મલ્હોત્રા વિલાના આલિશાન ડ્રોઈંગ રૂમમાં ઈશાની મલ્હોત્રા બેબાકળી બનીને આંટા મારી રહી હતી.
બહાર હજુ પણ વરસાદનો પથ્થરમારો ચાલુ હતો, પણ તેનું મન કોઈ અલગ જ તોફાનમાં ઘેરાયેલું હતું.
તેણે સોફા પર પડેલો પોતાનો ફાટેલો અને કાદવવાળો ડિઝાઈનર ડ્રેસ જોયો.
જે રાત્રે તેનું મોત નિશ્ચિત હતું, તે રાત્રે તેને બચાવનાર કોઈ હીરો નહીં, પણ તેનો સાધારણ ડ્રાઈવર વિક્રાંત હતો.
"એ અશક્ય છે," તે મનોમન બબડી. "મેં મારી આંખે જોયું છે. એ જે રીતે લડતો હતો, એ કોઈ સામાન્ય માણસની તાકાત નહોતી. એની આંખો... એ સમયે એમાં દયાનો અંશ પણ નહોતો. એ તો કોઈ પ્રોફેશનલ કિલર જેવો લાગતો હતો."
તેણે બારીમાંથી બહાર જોયું. દૂર ખૂણામાં આવેલા આઉટહાઉસ (નોકરોની રૂમ) ની બારીમાંથી આછો પ્રકાશ દેખાતો હતો.
ઈશાનીના મનમાં એક તીવ્ર ઈચ્છા જાગી કે અત્યારે જ જઈને વિક્રાંતનો કોલર પકડે અને પૂછે કે તે ખરેખર કોણ છે.
પણ તે કંઈ પણ કરે એ પહેલાં તેના ફોનની રિંગ વાગી.
તેના સેક્રેટરી રોહનનો ફોન હતો.
"મેમ, તમે જાગો છો? એક અત્યંત અગત્યના સમાચાર છે,"
રોહનનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
"બોલ રોહન, શું થયું? આટલી મોડી રાતે કેમ ફોન કર્યો?" ઈશાનીએ ચિંતાતુર અવાજે પૂછ્યું.
"મેમ, હમણાં જ સમાચાર મળ્યા છે કે અમદાવાદનો રુદ્ર મુંબઈ લેન્ડ થઈ ગયો છે. એટલું જ નહીં, તેણે આવતીકાલે સવારે હીરા બજારમાં એક તાત્કાલિક મીટિંગ બોલાવી છે. તે આપણા બધા જ જૂના ડિલર્સને લાલચ આપીને તોડવાની કોશિશ કરી રહ્યો છે. જો એ સફળ થયો, તો મલ્હોત્રા જ્વેલર્સ અને તમારા પિતાનું સામ્રાજ્ય એક રાતમાં તૂટી પડશે."
ઈશાનીનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. રુદ્ર—એક એવું નામ જે ગુજરાતના બિઝનેસ વર્લ્ડમાં 'રાક્ષસ' તરીકે ઓળખાય છે. "રુદ્ર... એ અહીં શું કામ આવ્યો છે?"
"સત્તા માટે, મેમ. તેને ખબર છે કે તમારા પિતાના ગયા પછી તમે નબળા પડ્યા છો. તેને માયાપુરીનો નવો મહારાજા બનવું છે," રોહને ગંભીરતાથી ઉમેર્યું.
"કાલે સવારે ૯ વાગ્યે હીરા બજારમાં જંગ છે. તમારે ત્યાં હોવું જ પડશે."
ઈશાનીએ ફોન કાપી નાખ્યો. તેના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા.
એક બાજુ રુદ્ર જેવો દુશ્મન અને બીજી બાજુ એક રહસ્યમય ડ્રાઈવર.
તેને સમજાતું નહોતું કે કોના પર વિશ્વાસ કરવો.
બીજી તરફ, આઉટહાઉસની અંદર વિક્રાંતે પોતાનો સેટેલાઈટ ફોન બેડ પર મૂક્યો.
તેણે અરીસામાં પોતાનો ચહેરો જોયો. તેની આંખોમાં હવે કોઈ લાચારી કે ડર નહોતો. તેણે કબાટના એક છૂપા ખાનામાંથી એક જૂની, ફાટેલી ડાયરી કાઢી.
