટ માર્યું. "બહાર નીકળ ઈશાની! હવે તારું આ મુંબઈનું સામ્રાજ્ય પૂરું થયું. આજે તારો આ 'હકલો ડ્રાઈવર' પણ તને મારા હાથમાંથી નહીં બચાવી શકે!"
ઈશાની કારની અંદર ફફડી રહી હતી. તેની પાસે હવે કોઈ બચાવ નહોતો.
"વિક્રાંત, દરવાજો અંદરથી લોક કરી દે! પ્લીઝ કંઈક કર... તું મારો ડ્રાઈવર છે, તારી ફરજ છે મને બચાવવાની!"
વિક્રાંતે ધ્રૂજતા હાથે સ્ટીયરિંગ પકડ્યું હતું. તેના ચહેરા પર પરસેવો વળી રહ્યો હતો.
"બેન... હું... હું બ-બ-બહાર જઈને એમની મા-મા-માફી માંગુ છું. કદાચ એ માની જાય. હું કહીશ કે અમને જવા દો."
"તારો મગજ ઠેકાણે છે?" ઈશાની ચીસ પાડી.
"એ શિકારીઓ છે, તને કાચો ચાવી જશે!"
પરંતુ વિક્રાંતે સાંભળ્યું નહીં. તેણે ધીરેથી દરવાજો ખોલ્યો અને બહાર નીકળ્યો. ઠંડો વરસાદ સીધો તેના ચહેરા પર પડ્યો. વિકી અને તેના માણસો વિક્રાંતને જોઈને ખડખડાટ હસવા લાગ્યા.
"અરે જોવો તો ખરા! હકલો મેદાનમાં આવ્યો છે!" વિકીએ આગળ વધીને વિક્રાંતનો કોલર પકડ્યો. "એલા ભિખારી, તારી શું ઓકાત છે મારી સામે ઉભા રહેવાની? તેં આખા મુંબઈમાં 'મલ્હોત્રા'ના ડ્રાઈવર તરીકે બહુ રોફ જમાવ્યો છે, નહીં? આજે તારો હિસાબ પણ થશે."
વિકીએ વિક્રાંતને જોરથી ધક્કો માર્યો. વિક્રાંત સીધો કાદવમાં જઈને પડ્યો. તેના સફેદ શર્ટ પર કીચડના ડાઘા પડી ગયા. તે જમીન પર પડ્યો પડ્યો કરગરતો રહ્યો,
"વિકી ભાઈ... પ્લીઝ... મા-મા-માફ કરી દો. ઈશાની બેનનો કોઈ વાંક નથી. અમને જ-જ-જવા દો."
વિકી હસતો હસતો આગળ વધ્યો અને વિક્રાંતના મોઢા પર લાત મારવા પગ ઉપાડ્યો.
"માફી? મારા ડિક્શનરીમાં એવો કોઈ શબ્દ નથી."
બરાબર એ જ ક્ષણે, વાતાવરણમાં કંઈક બદલાયું.
વરસાદની બૂંદો જાણે હવામાં થીજી ગઈ હોય એવું લાગ્યું.
વિક્રાંત, જે અત્યાર સુધી જમીન પર ભીખ માંગી રહ્યો હતો, તેણે અચાનક વિકીનો પગ હવામાં જ પકડી લીધો.
વિક્રાંતની પકડ કોઈ મનુષ્યની નહીં પણ લોખંડના પંજા જેવી હતી.
[કડાક!]
હાડકું તૂટવાનો ભયાનક અવાજ આખી ગલીમાં ગુંજ્યો. વિકીની મર્દાનગી ભરેલી ચીસ ફાટી નીકળી. વિક્રાંતે માત્ર એક હાથે વિકીના ટખનાને કચડી નાખ્યો હતો.
"શું થયું વિકી ભાઈ? બહુ વાગ્યું?" વિક્રાંતનો અવાજ બદલાઈ ગયો હતો.
હવે એમાં કોઈ હકલાહટ નહોતી. એ અવાજમાં એક એવી ગંભીરતા અને પાવર હતો જે સાંભળીને ગુંડાઓના હાથમાંથી બેટ પડી ગયા.
વિક્રાંત ધીરેથી ઉભો થયો. તેના ચહેરા પરથી વાળ પાછળ કર્યા. તેની આંખો જે અત્યાર સુધી ડરેલી રહેતી હતી, તે હવે કોઈ જંગલી વરુની જેમ ચમકી રહી હતી. તેણે પોતાના શર્ટના બટન ઠીક કર્યા અને પોતાની ગરદન થોડી મચડી.
"મેં તને કીધું હતું ને..." વિક્રાંતે વિકીની આંખોમાં આંખ પરોવીને કહ્યું. "કે ઈશાની બેનને કોઈ પરેશાન કરે એ મને પસંદ નથી. પણ તું ના સમજ્યો. ગુજરાતીમાં કહેવત છે ને કે 'લાતો ના ભૂત વાતો થી ના માને'."
એક ગુંડો રોડ લઈને વિક્રાંતની પાછળથી આવ્યો. વિક્રાંતે જોયા વગર જ પાછળ ફરીને તેના ગળામાં એવો પ્રહાર કર્યો કે પેલો ગુંડો પાંચ ફૂટ દૂર જઈને પડ્યો.
પછી તો જાણે મોતનું તાંડવ શરૂ થયું.
