આજે સવારે હું ભરૂચથી સુરત જવા ટ્રેનમાં બેઠો. સામેની સીટ પર બે દીકરીઓ ગપ્પાં મારતી હતી - સુશીલા અને ચીમન. બંને અંકલેશ્વર ઉતરવાની હતી.
થોડી વારે સુશીલાએ પર્સમાંથી રૂમાલમાં વીંટાળેલું કંઈક કાઢ્યું. અડધું તૂટેલું હતું છતાં બંનેએ પ્રેમથી વહેંચીને ખાધું.
પેટમાં જતાં જ ચીમને પૂછ્યું, "આટલી સરસ પેટીસ તું ક્યાંથી લાવી? એકદમ ક્રિસ્પી છે."
સુશીલા ખડખડાટ હસી પડી, "અરે ગાંડી, આ પેટીસ નથી, પફ છે! વેજ પફ."
"હેં? પફ? હું જ્યાં મધ્યપ્રદેશમાં પહેલાં હતી ત્યાં તો બેકરીમાં આને આલુ પેટીસ જ કહેતા હતા. મોટું બોર્ડ મારેલું હોય - ગરમ પેટીસ રૂ. 10."
"હોઈ શકે. આપણે ગુજરાતમાં પફ કહીએ, એમ.પી.માં પેટીસ. અલગ અલગ પ્રાંતમાં અલગ નામ. જેમ આપણે ચા કહીએ, મુંબઈવાળા કટિંગ કહે," કહીને સુશીલાએ વાત વાળી લીધી.
વાત વાળતાં વાળતાં તેણે થેલીમાંથી એક કપડું કાઢ્યું. "આ જો, નવા મેચિંગ પેન્ટ સીવ્યાં."
એ જોઈને ચીમનની આંખો ચમકી, "અરે વાહ, આટલા સરસ મેચિંગ પેન્ટ! ક્યાંથી કરાવ્યા? દરજીનું નામ આપને, મારે પણ કરાવવા છે."
"મેં ઘરે જાતે સીવ્યા છે, મશીન વસાવ્યું છે નવું. પણ અમુક શેડના દોરા મને બજારમાં મળતા નથી."
"કેવા પ્રકારના શેડ? મને તો ચેરી કલર, મરૂન, વાઈન કલરના શેડ બહુ ગમે. ખબર છે, વિદેશોમાં તો..."
"હા, ચેરી કલરના જ. એવા તો મારી પાસે શેડ જ નથી. આખું અંકલેશ્વર ફેંદી વળી."
સુશીલાએ નિસાસો નાખ્યો, "વિદેશોમાં જે મેચિંગ પેન્ટ બને છે એવા આપણા દેશમાં મળતા નથી. તે લોકો ખૂબ બારીકાઈથી, લેસર કટિંગ મશીન દ્વારા કામ કરે છે. એકેય દોરો બહાર ન દેખાય."
આ વાત સાંભળીને ચીમન સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. થોડીવાર પછી મુદ્દો બદલ્યો, "જવા દે એ વાત. તું તારા બ્યુટી પાર્લર માટે મોડલ ફોટોશૂટ કરાવવા માંગે છે ને?"
"હા. પણ બજેટ ઓછું છે. તારા ધ્યાનમાં કોઈ સસ્તી અને સારી મોડલ છે?" સુશીલાએ વળતો પ્રશ્ન પૂછ્યો.
ચીમને તરત કહ્યું, "મારા ધ્યાનમાં મીનાક્ષી છે. તે અંકલેશ્વરની જ મોડલ છે. નવી નવી છે એટલે પોર્ટફોલિયો બનાવવા ફ્રીમાં આવીને ફોટોશૂટ કરાવી જાય છે."
"એકદમ સાવ ફ્રી? કંઈ તો ચા-પાણીનો ખર્ચો થાય ને? કેટલી ફી ચાર્જ કરે એક કલાકની?"
"અરે ના બહેન, તે બિલકુલ ફ્રી છે. તે કહે છે કે હું લોકોનો ઉત્સાહ વધારીને ધંધે લગાડવા માંગુ છું. એટલે બધાના હિસ્સાનું વિચારે છે. મેકઅપનો સામાન પણ પોતાનો લાવે."
