तू… माझ्या आयुष्यातली ती भावना आहेस, जी कधी पूर्णपणे माझी झाली नाही, पण कधीच माझ्यापासून दूरही गेली नाही.
लोक म्हणतात, “तुझं आयुष्य किती सुंदर आहे… तुला अजून काय हवं आहे?”मी त्यांच्याकडे पाहून हसते. कारण त्यांच्या प्रश्नाचं उत्तर माझ्याकडे आहे… पण ते सांगण्यासाठी फक्त शब्द पुरेसे नाहीत. काही भावना अशा असतात, ज्या मनाच्या खोल कप्प्यात जपलेल्या असतात. त्या फक्त जाणवतात… व्यक्त करता येत नाहीत.
हो… माझ्याकडे आनंद आहे.माझ्या चेहऱ्यावर हसू आहे.माझ्या आयुष्यात नवीन स्वप्नं आहेत.माझ्या वाटेवर नवीन आशा आहेत.
मी जगते आहे, पुढे चालते आहे, प्रत्येक दिवस स्वीकारते आहे. बाहेरून पाहिलं तर सगळं सुंदर आहे… सगळं पूर्ण आहे.
पण या सगळ्या पूर्णतेच्या मध्येही मनाच्या एका कोपऱ्यात एक शांत रिकामेपणा आहे. एक अशी जागा जिथे अजूनही काहीतरी अपूर्ण आहे… आणि त्या अपूर्णतेचं नाव आहे — तू.
कधी कधी स्वतःलाच विचारते…तू माझ्यासाठी इतका खास कधी झालास?कधी तुझा एक छोटासा मेसेज माझ्या चेहऱ्यावर हसू आणू लागला?कधी तुझ्या आवाजातला साधेपणा माझ्यासाठी इतका खास झाला?कधी तुझं शांत बसणंसुद्धा मला खूप काही सांगून जाऊ लागलं?
याचं उत्तर आजही माझ्याकडे नाही.
आपली सुरुवात किती साधी होती… फक्त एक ओळख. पण नकळत तू माझ्या आयुष्याचा असा भाग बनलास, ज्याला विसरणं शक्य नाही. तू कधी माझ्या सवयीचा भाग झालास, कधी माझ्या विचारांमध्ये राहू लागलास, कधी माझ्या प्रार्थनांमध्ये तुझं नाव आलं… हे कधीच कळलं नाही.
तुझ्यासोबत घालवलेले ते छोटे छोटे क्षण आजही माझ्यासाठी खूप मोठे आहेत.तुझं मनापासून हसणं…तुझं माझी काळजी घेणं…माझ्या न बोललेल्या गोष्टी समजून घेणं…मी शांत असताना माझ्या डोळ्यांतलं दुःख ओळखणं…
हे सगळं अजूनही तसंच माझ्या मनात जिवंत आहे.
कधी कधी वाटतं, आपलं नातं शब्दांपेक्षा खूप पुढे होतं. आपण एकमेकांना काही सांगितलं नाही, पण तरीही खूप काही समजत होतं. तुझ्या डोळ्यांतले प्रश्न मला दिसायचे आणि माझ्या शांततेतलं उत्तर तुला कळायचं.
कदाचित आपल्याला एकमेकांची गरज होती… पण वेळ आपल्या बाजूने नव्हती.कदाचित प्रेम होतं… पण परिस्थिती वेगळी होती.कदाचित आपण जवळ होतो… पण नशिबाने अंतर लिहिलं होतं.
काही नाती अशीच असतात ना… त्यांना नाव मिळत नाही, शेवट मिळत नाही, पण मनात त्यांचं स्थान कायमचं राहतं.
मला आजही ती शेवटची भेट आठवते.तो क्षण… जेव्हा आपण समोर होतो, पण मनात हजारो भावना होत्या.डोळ्यांत खूप काही बोलायचं होतं, पण ओठ शांत होते.
तू काही बोलला नाहीस…मीही काही विचारलं नाही…
पण त्या शांततेत मला जाणवत होतं की आपल्यात अजून काहीतरी बाकी आहे. काही शब्द जे हवेत विरून गेले, काही भावना ज्या मनातच राहिल्या, काही स्वप्नं जी पूर्ण होण्याआधीच थांबली.
आज मी माझ्या आयुष्यात आनंदी आहे.मी हसते, स्वप्नं पाहते, नवीन सुरुवात करते.पण काही रात्री अशा असतात, जेव्हा जुन्या आठवणी अलगद येतात आणि मला पुन्हा त्या दिवसांमध्ये घेऊन जातात.
त्या क्षणी जाणवतं…काही लोक आयुष्यातून निघून जातात, पण मनातून कधीच जात नाहीत.काही आवाज विसरता येत नाहीत.काही स्पर्श आठवणींमध्ये कायम राहतात.काही नाती तुटत नाहीत… ती फक्त शांत होतात.
आणि त्या शांततेतही, त्यांची उणीव प्रत्येक दिवस जाणवत राहते.
कदाचित आयुष्याने आपल्यासाठी वेगळे रस्ते निवडले असतील. कदाचित आपण आपल्या आपल्या जगात पुढे गेलो असू. पण माझ्या मनाच्या एका छोट्याशा कोपऱ्यात तू आजही तसाच आहेस… जसा पहिल्यांदा भेटला होतास.
तिथे अजूनही तुझ्या आठवणी आहेत.तुझं हसू आहे.तुझ्या शब्दांची उब आहे.आणि एक न बोललेली भावना आहे…
की काही व्यक्ती आपल्याला मिळत नाहीत, पण त्या आपल्या आयुष्याचा सर्वात सुंदर भाग बनून राहतात.
माझ्या मनातला तो रिकामा कोपरा आजही तुझी वाट पाहतो.कुठलीही अपेक्षा नाही… कुठलाही हट्ट नाही… फक्त एक शांत भावना आहे.
कारण त्या कोपऱ्याचं नाव आजही बदललेलं नाही…
“तू.” माझ्या मनातला तो कोपरा आहेस, जो काळ बदलला तरी, अंतर वाढलं तरी आणि आयुष्य पुढे गेलं तरी कायम तसाच राहील… कारण काही व्यक्ती फक्त आठवणी नसतात, त्या आपल्या अस्तित्वाचा एक सुंदर भाग बनतात.
कायमचा तू.