તેમાં હજારો નામો લખેલા હતા, પણ 'રુદ્ર' ના નામ પર લાલ પેનથી મોટી ચોકડી મારેલી હતી.
વિક્રાંતે ધીમેથી પોતાની પીઠ પર હાથ ફેરવ્યો. ત્યાં ગોળીઓ અને ચપ્પુના અસંખ્ય જૂના નિશાન હતા—એક એવો નકશો જે કોઈ ભયાનક ભૂતકાળની સાક્ષી આપતો હતો.
અચાનક, શાંત રાતમાં દરવાજા પર જોરદાર ટકોરા પડ્યા.
વિક્રાંતે સેકન્ડના સોમાં ભાગમાં પોતાની ડાયરી છુપાવી, સેટેલાઈટ ફોન ઓશિકા નીચે દબાવ્યો, અને જેવો તેણે દરવાજો ખોલ્યો, તે ફરી પાછો એ જ 'લાચાર ડ્રાઈવર' બની ગયો.
તેની કમર સહેજ નમી ગઈ અને ચહેરા પર ગભરાટ આવી ગયો.
સામે ઈશાની ઉભી હતી.
તેની આંખોમાં શંકા અને ગુસ્સાનું મિશ્રણ હતું.
"જી... જી ઈ-ઈ-ઈશાની બેન? અત્યારે આ-આ-આટલી રાતે? કંઈ કામ હતું?" વિક્રાંતે હકલાતા અવાજે પૂછ્યું.
ઈશાની કશું બોલ્યા વગર રૂમની અંદર ઘૂસી ગઈ. તેની નજર રૂમની ચારે બાજુ ફરી વળી.
રૂમ એકદમ સાધારણ હતો—એક પલંગ, એક નાનો અરીસો અને ખૂણામાં થોડા વાસણો.
"વિક્રાંત, તું આટલો ગભરાયેલો કેમ છે? અને તારું લોહીવાળું શર્ટ ક્યાં છે? જે તેં રસ્તામાં પહેર્યું હતું?"
વિક્રાંતે નજર નીચી કરી દીધી. "બેન, એ તો બહુ ગ-ગ-ગંદુ થઈ ગયું હતું ને, અને એમાં લ-લ-લોહીના ડાઘા હતા એટલે મને બહુ બીક લાગતી હતી. મેં એને પાછળના કચરાપેટીમાં ફેંકી દીધું. મને માફ કરી દો, હું તો બહુ ડરી ગયો હતો."
ઈશાની તેની સાવ નજીક ગઈ. તેની સુગંધ અને વિક્રાંતના પરસેવાની ગંધ હવામાં ભળી.
"વિક્રાંત, ખોટું ના બોલીશ. મેં તને લડતા જોયો છે. તેં જે રીતે વિકીનો પગ તોડ્યો એ કોઈ ડ્રાઈવરનું કામ નથી. એ કોઈ એવા માણસનું કામ છે જેણે જીંદગીભર માત્ર લોહી જ જોયું હોય. તું કોણ છે? તું અહીં શું કામ આવ્યો છે?"
વિક્રાંત એક ક્ષણ માટે મૌન રહ્યો. તેની અંદરનો 'એક્ઝિક્યુશનર' જાગવાની કોશિશ કરી રહ્યો હતો, પણ તેણે પોતાની જાત પર લોખંડી કાબૂ રાખ્યો.
"બેન, તમે શું બોલો છો મને ખ-ખ-ખબર નથી પડતી. હું તો સુરતનો એક સાધારણ છોકરો છું જે મુંબઈમાં નોકરી કરવા આવ્યો છે. તમે મને બચાવ્યો, એટલે મેં હિંમત કરીને પેલા ગુંડાઓને ધક્કો માર્યો. કદાચ ઈશ્વરે મારી મદદ કરી હશે."
ઈશાનીને લાગ્યું કે તે પથ્થર સાથે માથું પછાડી રહી છે. વિક્રાંત એટલી સફાઈથી જૂઠું બોલી રહ્યો હતો કે તેને પકડવો મુશ્કેલ હતો.
