ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಆ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ನಡುವೆ ನಿಂತಿದ್ದ 'ಟವರ್ ನಂಬರ್ 9' ರೇಡಿಯೋ ತರಂಗಗಳಿಗೂ ಸಿಗದ ಒಂದು ಒಂಟಿ ದ್ವೀಪದಂತಿತ್ತು. ನೆಲದಿಂದ ಎಪ್ಪತ್ತು ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಂಬಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಸಣ್ಣ ಮರದ ಕೋಣೆಯೇ ಮಾಧವನ ಪ್ರಪಂಚ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವನು ಆ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ವಾಚ್ಟವರ್ನ ಕಾವಲುಗಾರ. ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚು ಅಥವಾ ಅಕ್ರಮ ನುಸುಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಅವನ ಕೆಲಸ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ರೇಷನ್ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅವನು ಬೇರೆ ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನ ಮುಖವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಒಂಟಿತನ ಗೆಳೆಯನಾಗಿತ್ತು, ಕಾಡಿನ ನಿಶ್ಯಬ್ದವೇ ಭಾಷೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿಂಗಳ ಆ ರಾತ್ರಿ ಎಂದಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಹವಾಮಾನ ಇಲಾಖೆ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದ್ದ ಅರಬ್ಬಿ ಸಮುದ್ರದ ಚಂಡಮಾರುತ' ಕಾಡಿನ ಮೇಲೆರಗಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದ ಮಳೆ, ರಾತ್ರಿಯಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಗಾಳಿ ಎಷ್ಟು ರಭಸವಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತೆಂದರೆ, ಎಪ್ಪತ್ತು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಟವರ್ ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾಧವ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ವಾಕಿ-ಟಾಕಿಯನ್ನು ಆನ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಅದರಿಂದ ಕೇವಲ 'ಖರ್, ಖರ್ ಎಂಬ ಮೃತ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಗ್ನಲ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ತಂತಿಗಳೆಲ್ಲೋ ಕತ್ತರಿಸಿಹೋಗಿ ಪವರ್ ಸಪ್ಲೈ ನಿಂತುಹೋಗಿತ್ತು. ಅವನ ಬಳಿ ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಾರ್ಜಿಂಗ್ ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಲೈಟ್ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ಬುಡ್ಡಿ.
ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿಗೆ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಕಲ್ಲು ತೂರಿದಂತೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಾಧವ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಕಡುಗತ್ತಲು. ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಕೈ ಹಿಡಿದರೂ ಕಾಣದಷ್ಟು ಕಪ್ಪು. ಕೆಳಗಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ಮುರಿದು ಬೀಳುವ ಭೀಕರ ಸದ್ದುಗಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಆ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆಯೂ ಮಾಧವನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
ಟಕ್, ಟಕ್, ಟಕ್.
ಅದು ಟವರ್ ಹತ್ತಿ ಬರಲು ಇರುವ ಕಬ್ಬಿಣದ ಏಣಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಏನೋ ಬಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಮಾಧವನ ಮೈ ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡಿತು. ಈ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಭೀಕರ ಚಂಡಮಾರುತದಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಯಾರು? ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಯೇ? ಅಥವಾ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆದಾರರೇ? ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳಾಗಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ಎತ್ತರದ ಕಡಿದಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಏಣಿಯನ್ನು ಹತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೋಪದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಹುಚ್ಚು ಸಾಹಸ ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?
