⚠️ वाचकांसाठी महत्त्वाची सूचना
(या कथेचा प्रवाह काही ठिकाणी खूप वेगवान आणि थेट वाटू शकतो. पण ही घाई नसून, वाचकांचा थरार आणि उत्सुकता शेवटपर्यंत टिकून राहावी यासाठी मुद्दाम वापरलेली ही एक विशिष्ट 'लेखनशैली' (Writing Style) आहे. पाठोपाठ येणारे भयानक प्रसंग तुम्हाला श्वास रोखून धरायला लावतील, हाच या वेगवान मांडणीमागचा उद्देश आहे.
(सदर कथा निव्वळ मनोरंजनासाठी असून सर्व पात्रे आणि घटना काल्पनिक आहेत.)
अंधारी रात्र, कोसळणारा मुसळधार पाऊस आणि कोकणातल्या एका निर्जन टेकडीवर उभा असलेला शंभर वर्ष जुना 'भार्गव विला'. विशाल आणि अर्णव हे दोन तरुण लेखक शांततेत एका नवीन पुस्तकाचे लेखन करण्यासाठी या बंगल्यात राहायला आले होते. बंगल्याचा इतिहास तसा गूढ होता, पण शहरात वाढलेल्या या तरुणांना भुताखेतांवर अजिबात विश्वास नव्हता. तो त्यांचा अतिआत्मविश्वास होता की नशिबाचा क्रूर खेळ, हे त्यांना लवकरच कळणार होते.
बंगल्यात आल्याच्या पहिल्याच रात्री अर्णवला कसलातरी विचित्र वास येऊ लागला—जणू काहीतरी कुजलेलं असावं. विशालने याकडे दुर्लक्ष केलं आणि तो झोपी गेला. पण रात्री ठीक ३:०० वाजता, संपूर्ण बंगला एका भयानक शांततेत बुडालेला असताना, जुन्या लाकडी जिन्यावरून कोणाच्यातरी चालण्याचा आवाज आला. टप... टप... टप... विशालने उठून पाहिले, पण तिथे कोणीच नव्हते. केवळ वाऱ्याने खिडकीची तावदाने वाजत होती.
दुसऱ्या दिवशी, त्यांनी या गूढ आवाजांचे सत्य शोधण्यासाठी हॉलमध्ये आणि बेडरुममध्ये मोशन-सेन्सर कॅमेरे लावले. दुसऱ्या रात्री जे घडलं, त्याने त्यांच्या विज्ञानावरच्या विश्वासाला तडे गेले. रात्रीचे फुटेज पाहताना दोघांचेही रक्त गोठले. रात्री २:१५ वाजता, बेडवर गाढ झोपलेल्या अर्णवची अंगावरची चादर हळूच हवेत ओढली गेली, जणू कोणीतरी ती अदृश्य हाताने ओढत होते. त्यानंतर, ठीक ३:०० वाजता एका कॅमेऱ्यासमोर एक अवाढव्य काळी आकृती उभी राहिली आणि तिने थेट कॅमेऱ्याच्या लेन्सकडे पाहिले. तिचे डोळे संपूर्ण काळेकुट्ट, अथांग आणि हिंस्त्र होते.
त्याच वेळी बेडवर झोपलेला अर्णव अचानक ताठ बसला. त्याचे शरीर एखाद्या लाकडासारखे ताठ झाले आणि तो विचित्र कोनात वळू लागला. त्याने आपली मान पूर्णपणे मागे फिरवली—इतकी की हाडांचे कडकड तुटण्याचे आवाज स्पष्ट ऐकू आले. तो एका अमानुष, घोगऱ्या आणि अत्यंत क्रूर आवाजात हसू लागला. त्याचा तो भयानक चेहरा पाहून विशालच्या तोंडून शब्द फुटेना. अर्णवच्या शरीरावर कोणत्यातरी अज्ञात, सैतानी शक्तीने ताबा मिळवला होता.
सकाळ होताच अर्णव पूर्ववत झाला, पण त्याला रात्रीचे काहीच आठवत नव्हते. विशालने त्याला काही न सांगता तातडीने घरातून निघण्याचा निर्णय घेतला. ते सामान भरत असतानाच, अचानक घराचे सर्व दरवाजे आणि खिडक्या स्वतःहून जोरात बंद झाल्या, जणू काही त्यांना आतच कैद करायचे होते. बाहेर दुपार असूनही बंगल्यात रात्रीसारखा घनदाट अंधार दाटून आला.
तेव्हाच, बंगल्याच्या तळघरातून एका लहान मुलीच्या हसण्याचा आवाज आला. “माझ्याशी खेळणार?” अर्णव एखाद्या बाहुल्यासारखा, संमोहित झाल्यागत त्या आवाजाच्या दिशेने खेचला गेला. तळघराचा दरवाजा आपोआप उघडला. आत घोर, जीवघेणा अंधार होता. विशाल टॉर्च घेऊन अर्णवच्या मागे धावला. तळघरात पोहोचताच त्याची टॉर्च अचानक भडकून बंद पडली.
