ગઈકાલે હું કોલેજથી પેપર આપીને બહાર નીકળ્યો. થાક ઉતારવા કેન્ટીનમાં ગયો તો જોયું કે એક છોકરી મારી બાજુની ખુરશી પર આવીને બેઠી. એ ફોન પર એની સહેલી સાથે વાત કરતી હતી. વાત પરથી ખબર પડી કે બોલનારી છોકરીનું નામ અરુણા છે અને સામે ફોન પર હીર વાત કરે છે.
હીર અરુણાને કહી રહી હતી, "મારે નવું લેપટોપ લેવું છે, પણ રિફર્બિશ્ડ. સારી ક્વોલિટી સસ્તામાં મળી જાય."
"કઈ કંપનીનું લઈશ?" અરુણાએ પૂછ્યું.
"મને તો Samsung ગમે. બાકી બધી કંપનીઓ બકવાસ છે," અરુણાએ પોતાનો અભિપ્રાય આપ્યો.
સામેથી હીર બોલી, "મારા ધ્યાનમાં તો Acer અને Asus છે."
"Asus નું મેં કદી નામ નથી સાંભળ્યું," અરુણા જરા અચકાઈ.
હીરે તરત ખુલાસો કર્યો, "અરે Asus તો સ્માર્ટફોન પણ બનાવે છે. એની VivoBook સિરીઝ ગેમિંગ માટે બેસ્ટ છે. આપણું IT નું કામ હોય તો મોટા સોફ્ટવેર પણ સહેલાઈથી ચાલે."
અરુણાને Asus વિશે ખાસ ખબર નહોતી. એટલે એણે કહ્યું, "મને તો સર્વિસની ખબર નથી. મારી માને તો તું Apple નું MacBook લઈ લે. રિફર્બિશ્ડમાં સારી ક્વોલિટી સારા ભાવમાં મળી જશે."
"પણ MacBook તો ખૂબ મોંઘા પડે. અને એ ફક્ત ઓફિસ કામ માટે સારા. આપણું IT રિલેટેડ સોફ્ટવેર એમાં ચાલશે કે નહીં એની ખાતરી નથી. ઉપરાંત, એકવાર બગડે તો સ્પેરપાર્ટ મોંઘા અને મળવા મુશ્કેલ. એના કરતાં નવું લઈ લેવું સારું," હીરે પોતાની મુશ્કેલી જણાવી.
લેપટોપની વાત ચાલતી હતી ત્યાં જ અરુણાએ વિષય બદલ્યો, "એ બધું જવા દે. એ કહે, તને અનુરાગ ક્યાં ફરવા લઈ જવાનો છે?"
હીરનો અવાજ જરા ઉદાસ થયો, "અનુરાગ તો પંદર દિવસથી બહાર ગયો છે. એનો ફોન પણ સ્વીચ ઓફ આવે છે. જતા પહેલા એણે એટલું જ કહ્યું હતું કે કામથી બહાર જાઉં છું."
"15 દિવસથી ફોન સ્વીચ ઓફ? કામથી જાય તો આટલા દિવસ ફોન બંધ ન હોય. કંઈક તો વાત છે. ઘરે કોઈ પ્રોબ્લેમ તો નથી ને? તારા પપ્પાને ખબર છે?" અરુણાએ ચિંતા વ્યક્ત કરી.
"ના, પપ્પાને અમારા સંબંધ વિશે ખબર નથી. અમે હજુ કોઈને કહ્યું નથી. ફક્ત અમુક ખાસ મિત્રો જાણે છે," હીરે ધીમેથી કહ્યું.
એટલામાં એક ભાઈ અરુણા પાસે આવ્યા. અરુણાએ ફોન પર હીરને કહ્યું, "જો, અમારા સ્કૂલના પ્રકાશ સર આવ્યા છે."
હીરે નવાઈથી પૂછ્યું, "તું અત્યારે ક્યાં છે? અને તારા સર ત્યાં કેવી રીતે?"
"હું ન્યુટેક કોલેજ, વડોદરા બહાર વિરોધ ગામમાં છું. આંચલની રાહ જોઉં છું," અરુણાએ જવાબ આપ્યો.
સર આવીને બેઠા એટલે અરુણાએ ફોન મૂકી દીધો.
