"જ્યારે નિરાશાનો અંધકાર એટલો વધી જાય કે પોતાનું અસ્તિત્વ જ જોખમમાં મુકાઈ જાય, ત્યારે હિંમત ક્યાંથી લાવવી? આ કોઈ સામાન્ય વાર્તા નથી, પણ માનવ મનની અંદર ચાલતા અંધકાર અને પ્રકાશના એવા અનોખા સંગ્રામની કથા છે જેનો અંત તમને સ્તબ્ધ કરી દેશે. એકવાર જરૂર વાંચો, કદાચ આ તમારી પણ વાર્તા હોઈ શકે."
ભીની માટીની ગંધ અને ચારેય તરફ ફેલાયેલો કાળો ડીબાંગ અંધકાર. આ અંધકાર કોઈ ઓરડાનો નહોતો, પણ પ્રકાશના પોતાના અસ્તિત્વનો હતો. હા, પ્રકાશ કોઈ ભૌતિક કિરણ નહોતો, પણ એક જીવંત અસ્તિત્વ હતો, જે એક ગાઢ કાળી ગુફા જેવા પાંજરામાં કેદ હતો. આ ગુફાનું નામ હતું 'નિરાશા'. પ્રકાશ વર્ષોથી આ અંધકારના પહાડ નીચે દબાયેલો હતો. તેની હિંમત સાવ તૂટી ચૂકી હતી. તે જ્યારે પણ બહાર નીકળવાનો પ્રયત્ન કરતો, ત્યારે અંધકાર તેના કાળા હાથોથી તેને વધુ જોરથી દબાવી દેતો અને અટ્ટહાસ્ય કરતો, "તારું કોઈ વજૂદ નથી. તું અહી જ ખતમ થઈ જઈશ." પ્રકાશ રડી પડતો અને પોતાની જાતને સંકોચી લેતો.
પણ એક રાત્રે કંઈક અલગ બન્યું. અંધકારની આ કાળી સલ્તનતમાં એક સાવ અજાણ્યો અને નવો અવાજ ગુંજ્યો. તે કોઈ માણસનો અવાજ નહોતો, પણ એક 'ધબકારા' નો અવાજ હતો. કોઈકના તૂટેલા મનનો, પીડાથી ભરેલો પણ જીવવાની ઝંખના રાખતો એક ધબકારો. એ ધબકારો આ ગુફાની દિવાલોને ચીરીને અંદર પ્રવેશ્યો અને સીધો પ્રકાશના હૃદયને સ્પર્શ્યો. એ સ્પર્શમાં એટલી ઉત્કટતા હતી કે પ્રકાશની અંદર એકાએક એક અજીબ ધ્રુજારી પેદા થઈ. તેને પહેલીવાર અહેસાસ થયો કે બહાર કોઈ એવું છે જેને તેની સખત જરૂર છે.
બરાબર એ જ ક્ષણે, અંધકારના એ પાંજરાની સામે એક નાનકડું, અદ્રશ્ય પતંગિયું આવીને બેઠું. એ પતંગિયાની પાંખો કાચની બનેલી હતી, જેમાં અંધકારનું પ્રતિબિંબ દેખાતું હતું. પતંગિયાએ પોતાની કાચની પાંખો ફફડાવી અને તેમાંથી એક અવાજ નીકળ્યો, જે સીધો પ્રકાશના અંતર આત્મામાં ઉતરી ગયો: "તું કેમ ડરે છે? અંધકારનું પોતાનું કોઈ અસ્તિત્વ જ નથી. તે માત્ર તારી ગેરહાજરીનું નામ છે. તું જે ક્ષણે ઊભો થઈશ, એ જ ક્ષણે આ આખી કાળી દીવાલ રેતીની જેમ ખરી પડશે. તારી હિંમત એ જ તારો સૂરજ છે."
આ શબ્દોએ પ્રકાશની અંદર વર્ષોથી દબાયેલી હિંમતને એક નવો વળાંક આપ્યો. અત્યાર સુધી પ્રકાશ બહાર નીકળવા માટે અંધકાર સામે લડતો હતો, પણ હવે તેણે લડવાનું બંધ કર્યું. તેણે પોતાની આંખો બંધ કરી અને પોતાની શક્તિને અંદર એકઠી કરવાનું શરૂ કર્યું. તેણે સ્વીકારી લીધું કે અંધકાર ભલે ગમે તેટલો મોટો હોય, પણ તે તેને ક્યારેય મિટાવી શકતો નથી. જેમ જેમ પ્રકાશના મનમાંથી ડર ગાયબ થવા લાગ્યો, તેમ તેમ તેની અંદરથી એક દિવ્ય, અદ્ભુત સોનેરી ઊર્જા પ્રગટવા લાગી.
અહીં વાર્તામાં એક એવો અણધાર્યો વળાંક (Twist) આવે છે જે કોઈએ ક્યારેય વિચાર્યો નહોતો.
જેમ જેમ પ્રકાશ પોતાની પૂર્ણ શક્તિ સાથે ચમકવા લાગ્યો, ત્યારે અંધકાર ગુસ્સામાં ચીસ પાડી ઉઠ્યો નહીં, પણ તે ધીમે ધીમે ઓગળવા લાગ્યો. પણ એ ઓગળતો અંધકાર ક્યાંય બહાર નહોતો જઈ રહ્યો, તે પોતે જ પ્રકાશની અંદર સમાઈ રહ્યો હતો! પ્રકાશને સમજાયું કે અંધકાર તેનો કોઈ દુશ્મન નહોતો, પણ તેનો જ એક હિસ્સો હતો, જે તેને વધુ મજબૂત બનાવવા માટે તેને ઘેરીને બેઠો હતો. અંધકાર પોતે જ બળતણ બની ગયો અને પ્રકાશને વધુ તેજસ્વી બનાવી દીધો.
જ્યારે પ્રકાશ સંપૂર્ણપણે મુક્ત થઈને એ કાળી ગુફામાંથી બહાર આવ્યો, ત્યારે આખી સૃષ્ટિ બદલાઈ ચૂકી હતી. તે કોઈ ભૌતિક દુનિયામાં નહોતો આવ્યો, પણ તે એક કલાકારના હૃદયમાંથી બહાર આવ્યો હતો. એ કલાકાર, જે અત્યાર સુધી હતાશાના ઘોર અંધકારમાં ડૂબેલો હતો, તેની આંખોમાં અચાનક એક અદભુત ચમક આવી ગઈ. પ્રકાશ હવે એ કલાકારના વિચારોમાં, તેના શ્વાસમાં અને તેની કળામાં વહી રહ્યો હતો.
પ્રકાશને પોતાની અસલી હિંમત મળી ચૂકી હતી. તે સમજી ગયો હતો કે અંધકારમાં દબાવું એ અંત નથી, પણ એક ભવ્ય શરૂઆતની તૈયારી છે. કલાકારની આંગળીઓએ જ્યારે ફરીથી કલમ ઉપાડી, ત્યારે કાગળ પર માત્ર શબ્દો નહોતા ઉતરી રહ્યા, પણ અંધકારને ચીરીને વિજય મેળવનાર એ પ્રકાશની આખી સફર જીવંત થઈ રહી હતી.