त्या घोर अंधारात फक्त अर्णवच्या श्वासाचा आवाज येत होता. अचानक, विशालच्या डाव्या कानाजवळ दोन हातांच्या टाळ्या वाजल्याचा प्रचंड आवाज झाला—फटाक! विशालने भीतीने डोळे बंद केले. पुन्हा उजव्या कानाजवळ टाळी वाजली—फटाक! ती एखादी अदृश्य सावली त्यांच्याभोवती फेर धरून खेळत होती. विशालने कशीबशी टॉर्च चालू केली, तर समोर अर्णव जमिनीवर बेशुद्ध पडला होता. पण त्याचे शरीर निर्जीव वाटत होते, जणू त्याचा आत्मा त्या शरीरात नव्हता. तो एका अत्यंत गडद, अंधाऱ्या आणि समांतर जगात अडकला होता. अर्णवचे शरीर जिवंत होते, पण त्याचा आत्मा त्या बंगल्यात पूर्वी मरण पावलेल्या एका क्रूर मांत्रिकाच्या ताब्यात गेला होता.
विशालने अर्णवला कसाबसा ओढत वर आणले आणि बेडवर झोपवले. तो काहीतरी उपाय शोधण्यासाठी बंगल्याच्या जुन्या, धुळीने माखलेल्या लायब्ररीत गेला. तिथे त्याला एक जुनी, हाताने लिहिलेली डायरी सापडली. ती डायरी वाचताना त्याचे हात थरथरू लागले; कारण १९२० मध्ये या बंगल्याच्या मालकाने आपल्या संपूर्ण कुटुंबाचा नरसंहार केला होता आणि स्वतःचा बळी दिला होता.
डायरी वाचत असतानाच, लायब्ररीच्या मोठ्या दाराखालून काहीतरी लाल रंगाचे द्रव आत येऊ लागले. विशालने जवळ जाऊन पाहिले—ते ताजे, उबदार आणि मानवी रक्त होते! बघता बघता, दाराच्या फटीतून रक्ताचा प्रचंड पूर लायब्ररीमध्ये घुसला. लाटांवर लाटा याव्यात तसे रक्त संपूर्ण खोलीत पसरू लागले. विशाल भीतीने टेबलावर चढला. संपूर्ण खोली रक्ताने भरून गेली होती, आणि त्या रक्तात तरंगत होती छिन्नविच्छिन्न झालेली, सडलेली मानवी प्रेते, जी विशालकडे पाहून हात उंचावत होती. विशालने भीतीने डोळे घट्ट मिटून देवाचा धावा सुरू केला. काही सेकंदांनंतर जेव्हा त्याने डोळे उघडले, तेव्हा तिथे रक्ताचा एक थेंबही नव्हता. तो केवळ एक जिवंत भास होता, जो त्या जागेतील वाईट शक्तीने विशालला वेडं करण्यासाठी निर्माण केला होता.
भयाने व्याकुळ झालेला विशाल हॉलमध्ये आला. तिथला बंद असलेला एक जुना, धूळ खात पडलेला टीव्ही अचानक चालू झाला. स्क्रीनवर फक्त पांढरे पडसाद दिसत होते आणि एक कर्कश, कानाचे पडदे फाडणारा आवाज येत होता. अचानक स्क्रीनवर एक जुनी, पडकी आणि शेवाळलेली विहीरीची आकृती दिसू लागली. विहिरीच्या आतून एक लांब, काळे केस चेहऱ्यावर घेतलेली मुलगी हळूच वर येऊ लागली. तिचे सांधे विचित्र पद्धतीने मोडत होते आणि ती सरपटत होती. ती विहिरीतून बाहेर आली आणि थेट टीव्हीच्या स्क्रीनच्या दिशेने चालू लागली. विशाल अवाक होऊन पाहत राहिला, जेव्हा तिचे पांढरेफटक, नखे वाढलेले हात प्रत्यक्ष टीव्हीच्या स्क्रीनमधून बाहेर आले! ती टीव्हीच्या काचेला भेदून बाहेर पडली आणि जमिनीवर रांगत विशालच्या दिशेने येऊ लागली. तिच्या कापडांमधून पाणी आणि चिखल गळत होता आणि खोलीत मृत्यूचा वास पसरला होता.
विशाल मागे सरकला आणि जीव मुठीत धरून थेट अर्णवच्या खोलीत धावला. तिथे पोहोचताच त्याला आणखी एक धक्का बसला. अर्णव बेडवर बसून एका जुन्या, मातीने माखलेल्या कापडी बाहुलीशी खेळत होता. ती बाहुली विशालने आधी कधीच पाहिली नव्हती. तिचे ओठ क्रूरपणे हसत होते आणि तिचे काचेचे डोळे जिवंत वाटत होते.