પ્રકાશ સરે હસીને પૂછ્યું, "કેમ અરુણા, શાળાએ ફરી મળવા આવીશ ને? બધા શિક્ષકો તને યાદ કરે છે."
"ના સર, હવે નહીં આવી શકું. તમે મને વાર્ષિક મહોત્સવમાં બોલાવી જ નહોતી," અરુણા જરા અળગી થઈને બોલી.
સરે સમજાવ્યું, "એ વર્ષે શાળામાં રીનોવેશન ચાલતું હતું. પ્રાર્થના ખંડ અને બીજું કામ ચાલુ હતું એટલે મહોત્સવ મોકૂફ રાખ્યો હતો. હવે જલ્દી કરીશું, ત્યારે તારે આવવું જ પડશે."
"પ્રયત્ન કરીશ સર," અરુણા બોલી.
"ખબર છે, શાળામાં હવે ખૂબ બદલાવ આવી રહ્યો છે. ટેનિસ કોર્ટ અને બાળકો માટે નવું પ્લે ગ્રાઉન્ડ બને છે. એના માટે 60 ડમ્પર માટીનું પુરાણ કર્યું. હવે પૂર્વ-પ્રાથમિક વિભાગ પણ શરૂ થશે, જે દિવાળી સુધીમાં તૈયાર થઈ જશે," સરે ઉત્સાહથી શાળાની બ્લુપ્રિન્ટ બતાવતા કહ્યું.
*જૂની યાદો અને નવો ટ્વિસ્ટ*
એટલામાં આંચલ પણ દોડતી આવી. એને જોતાં જ પ્રકાશ સરની આંખો ચમકી, "અરે આંચલ, તું પણ અહીં? બહુ સરસ."
આંચલ સરને પગે લાગી. ત્રણેય જણા જૂની શાળાની વાતોમાં ખોવાઈ ગયા.
ત્યાં જ અરુણાના ફોનમાં હીરનો મેસેજ ટપક્યો: "સરને પૂછજે, અનુરાગ તો એમની શાળામાં કોમ્પ્યુટર રિપેર કરવા ગયો'તો ને? 15 દિવસથી પાછો જ નથી આવ્યો!"
અરુણા મેસેજ વાંચીને ચમકી. એણે ધીમેથી સરને પૂછ્યું, "સર, તમારી શાળાનું કોમ્પ્યુટર લેબનું કામ... પૂરું થયું?"
સર એક સેકન્ડ અટક્યા. પછી હસીને બોલ્યા, "હા, પેલો છોકરો હતો ને... શું નામ એનું... હા, અનુરાગ! ખૂબ હોંશિયાર. કામ તો એણે પહેલા જ દિવસે પતાવી દીધું હતું. પણ પછી કહે કે 'સર, અહીં નેટવર્કમાં પ્રોબ્લેમ છે, હું ગામમાં જ રોકાઈને ચેક કરીશ.' એ તો ત્યારનો અહીં જ છે."
અરુણા અને આંચલ એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. સરે વાત ચાલુ રાખી, "હા, અને કાલે તો એણે મને કહ્યું કે 'સર, અહીંની હવા બહુ શુદ્ધ છે. મને તો ગામ જ ગમી ગયું. હવે હું પાછો જાઉં કે નહીં એ વિચારું છું!'"
કેન્ટીનમાં પંખો ધીમો પડ્યો હોય એવી શાંતિ છવાઈ ગઈ. આંચલથી હસવું રોકાયું નહીં. અરુણાએ માથું પકડી લીધું.
બરાબર એ જ ક્ષણે, કેન્ટીનના ખૂણામાંથી એક છોકરો ઉભો થયો. હાથમાં રિફર્બિશ્ડ Asus લેપટોપ, મોઢા પર ગામડાનો તડકો અને બોલ્યો, "સર, નેટવર્ક તો ઓકે થઈ ગયું. પણ અહીંની ચા પીવાની આદત પડી ગઈ છે. હવે શું કરું?"
આખી કેન્ટીનમાં હાસ્યનું મોજું ફરી વળ્યું. ફક્ત અરુણાનો ફોન ફરી એકવાર વાઈબ્રેટ થયો. સ્ક્રીન પર હીરનો મેસેજ હતો: "અનુરાગ ઓનલાઈન આવી ગયો!!"