વિક્રાંત કોઈ ડ્રાઈવર નહીં, પણ એક ટ્રેઈન્ડ પ્રોફેશનલ કિલરની જેમ લડતો હતો.
તેની દરેક મૂવમેન્ટમાં એક ચોકસાઈ હતી. તે કોઈને પણ જીવતા મારતો નહોતો, બસ એટલી ચોટ પહોંચાડતો હતો કે એ માણસ ફરી ક્યારેય ઉભો ના થઈ શકે.
કારની અંદર બેઠેલી ઈશાની બારીના કાચમાંથી આ બધું જોઈ રહી હતી. તેની આંખો ફાટી ગઈ હતી. જે માણસ છ મહિનાથી તેની કાર સાફ કરતો હતો, જે તેનું અપમાન સહન કરતો હતો, તે અત્યારે મુંબઈના સૌથી મોટા ગુંડાઓને રમકડાની જેમ તોડી રહ્યો હતો.
"આ કોણ છે?" ઈશાનીના મનમાં સવાલ થયો. "આ વિક્રાંત નથી... આ કોઈ બીજું જ છે."
બે મિનિટની અંદર સાતે-સાત ગુંડાઓ જમીન પર લોહીલુહાણ હાલતમાં પડ્યા હતા.
વિક્રાંતે જમીન પર પડેલા વિકીના હાથ પર પોતાનો બુટ મૂક્યો. "વિકી, આ તો ખાલી ટ્રેલર હતું. ફરી જો ઈશાની બેનની આસપાસ દેખાયો ને, તો તારા પિતાજીએ તારું નામ ઈતિહાસમાંથી ભૂંસવું પડશે. સમજાયું?"
વિકી અર્ધબેભાન હાલતમાં માત્ર માથું હલાવી શક્યો.
વિક્રાંતે શાંતિથી પોતાની રૂમાલ કાઢ્યો, હાથ સાફ કર્યા અને પાછો કાર પાસે આવ્યો. તેણે પોતાની જૂની 'ડ્રેસિંગ' પાછી પહેરી લીધી—તે જ નમ્ર ચહેરો અને ઝૂકેલી કમર.
તેણે કારનો દરવાજો ખોલ્યો અને ડ્રાઈવર સીટ પર બેસી ગયો. ગાડી એક જ સેલ્ફમાં ચાલુ થઈ ગઈ.
"ઈ-ઈ-ઈશાની બેન... એ... એ લોકો જતા રહ્યા. કદાચ કોઈ પ-પ-પોલીસની ગાડી જોઈ હશે એમણે. એટલે ગભરાઈને ભાગી ગયા. નસીબ સારા આપણા, નહીં?" વિક્રાંતે હકલાતા અવાજે કહ્યું અને ગાડી આગળ વધારી.
ઈશાની પાછળની સીટ પર જડવત બેઠી હતી. તે આખા રસ્તે એક શબ્દ પણ ના બોલી શકી. તેને સમજાતું નહોતું કે વિક્રાંત શું છુપાવી રહ્યો છે.
જ્યારે ગાડી નરીમાન પોઈન્ટ પરના તેમના આલીશાન બંગલે પહોંચી, ઈશાની નીચે ઉતરી અને સીધી અંદર દોડી ગઈ.
વિક્રાંતે ગાડી પાર્ક કરી અને બંગલાના અંધારા ખૂણામાં જઈને ઉભો રહ્યો.
તેણે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક મોંઘો સેટેલાઈટ ફોન કાઢ્યો અને એક નંબર ડાયલ કર્યો.
"હલો..." સામેથી કોઈ ભારે અવાજ સંભળાયો.
"કામ થઈ ગયું છે." વિક્રાંતનો અવાજ હવે એકદમ સ્પષ્ટ અને આદેશાત્મક હતો.
"વિકી હવે ક્યારેય ઈશાનીની સામે નહીં આવે.
પણ રુદ્ર... હા, એ અમદાવાદ વાળો રુદ્ર હવે મુંબઈમાં પગ મૂકવાની કોશિશ કરી રહ્યો છે. એને લાગે છે કે મલ્હોત્રાનો બિઝનેસ નબળો છે."
સામેથી કંઈક કહેવામાં આવ્યું.
વિક્રાંતે સહેજ સ્મિત કર્યું. "એને આવવા દો. મુંબઈની આ જમીન એને એવી રીતે જમીનદોસ્ત કરશે કે એની પેઢીઓ યાદ રાખશે. છેવટે, હું 'એક્ઝિક્યુશનર' છું... અને રાણીની રક્ષા કરવી એ મારો ધર્મ છે."
વિક્રાંતે ફોન કાપ્યો અને ફરી પાછો અંધારામાં ઓગળી ગયો. ઉપર આકાશમાં હજુ પણ વીજળીના કડાકા થઈ રહ્યા હતા, જાણે મુંબઈમાં આવનારા કોઈ મોટા તોફાનની ચેતવણી આપી રહ્યા હોય.
એપિસોડ ૨ માં: ઈશાની વિક્રાંતનો પીછો કરે છે અને તેને એક જૂના ખંડેરમાં કંઈક એવું જોવા મળે છે જે તેના હોશ ઉડાવી દેશે.
કોણ છે આ રુદ્ર અને વિક્રાંત સાથે તેનો શું સંબંધ છે?
