"ਨਾਮ ਤਾਂ ਬਸ ਨਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ," ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ। ਪਰ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਨਾਮ 'ਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਮ ਰੱਬ ਨੇ ਖੁਦ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮੈਂ ਹਰਨੂਰ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਦੀ ਕੁੜੀ। ਸਾਂਵਲਾ ਰੰਗ, ਨੱਕ 'ਤੇ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਤਿਲ, ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਲ ਦੀ ਚਮਕ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਬਾਪੂ ਕਹਿੰਦਾ, "ਧੀਏ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹਰਨੂਰ ਹੈ - ਰੱਬ ਦਾ ਨੂਰ। ਤੇ ਨੂਰ ਕਦੇ ਕਾਲਾ-ਗੋਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।"
ਮੈਂ ਹੱਸ ਪੈਂਦੀ। ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਤੇ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਕਿ ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੁੰਦੀ। ਗੋਰੀ, ਲੰਮੇ ਵਾਲ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ। ਕਾਲਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਜਦੋਂ ਮੇਕਅੱਪ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੀ।
ਕਾਲਜ 'ਚ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਸੀ - ਇਕਬਾਲ। ਅਮੀਰ ਘਰ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ-ਸੁਨੱਖਾ, ਹਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ। ਉਹਨੇ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਿਉਂ ਦੇਖਦਾ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸੁਪਨੇ 'ਚ ਵੀ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬੈਠਦੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ 'ਚ ਮੇਰੀ ਕਿਤਾਬ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਉਹਨੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਾਈ। ਕਿਤਾਬ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਸੀ - ਹਰਨੂਰ ਕੌਰ।
ਉਹਨੇ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਇੱਕਦਮ ਬੋਲਿਆ, "ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ ਤੇਰਾ ਨਾਮ।"
ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ। "ਨਾਮ? ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ?"
ਉਹ ਹੱਸਿਆ, "ਹਾਂ। ਹਰਨੂਰ - ਮਤਲਬ ਰੱਬ ਦਾ ਨੂਰ। ਜਿਸ ਨਾਮ 'ਚ ਰੱਬ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖੂਬਸੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?"
ਉਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਮਾਣ ਹੋਇਆ।
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਏ। ਇਕਬਾਲ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹਰਨੂਰ, ਤੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਸਾਦੀ ਏ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸੋਹਣੀ। ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਚ ਸਚਾਈ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਸਫਾਈ ਹੈ।"
ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਪਿਆਰ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ। ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ?
ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਾਲਜ ਫੈਸਟੀਵਲ ਸੀ। ਇਕਬਾਲ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਗਾਣਾ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਗਾਣਾ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਮਾਈਕ 'ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਾਣਾ ਮੈਂ ਇੱਕ ਖਾਸ ਦੋਸਤ ਨੂੰ Dedicate ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਰੀਆ।"
ਰੀਆ। ਸਾਡੀ ਕਲਾਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ। ਗੋਰੀ, ਮਾਡਰਨ, ਅਮੀਰ।
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਕਬਾਲ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਸਾਦਗੀ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਉਹ ਰੀਆ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਖੂਬ ਰੋਈ। ਆਪਣੇ ਸਾਂਵਲੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਕੋਸਿਆ। ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਕੋਸਿਆ। "ਕਾਹਦਾ ਹਰਨੂਰ? ਕਾਹਦਾ ਨੂਰ? ਨੂਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਇਕਬਾਲ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰੀਆ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦਾ?"
ਮਾਂ ਨੇ ਰੋਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। "ਕੀ ਹੋਇਆ ਧੀਏ?"
ਮੈਂ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮਿਆ। "ਪੁੱਤ, ਸੋਨਾ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਰੁਲਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਸੋਨਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ। ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਰੱਬ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਰੱਬ ਕਦੇ ਗਲਤ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ, ਉਸਦੀ ਅੱਖ 'ਚ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ 'ਚ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਦਿਲ ਕਿੱਥੇ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲ 'ਚ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਇਕਬਾਲ ਕੈਨੇਡਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਰੀਆ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੰਮ 'ਚ ਰੁੱਝਾ ਲਿਆ। 5 ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਉਮਰ 27 ਹੋ ਗਈ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਆਉਂਦੇ, ਮੈਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ। ਦਿਲ 'ਚ ਹਾਲੇ ਵੀ ਇਕਬਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਮਾਗ 'ਚ ਉਸਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਕੂਲ 'ਚ ਨਵਾਂ ਬੱਚਾ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। 6 ਸਾਲ ਦਾ। ਨਾਮ - ਨੂਰ। ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ, ਪਰ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਡਾਕਟਰ ਕਹਿੰਦੇ, ਸਦਮੇ ਕਰਕੇ ਜ਼ੁਬਾਨ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਂ ਮਰ ਗਈ ਸੀ, ਪਿਓ ਸ਼ਰਾਬੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਨੂਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਲੈ ਲਿਆ। ਕਾਨੂੰਨੀ ਨਹੀਂ, ਦਿਲ ਨਾਲ। ਰੋਜ਼ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ, ਖਿਡਾਉਂਦੀ।
6 ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਨੂਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਲਫ਼ਜ਼ ਬੋਲਿਆ। "ਮ... ਮਾ... ਮਾਂ।" ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ।
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਸੀਨੇ ਲਾ ਲਿਆ। "ਹਾਂ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਹਾਂ।"
ਉਸ ਦਿਨ ਸਮਝ ਆਇਆ - ਰੱਬ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕਬਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਰੱਬ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨੂਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹਰਨੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਨੂਰ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਨੂਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲੱਗੀ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ, "ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਬੱਚਾ ਕਿਉਂ ਪਾਲ ਰਹੀ ਏਂ?"
ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ, "ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹਰਨੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨੂਰ ਵੰਡਦੀ ਹੈ, ਮੰਗਦੀ ਨਹੀਂ।"
7 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਕੂਲ 'ਚ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ NGO ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਮੈਂ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਗਈ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ - ਇਕਬਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਉਹ ਵੀ ਹੈਰਾਨ। ਮੈਂ ਵੀ। 12 ਸਾਲ ਬਾਅਦ।
"ਹਰਨੂਰ," ਉਹ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਉਹੀ ਚਮਕ, ਪਰ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ।
"ਇਕਬਾਲ," ਮੈਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਦਿਲ 'ਚ ਹੁਣ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਸ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ।
ਉਹਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਰੀਆ ਨਾਲ ਵਿਆਹ 2 ਸਾਲ ਹੀ ਚੱਲਿਆ। ਪੈਸੇ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਸ਼ੱਕ, ਫਿਰ ਤਲਾਕ। "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ ਹਰਨੂਰ। ਪਰ ਤੂੰ ਮਿਲੀ ਨਹੀਂ।"
"ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਗਈ ਨਹੀਂ ਸੀ," ਮੈਂ ਹੱਸੀ। "ਬਸ ਆਪਣਾ ਨੂਰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਸੀ।"
ਉਦੋਂ ਹੀ ਨੂਰ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। "ਮਾਂ, ਦੇਖੋ ਮੈਂ ਡਰਾਇੰਗ ਬਣਾਈ!"
ਇਕਬਾਲ ਨੇ ਨੂਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ। "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ?"
"ਹਾਂ," ਮੈਂ ਮਾਣ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਮੇਰਾ ਨੂਰ।"
ਇਕਬਾਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। "ਮੈਂ ਗਲਤੀ ਕਰ ਲਈ ਹਰਨੂਰ। ਮੈਂ ਨਾਮ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਪਰ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਦੀ ਰੂਹ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕਿਆ। ਰੀਆ ਦਾ ਨਾਮ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲ 'ਚ ਰੱਬ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੀਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕੰਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।"
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਦਿੱਤੀ। "ਇਕਬਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਸਬਕ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਤੇ ਸਬਕ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।"
ਉਹਨੇ ਨੂਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। "ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਪੁੱਤ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ।"
ਨੂਰ ਹੱਸਿਆ, "ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ - ਹਰਨੂਰ।"
ਇਕਬਾਲ ਹੁਣ ਪਿੰਡ 'ਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। NGO ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹਰਨੂਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਕਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ। ਬਸ ਤੇਰੇ ਨੂਰ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਮੈਂ ਨਾਂਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਨਫਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਨੂਰ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਾਲੀ ਏਂ ਤੂੰ," ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, "ਪੁੱਤ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵੀ ਰੱਬ ਦਾ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਮ 'ਚ ਰੱਬ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਨੂਰ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਸਮਝ ਆ ਗਈ - ਖੂਬਸੂਰਤ ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਖੂਬਸੂਰਤ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੀ। ਤੇ ਨਾਮ ਖੂਬਸੂਰਤ ਇਸ ਲਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨੂਰ ਵੰਡਣਾ ਸਿਖਾਇਆ।
ਇਕਬਾਲ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ - ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਮਾਂ ਬੋਲ ਪਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਟੁੱਟਾ ਹੋਇਆ ਇਨਸਾਨ ਮੁੜ ਜੁੜ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਾਮ ਖੂਬਸੂਰਤ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ?
ਸਿੱਖਿਆ:ਤੇਰਾ ਨਾਮ, ਤੇਰਾ ਰੰਗ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ - ਇਹ ਰੱਬ ਦੀ ਦਾਤ ਨੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾ ਕਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਰਦਾਰ 'ਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
