మౌన రాగం
అన్వితకు ఇల్లు తప్ప మరో ప్రపంచం తెలియదు. చిన్నప్పటి నుంచి నాన్న పెట్టిన స్ట్రిక్ట్ రూల్స్, అమ్మ చెప్పే పద్ధతులు... వీటి మధ్యే ఆమె పెరిగింది. బయట సమాజం ఎలా ఉంటుంది, మనుషులు ఎలాంటి మాయమాటలు చెప్తారు అనే విషయాలపై ఆమెకు కనీస అవగాహన లేదు. అలాంటి అన్విత మొదటిసారి డిగ్రీ కాలేజీలో అడుగుపెట్టినప్పుడు, ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది. చుట్టూ రంగురంగుల బట్టల్లో నవ్వుతూ, మాట్లాడుకుంటున్న స్టూడెంట్స్ అందరినీ చూసి ఆమె ఒక మూలన ఒంటరిగా నిలబడిపోయింది. ఆ పెద్ద కాలేజీలో తను ఇమడలేనేమో అనే భయం ఆమెను ప్రతిక్షణం వెంటాడేది. ఎవరితోనైనా మాట్లాడాలన్నా ఒక రకమైన బెరుకు, ఎవరైనా తనను చూసి నవ్వుతున్నారేమోనని కంగారు పడేది.
సరిగ్గా అదే సమయంలో ఆమె జీవితంలోకి వచ్చారు రాఘవ్ సార్. ఆయన కాలేజీలోనే మోస్ట్ రెస్పెక్టెడ్ ప్రొఫెసర్. క్లాస్ రూమ్లో ఆయన పాఠాలు చెప్తుంటే అందరూ శ్రద్ధగా వినేవారు. కానీ రాఘవ్ సార్ క్లాస్ ముగిశాక కూడా అన్విత మనసులోనే ఉండిపోయేవారు. దానికి కారణం ఆయన చదువు చెప్పే విధానం మాత్రమే కాదు... అన్విత ఒంటరితనాన్ని గమనించి, ఆమెకు ధైర్యం చెప్తూ ఆయన చూపించిన ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధ. ఆమె బెంచ్ దగ్గరకు వచ్చి "ఏదైనా అర్థం కాకపోతే అడుగు అన్విత, లైఫ్లో దేనికీ భయపడకూడదు" అని ఆయన చెప్పే చిన్న చిన్న మాటలు ఆమె మనసును ఎంతగానో ఆకట్టుకున్నాయి.
మొదటి నుంచే అన్వితకు ఒక విషయం చాలా స్పష్టంగా తెలుసు—రాఘవ్ సార్కి పెళ్లయింది, ఇద్దరు అందమైన పిల్లలు కూడా ఉన్నారు. ఆయన తన భార్యను ఎంతగా ప్రేమిస్తారో కాలేజీలో అందరూ మాట్లాడుకునేవారు. అన్విత కూడా మొదట్లో ఆయన్ని ఒక గురువులా, ఒక మంచి వ్యక్తిలా గౌరవించింది. కానీ, రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ ఆ గౌరవం కాస్తా తెలియకుండానే ఒక పిచ్చి ప్రేమగా మారిపోయింది. ఇంట్లో ఎప్పుడూ దొరకని ఒక స్వేచ్ఛ, ఒక అప్యాయత రాఘవ్ సార్ మాటల్లో ఆమెకు దొరికాయి. ఆయన కాలేజీకి రాని రోజు... అన్వితకు ప్రాణం పోయినంత పనయ్యేది. కాలేజీ కారిడార్లో ఆయన నడుచుకుంటూ వస్తుంటే, దూరం నుంచే ఆయన్ని చూస్తూ మురిసిపోయేది. ఆ వయసు, ఆ అమాయకత్వం ఆమెను ఆ ప్రేమ వైపు పూర్తిగా లాగేసాయి. అది తప్పని మనసు ఒక మూల హెచ్చరిస్తున్నా, ఆయన చూపించే ఆ కొద్దిపాటి ప్రేమను కాదనలేక, అన్విత ఆ మాయలోనే ఉండిపోవడానికి ఇష్టపడింది.