“विशाल, बघ ना... ही म्हणतेय की आपल्याला इथून कधीच जिवंत जाता येणार नाही,” अर्णव एका लहान मुलासारखा निष्पाप पण भयानक आवाजात बोलला. त्याची त्वचा आता काळी आणि निळी पडू लागली होती.
तेव्हाच बंगल्याच्या छतावरून टक-टक असा आवाज येऊ लागला. विशालने भीती गळून वर पाहिले. अर्णवची मृत आई—जी दोन वर्षांपूर्वी वारली होती—ती छतावर पालथी, एखाद्या कोळ्यासारखी चालत फिरत होती. तिचा चेहरा सडलेला होता, डोळे खोबणीतून बाहेर आले होते आणि ती तिच्या जिभेने विचित्र 'क्लिकिंग' आवाज काढत होती.
हे सगळे एका मोठ्या, भयानक विधीचा भाग होते. त्या क्रूर मांत्रिकाला अर्णवच्या शरीराचा वापर करून या जगात पुन्हा जिवंत व्हायचे होते. घराच्या चारी बाजूंनी आता अंधारात अनेक अज्ञात, नग्न आकृत्या उभ्या राहून अमानुष मंत्रोच्चार करू लागल्या होत्या. संपूर्ण बंगला जणू नरकाचे द्वार बनला होता.
विशालला समजले की आता पळून जाण्याचा कोणताही मार्ग नाही. जर त्याला स्वतःला आणि मित्राला वाचवायचे असेल, तर त्याला या अंतिम थराराचा सामना करावाच लागेल. त्याने धीर एकवटला, खिशातून गंगाजळ काढले आणि पूर्ण शक्तीने हनुमंत स्तोत्र म्हणायला सुरुवात केली.
मांत्रिकाचा आत्मा अर्णवच्या शरीरातून ओरडला, “तुझा देव तुला या अंधारातून वाचवू शकत नाही!”
बंगल्यात प्रचंड वादळ सुटले. कपाटे, पुस्तके, काचा हवेत उडू लागल्या आणि विशालच्या अंगावर येऊन आदळल्या. विशालच्या अंगातून रक्ताच्या धारा वाहू लागल्या, पण त्याने आपले स्तोत्र म्हणणे थांबवले नाही. त्याचा आवाज त्या वादळापेक्षाही मोठा झाला. त्याने ते पवित्र गंगाजळ थेट त्या हसणाऱ्या बाहुलीवर आणि अर्णवच्या कपाळावर शिंपडले.
एक प्रचंड, कानठळ्या बसवणारी आर्त किंकाळी संपूर्ण भार्गव विलात घुमली. छतावर फिरणारी ती मृत आकृती हवेत जळून खाक झाली. टीव्हीमधून आलेली ती विहिरीतील मुलगी जमिनीवर कोसळली आणि तिचे एका काळ्या राखेत रूपांतर झाले. अर्णवच्या शरीरातून एक प्रचंड काळा धूर निघाला, खिडकीच्या काचा चक्काचूर करत तो बाहेरच्या अंधारात निघून गेला आणि त्यासोबतच ते मंत्रोच्चारही थांबले.
सकाळचे ५:३० वाजले होते. पूर्व दिशेला सोन्यासारखा उजेड पडू लागला होता. भार्गव विलातील ते महाभयानक वादळ शांत झाले होते. अर्णव जमिनीवर पडला होता, पण आता त्याचा श्वास नॉर्मल होता. त्याचे डोळे उघडले, त्यात आता ती सैतानी काळी सावली नव्हती. तो पुन्हा पूर्वीचा अर्णव झाला होता. विशालने त्याला उठवले. दोघांनी एक क्षणही न गमावता आपले सामान तसेच सोडले आणि बंगल्याच्या बाहेर धाव घेतली. त्यांनी मागे वळून पाहण्याची हिंमतही केली नाही.
आज त्या घटनेला पाच वर्षे झाली आहेत. विशाल आणि अर्णव आता मुंबईत राहतात. त्यांनी हॉरर कथा लिहिणे आणि वाचणे पूर्णपणे सोडून दिले आहे. पण आजही, जेव्हा कधी रात्रीचे ठीक ३:०० वाजतात, तेव्हा अर्णवच्या नकळत त्याच्या डाव्या कानाजवळ दोन हातांच्या टाळ्या वाजल्याचा भास होतो... आणि खोलीच्या कोपऱ्यात ठेवलेली त्याची लहान भाचीची बाहुली, अंधारात हळूच तिची मान फिरवून त्यांच्याकडे पाहून हसते. भीती संपली नव्हती... ती फक्त पुढच्या अंधाऱ्या रात्रीची आणि नवीन बळीची वाट पाहत होती!
------------------------------
To be continued....