"ઠીક છે" ઈશાનીએ દરવાજા તરફ જતાં કહ્યું. "તારી વાતોમાં કેટલી સચ્ચાઈ છે એ કાલે ખબર પડી જશે.
કાલે સવારે ૮ વાગ્યે ગાડી તૈયાર રાખજે. મારે હીરા બજાર જવું છે. રુદ્ર ત્યાં આવવાનો છે.
જો તું ખરેખર મારો ડ્રાઈવર હોય, તો કાલે મને સહીસલામત ત્યાં પહોંચાડજે. પણ યાદ રાખજે, જો તેં ફરી કોઈ રમત રમી, તો મુંબઈના જેલમાં તને સડાવતા મને વાર નહીં લાગે."
ઈશાની ત્યાંથી સડસડાટ જતી રહી.
વિક્રાંત તેને બારીમાંથી જતી જોઈ રહ્યો.
તેના ચહેરા પરથી ડરનો નકાબ ઉતરી ગયો અને એક રહસ્યમય, ઠંડુ સ્મિત આવ્યું.
તેણે ઈશાનીના ગયા પછી, રૂમની લાઈટ બંધ કરી દીધી. અંધારામાં તેની આંખો કોઈ શિકારી પ્રાણીની જેમ ચમકી રહી હતી.
તેણે ટેબલ પર પડેલી તેની ડ્રાઈવરની કેપ ઉઠાવી અને તેને હાથમાં ફેરવતા ફેરવતા ગંભીરતાથી વિચારવા લાગ્યો.
તેને યાદ આવ્યું કે કેવી રીતે પાંચ વર્ષ પહેલાં રુદ્રએ તેના સૌથી નજીકના માણસને દગો આપ્યો હતો.
એ જખમ આજે પણ વિક્રાંતના મનમાં તાજો હતો. તે કોઈ બદલાની આગમાં નથી જલી રહ્યો, પણ તે ન્યાય કરવા માંગતો હતો.
"ઈશાની બેન, તમે મને જેલની ધમકી આપો છો" વિક્રાંત અંધારામાં ધીમેથી હસ્યો, "પણ તમે નથી જાણતા કે આ દુનિયામાં સાચી જેલ એ છે જ્યારે તમારે તમારી અસલી ઓળખ છુપાવીને જીવવું પડે. કાલે જ્યારે રુદ્ર તમારી સામે ઉભો હશે, ત્યારે તમને સમજાશે કે આ હકલો ડ્રાઈવર તમારા માટે વરદાન છે કે શ્રાપ. રુદ્રને લાગશે કે તે આજે માયાપુરીનો શિકાર કરવા આવ્યો છે, પણ તેને ખબર નથી કે જાળ બિછાવનાર પોતે તેની સામે ગાડી ચલાવીને આવશે."
વિક્રાંતે બારીમાંથી બહાર જોયું, જ્યાં વિલાના વોચમેન રાઉન્ડ લગાવી રહ્યા હતા. તેણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાની જાતને માનસિક રીતે આવતીકાલના યુદ્ધ માટે તૈયાર કરી.
હીરા બજાર માત્ર કિંમતી પથ્થરોનું બજાર નથી, ત્યાં કાલ સવારે સત્તાની નવી વ્યાખ્યા લખાવાની હતી. અને એ વ્યાખ્યા લખનાર બીજું કોઈ નહીં, પણ એ જ ડ્રાઈવર હતો જેને મુંબઈ અત્યાર સુધી સાવ મામૂલી સમજતું હતું.
રાત હવે એકદમ શાંત હતી, પણ આ શાંતિ તોફાન પહેલાંની હતી.
આગળના એપિસોડમાં (ઝલક):
હીરા બજારમાં રુદ્રની ભવ્ય અને ડરામણી એન્ટ્રી. હજારો વેપારીઓ વચ્ચે ઈશાનીને લાચાર અને અપમાનિત કરવાની કોશિશ.
અને બરાબર એ જ સમયે, ભીડમાં ઉભેલો વિક્રાંત કંઈક એવું કરશે જેનાથી આખું બજાર સ્તબ્ધ થઈ જશે!
શું વિક્રાંત રુદ્ર સામે પોતાની અસલી ઓળખ જાહેર કરશે?
