ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ನ್ಯೂರೋ-ಲ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಂತ್ರಗಳ ಸಣ್ಣ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಮಾನಿಟರ್ಗಳ ಮೇಲೆ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಗ್ರಾಫ್ಗಳು ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಡಾ. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ನೋಡಿದ. ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವನು ಒಂದು ಮಹತ್ತರ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಅದುವೇ 'ನ್ಯೂರೋ ಎವಲ್ಯೂಷನ್'. ಮಾನವನ ಮಿದುಳಿನ ಸುಪ್ತ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಕೃತಕ ತರಂಗಗಳ ಮೂಲಕ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವುದು ಅವನ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಸರ್, ಇದು ತೀರಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಈ ತರಂಗಗಳ ತೀವ್ರತೆ ಮೆದುಳಿನ ಕೋಶಗಳನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಬಹುದು, ಎಂದಳು ಅವನ ಸಹಾಯಕಿ ಅನಿತಾ.
ಇಲ್ಲ ಅನಿತಾ, ವಿಜ್ಞಾನ ಯಾವಾಗಲೂ ಸುರಕ್ಷಿತ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕೂತರೆ ಹೊಸದನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮೆದುಳಿನ ಶೇ. 90 ರಷ್ಟು ಭಾಗವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ರಹಸ್ಯ ಅಡಗಿದೆ. ಇಂದು ನಾನು 'ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಜಾಗೃತಿಯ ಅಂತಿಮ ಹಂತವನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ವಿಕ್ರಮ್ ದೃಢ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ, ಹೆಲ್ಮೆಟ್ನಂತಹ ಆಪರೇಟಸ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ.
ಅನಿತಾ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಮಷಿನ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದಳು.
ಲ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಳಕು ಮಂದವಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಮೆದುಳಿಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ ತರಂಗಗಳು ಪ್ರವಹಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ಮಾನಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ಅವನ ಮೆದುಳಿನ ಜಾಗೃತಿ ಮಟ್ಟ ಶೇ. 15, ಶೇ. 30, ಶೇ. 50 ಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ವಿಕ್ರಮ್ನ ದೇಹ ನಡುಗಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಿಳಿಯಾದವು. ಲ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ಗಳು ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಆಗತೊಡಗಿದವು. ಅನಿತಾ ಹೆದರಿ ಮಷಿನ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದಳು. ವಿಕ್ರಮ್ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಂತರ ವಿಕ್ರಮ್ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅವನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಆದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಜಗತ್ತು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಗೋಡೆಯ ಆಚೆ ಇರುವ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನರ್ಸ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಸಿರಿಂಜ್ನೊಳಗಿನ ದ್ರವದ ಆಣ್ವಿಕ ಚಲನೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ದೂಳಿನ ಕಣಗಳು, ದೂರದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹನಗಳ ಎಂಜಿನ್ ಸದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮೆದುಳಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನ ಮಿದುಳು ಶೇ. 80 ರಷ್ಟು ಜಾಗೃತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅವನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನದ ಭಂಡಾರವಾಗಿದ್ದ. ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ನೋಡಿದರೆ ಅದರ ಇಡೀ ಸಾರಾಂಶ ಅವನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಷೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಏರಿಳಿತವನ್ನು ಅವನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ, ಈ 'ಅತಿಯಾದ ಜಾಗೃತಿ ಅವನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಲಿಲ್ಲ.ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಶಬ್ದಗಳು, ದೃಶ್ಯಗಳು, ಜನರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಅವನ ಮೆದುಳನ್ನು ಕೊರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಸಿನ ದುರಾಸೆ, ಕ್ರೌರ್ಯ, ಅಸೂಯೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಜಗತ್ತಿನ ಕರಾಳ ಮುಖ ಅವನಿಗೆ ಅಸಹನೀಯವಾಯಿತು. ಅವನ ತಲೆ ಸಿಡಿಯುವಂತೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಜ್ಞಾನ ಕೊಟ್ಟ ಈ ಜಾಗೃತಿ ಅವನನ್ನು ಹುಚ್ಚನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಹಂತ ತಲುಪಿತ್ತು.
ನನಗೆ ಈ ಶಕ್ತಿ ಬೇಡ ನನ್ನ ಮಿದುಳನ್ನು ಮೊದಲಿನಂತೆ ನಾರ್ಮಲ್ ಮಾಡಿ, ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಕಿರುಚಾಡಿದ. ಆದರೆ ಅನಿತಾಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ದಾರಿ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಮಷಿನ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿತ್ತು.
ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ತನ್ನ ಸಾವಿನ ದಿನ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸಿತು. ಅತಿ ಜಾಗೃತಿಯಿಂದಾಗಿ ಅವನ ದೇಹದ ಶಕ್ತಿ ಉಡುಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಜ್ಞಾನ ಸೋತ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ತನ್ನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಹಿಮಾಲಯದ ಹಿಮಚ್ಛಾದಿತ ಕಣಿವೆಗಳತ್ತ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದ.
ಅಲ್ಲಿ, ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಗುಹೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಆಚಾರ್ಯ ದೇವವ್ರತ ಎಂಬ ಯೋಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆಚಾರ್ಯರು ಕಣ್ಣು ಬಿಡದೆಯೇ ಹೇಳಿದರು, ಬಾ ವಿಕ್ರಮ್, ವಿಜ್ಞಾನದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕದಿಯಲು ಹೋದ ಜ್ಞಾನಿ ನೀನು, ಅಲ್ವಾ?
ವಿಕ್ರಮ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾಗಿ ಅವರ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿ. ನನ್ನ ಮೆದುಳು ಜಾಗೃತಗೊಂಡಿದೆ, ಆದರೆ ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ನನಗೆ ಈ ನರಕದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಕೊಡಿ.
ಆಚಾರ್ಯರು ಮೆಲ್ಲನೆ ನಕ್ಕು ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ತೇಜಸ್ಸಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್, ನೀನು ಮಷಿನ್ ಮೂಲಕ ಮಿದುಳಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ 'ಮನಸ್ಸಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ 'ಜಾಗೃತಿ' ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಅರಿವು.
ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ತಲೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ.
ನೋಡು, ನೀನು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ, ಆದರೆ ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಇತರರ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಮೆದುಳನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿದೆ, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ವಿಕಾಸ ಹೊಂದುವ ನಿಯಮ ಇಟ್ಟಿದೆ. ನೀನು ಆ ನಿಯಮವನ್ನು ಮೀರಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದರು ಆಚಾರ್ಯರು.
ಹಾಗಾದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೇ ಇಲ್ಲವೇ? ವಿಕ್ರಮ್ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಕೇಳಿದ.
ಆಚಾರ್ಯರು ಅವನ ಹಣೆ ಸವರಿದರು. ಪರಿಹಾರವಿದೆ. ವಿಜ್ಞಾನ ಹೊರಗಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಕಲಿಸಿದರೆ, ಯೋಗ ಒಳಗಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿಡಲು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಮೆದುಳಿನ ಈ ಅಗಾಧ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಬಳಸಬೇಕು, ನಿನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ನೀನು ನಾನು ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಭಾಗವಾಗುತ್ತೀಯೋ, ಆಗ ಈ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗೆ ಶಾಪವಾಗದೆ ವರವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆಚಾರ್ಯರು ವಿಕ್ರಮ್ನಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದ ರಹಸ್ಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದರು. ಆ ಅಗಾಧ ಜ್ಞಾನದ ತರಂಗಗಳನ್ನು ಮೆದುಳಿನಿಂದ ಹೃದಯದ ಕಡೆಗೆ ಅಂದರೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ತಿರುಗಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು. ಆರು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು.
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನ್ಯೂರೋ-ಲ್ಯಾಬ್ಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆತಂಕವಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದ್ಭುತವಾದ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಿತ್ತು. ಅವನ ಮೆದುಳು ಈಗಲೂ ಶೇ. 100 ರಷ್ಟು ಜಾಗೃತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಇತರರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ನೋವು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.ಅವನು ತನ್ನ ಈ 'ನಿಗೂಢ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಸರಳವಾದ ಮದ್ದುಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಪೀಡಿತ ರೋಗಿಗಳ ಮೆದುಳನ್ನು ಮರಳಿ ಸಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವ ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ. ಅವನು ಯಾವುದೇ ಮಷಿನ್ ಬಳಸದೇ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮೆದುಳಿನ ತರಂಗಗಳಿಂದಲೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಬಳಸಿದ.
ಅನಿತಾ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು, ಸರ್, ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನೀವು ಇಷ್ಟು ಶಾಂತವಾಗಿರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
ವಿಕ್ರಮ್ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ, ಅನಿತಾ, ನಿಜವಾದ ಜಾಗೃತಿ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುವುದು. ವಿಜ್ಞಾನ ನಮಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ, ಆ ನಿಗೂಢ ಜಾಗೃತಿ ನಮಗೆ ನೋಡಬೇಕಾದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಅಲ್ಲಿಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ನ ಮೆದುಳಿನ ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಜಾಗೃತಿ ಮುಗಿದು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಜಾಗೃತಿಯ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಲ್ಯಾಬ್ ಈಗ ಕೇವಲ ವಿಜ್ಞಾನದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ದೇಗುಲವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