"શું વાત કરે છે! સારું થયું કહ્યું. પણ શું તને ખબર છે આ મોડલ વિશે? મેં સાંભળ્યું છે કે વિશ્વાસના લગ્ન બીજે થઈ ગયા?" સુશીલાએ અવાજ ધીમો કર્યો.
"વિશ્વાસ? કયો વિશ્વાસ? થઈ ગયા એટલી ખબર છે, પરંતુ કોની સાથે, ક્યારે થયા એ ખબર નથી," ચીમને કુતૂહલથી પૂછ્યું.
"એના લગ્ન અંતરા સાથે થઈ ગયા છે! એ જ મીનાક્ષીનો ભાઈ," સુશીલાએ બોમ્બ ફોડ્યો.
"શું? તો શું તેના લગ્ન ગરિમાની સાથે ન થયા? તેઓ તો કોલેજથી પ્રેમી હતા? આખું અંકલેશ્વર જાણે છે," ચીમન ચોંકી ગઈ.
"ના, તે લોકો વચ્ચે છ મહિના પહેલાં બ્રેકઅપ થઈ ગયું હતું. કોઈ નાની વાત પર ઝઘડો થયો હતો - ગરિમાને ઈન્સ્ટાગ્રામ પર બીજા છોકરાનો ફોટો લાઈક કરેલો એ વાતનો. હવે વિશ્વાસની જોડી અંતરા સાથે બિલકુલ જામતી નથી. અંતરા જેટલી મોટી ઉંમરની છે, ગરિમા એની અડધી પણ નહોતી! પાછી અંતરા આખો દિવસ રીલ બનાવ્યા કરે."
"હાય રે કિસ્મત! ત્યારે સાંભળ્યું એશ્વર્યાનું શું થયું? શું તેણે લગ્ન કરી લીધા?" ચીમને નવો ટોપિક છેડ્યો.
"ના, એશ્વર્યાના લગ્ન નથી થયા, પરંતુ તેણે એક કોન્ટ્રોવર્સી કરી છે!" સુશીલાએ મસાલો લગાવ્યો.
"તેણે શું વિવાદ ઊભો કર્યો? તે તો ખૂબ શાંત સ્વભાવની છે! હંમેશા ભજન ગાય."
"અરે વિવાદ એટલે કોઈ તાર્કિક ઝઘડો નહીં. તેણે પોડકાસ્ટમાં કહ્યું કે બોલીવુડના સિંગરો પાસે અલગ અલગ અલંકાર અને ગાવાના છંદ નથી. તેઓ બહાનું બનાવે છે કે આ લાઈનમાં ખૂબ હરીફાઈ વધી ગઈ છે. પરંતુ ખરી વાત એ છે કે તેઓ સંગીતને માણતા નથી, માત્ર પૈસા પાછળ દોડે છે. અમારા ગુજરાતી મ્યુઝિકમાં તમે જોઈ લો - હું ગરબા પણ ગાઉં છું અને ફિલ્મના ભજન પણ ગાઉં છું. બંનેમાં જીવ રેડું છું."
ચીમન કંઈ બોલવા જાય એ પહેલાં ટ્રેનની સ્પીડ ધીમી પડી. "અંકલેશ્વર સ્ટેશન આ રહ્યું," એનાઉન્સમેન્ટ થઈ.
બંને ઉતાવળે સામાન સંભાળવા લાગી. સુશીલાએ ઉતરતાં ઉતરતાં થેલીમાંથી એ જ અડધો પફ કાઢીને મારા હાથમાં મૂક્યો.
"ભાઈ, તમે સવારથી અમારી વાતો સાંભળો છો. લ્યો આ પફ ખાઈ લ્યો. અને હા, આ પેટીસ નથી, પફ જ છે!" આંખ મારીને બંને હસતાં હસતાં ઉતરી ગઈ.
હું પફનો ટુકડો હાથમાં લઈને વિચારતો રહી ગયો - ટ્રેનની 20 મિનિટની સફરમાં આખા અંકલેશ્વરની કુંડળી મળી ગઈ, સાથે ફ્રીમાં નાસ્તો પણ.
અને સૌથી મજાની વાત: મને ખબર પડી ગઈ કે મારે બ્યુટી પાર્લર ખોલવું હોય તો મોડલ કઈ મળશે, અને લગ્ન કરવા હોય તો કોની સાથે ન કરવા!