రాఘవ్ సార్ క్లాస్రూమ్లోకి అడుగుపెట్టగానే అన్విత ప్రపంచం స్తంభించిపోయినట్లు అయ్యేది. ఆయన ఎప్పుడైనా అన్విత వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వితే... ఆ రోజు ఆమెకు పండగే. కానీ కాలేజీ దాటి ఇంటికి వెళ్లగానే అన్వితకు అసలు భయం మొదలయ్యేది. రాఘవ్ సార్ టేబుల్ మీద ఉన్న ఆయన భార్య, పిల్లల ఫోటో ఆమె కళ్లముందు కదలాడేది. ఆ నింద రాఘవ్ సార్ మీద కంటే, ఆయన అమాయకపు కుటుంబం మీద, వాళ్ల పిల్లల భవిష్యత్తు మీద పడుతుందని ఆమెకు బాగా తెలుసు. అందుకే అన్విత ఒక నిర్ణయానికి వచ్చింది. ఆమె రాఘవ్ సార్ను అమితంగా ప్రేమించింది, కానీ ఎప్పుడూ ఆయన హద్దులు దాటాలని అనుకోలేదు. ఆయన సంసారంలో గొడవలు పెట్టాలని అస్సలు అనుకోలేదు. ఆయనకు ఇబ్బంది కలగకూడదని కాలేజీలో అందరి ముందు చాలా నార్మల్గా, దూరంగానే ఉండేది. తన వల్ల ఏ ఒక్కరికీ కీడు జరగకూడదనే స్వచ్ఛమైన ఆలోచనే ఆమెను ప్రతిక్షణం కంట్రోల్ చేసేది.
రోజులు ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండవు. కాలేజీ చివరి రోజు రానే వచ్చింది. క్యాంపస్ చెట్టు కింద నిలబడి, అన్విత చివరిసారిగా స్టాఫ్ రూమ్ వైపు చూసింది. రాఘవ్ సార్ బయటకు వచ్చి ఆమె వైపు చూశారు. ఆయన నెమ్మదిగా ఆమె వైపు నడుచుకుంటూ వచ్చారు. "ఆల్ ది బెస్ట్ అన్విత. లైఫ్లో బాగా సెటిల్ అవ్వు. నిన్ను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను" అన్నారు రాఘవ్ సార్. అన్విత కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ ఆమె వాటిని ఆపుకుని, పెదవులపై ఒక చిన్న నవ్వుతో, "థాంక్యూ సార్.. అన్నింటికీ" అని మాత్రమే చెప్పింది. ఈ ప్రేమ సమాజం దృష్టిలో తప్పే కావచ్చు, కానీ తన మనసుకు తెలుసు ఆ ప్రేమలో ఎలాంటి స్వార్థం లేదని. ఆయన సంసారంలో చీకటిని నింపే ఏ ఒక్క మాటను కూడా ఆమె మాట్లాడలేదు. అన్విత నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి, కాలేజీ పెద్ద గేటు వైపు నడిచింది. గేటు దాటే ముందు ఒక్కసారి తన చేతికున్న కాలేజీ ఐడి కార్డ్ని చూసుకుంది. ఆ కార్డ్తో పాటే ఆమె జీవితంలోని అత్యంత అందమైన, మౌనమైన ప్రేమ ప్రయాణం కూడా ముగిసిందని ఆమెకు అర్థమైంది.
గేటు దాటి బయటకు రాగానే... ఆమె ముందు రంగుల ప్రపంచం కనిపించింది. ఒకప్పుడు కాలేజీలో అడుగుపెట్టినప్పుడు భయపడిన ఆ అమాయకపు అమ్మాయి ఇప్పుడు లేదు. ఈ ప్రేమ, ఈ మానసిక సంఘర్షణ ఆమెను మానసికంగా చాలా స్ట్రాంగ్గా మార్చాయి. గుండెల్లో ఆ మధురమైన జ్ఞాపకాన్ని శాశ్వతంగా దాచుకుని, తన ముందున్న సొంత జీవితం వైపు, కొత్త ఆశలతో అన్విత ధైర్యంగా అడుగులు వేసింది. ఆమెకు ఇప్పుడు లోకం అంటే ఏంటో తెలిసింది, మనుషులను ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో ఒక స్పష్టత వచ్చింది.
(కథ సమాప్తం)