ಮಾಧವ ತನ್ನ ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಲೈಟ್ ಹಿಡಿದು ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ. ಏಣಿಯ ಮೇಲಿನ ಆ ಸದ್ದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ದಾಟುವಾಗಲೂ ಅದು ತೂಗಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾಧವನ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಜೋರಾಯಿತು. ಅವನು ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಸಿಂಗಲ್ ಬ್ಯಾರೆಲ್ ಬಂದೂಕನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಎರಡು ಗುಂಡುಗಳಿದ್ದವು. ಇಲಾಖೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಬಂದೂಕನ್ನು ಅವನು ಎಂದೂ ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಬಳಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸದ್ದು ಈಗ ಕೋಣೆಯ ತಳಭಾಗದ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ತಲುಪಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗಿನ ಮರದ ಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಭಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಧಪ್,ಧಪ್.ಯಾರೋ ಬಾಗಿಲನ್ನು ನೂಕಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಾಧವ ಒಳಗಿನಿಂದ ದಪ್ಪನೆಯ ಮರದ ಅಗುಳನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದ. ಗಾಳಿಯ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲು ಚಟಚಟನೆ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ತಟ್ಟಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಯಾರದು? ಮಾಧವ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಸದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಯಿತು. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯನ ಧ್ವನಿ ಮರುಉತ್ತರವಾಗಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುವ ರಭಸ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಮಾಧವನ ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ಆತಂಕದ ಅಲೆಗಳು ಎದ್ದವು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಅತಿ ಜಾಗೃತ ನರಗಳು ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಬೇಡ. ಹೊರಗಿರುವುದು ಅಪಾಯ. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನೊಳಗೊಬ್ಬ ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠ ಕಾವಲುಗಾರನಿದ್ದ. 'ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಚಂಡಮಾರುತದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಯಾರೋ ದಾರಿಹೋಕ ಅಥವಾ ಕಾಡಿನ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಬಡವ ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಆಶ್ರಯ ಬೇಡಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ? ನಾನು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯದಿದ್ದರೆ ಅವನು ಈ ಗಾಳಿಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತು ಅಡಿ ಎತ್ತರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಾಯಬಹುದು. ಭಯ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ನಡುವೆ ಮಾಧವನ ಮನಸ್ಸು ತೂಗಾಡಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಜೋರಾದ ಏಟು ಬಿತ್ತು. ಮರದ ಹಲಗೆಯೊಂದು ಸಣ್ಣಗೆ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೊರಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಅಗಾಧ ಶಕ್ತಿ ಎಂಬುದು ಮಾಧವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಬಂದೂಕನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಮಾಧವ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಗುಳನ್ನು ತೆಗೆದ. ರಭಸವಾಗಿ ಬೀಸಿದ ಗಾಳಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ತಾನಾಗಿಯೇ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಒಡೆಯಿತು. ಒಳಗಡೆ ಮಳೆಯ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿತು. ಮಾಧವ ತನ್ನ ಲೈಟನ್ನು ಹೊರಗೆ ಬೀರಿದ.
ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಖಾಲಿ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ಇತ್ತು. ಕಬ್ಬಿಣದ ರೇಲಿಂಗ್ಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಾಧವ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ದಿಗಿಲಿನಿಂದ ಏಣಿಯ ಕಡೆಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಮರದ ಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು. ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲ, ಕರಡಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತಿನಂತಿತ್ತು.
ಹಾಗಾದರೆ ಕರಡಿ ಏಣಿ ಹತ್ತಿ ಬಂದಿತ್ತೇ? ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಮಾಧವ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಾಗ, ಟವರ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರದ ಬೃಹತ್ ಕೊಂಬೆಯೊಂದು ಗಾಳಿಗೆ ಮುರಿದು ಟವರ್ನ ರೇಲಿಂಗ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಕೊಂಬೆಯ ಚೂಪಾದ ಭಾಗ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಏಣಿಗೆ ಬಡಿದು ಆ ಸದ್ದು ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಕ್ತದಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಸವರುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಜಿಡ್ಡು.
ಮಾಧವ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ತಾನು ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಹೆದರಿದ್ದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಂದು ಸಹಜ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಅತಿರೇಕದ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಗು ಬಂತು. ಹೊರಗಿನ ಬಿರುಗಾಳಿಗಿಂತ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಭಯವೇ ದೊಡ್ಡ ಶತ್ರು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವನು ಬಂದೂಕನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟು, ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಗ್ಗದಿಂದ ಕಟ್ಟಿ ಮುಚ್ಚಿದ. ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ಬುಡ್ಡಿ ಹಚ್ಚಿ ಇಟ್ಟ. ಅದರ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಾಗ, ಹೊರಗಿನ ಚಂಡಮಾರುತದ ಸದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅದೊಂದು ಕಾಡಿನ ಭೀಕರ ಸಂಗೀತದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಚಂಡಮಾರುತ ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಕಾಡಿನ ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯನ ಮೊದಲ ಕಿರಣಗಳು ಬಿದ್ದಾಗ ಮಾಧವ ಕಿಟಕಿ ತೆರೆದ. ಇಡೀ ಕಾಡು ತೊಳೆದು ನಿಂತ ಹಸಿರು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ವಾಕಿ-ಟಾಕಿಯಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಜೀವ ಬಂದಂತೆ 'ಖರ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿ, ಬೇಸ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು ಟವರ್ 9, ಮಾಧವ, ನೀವು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದೀರಾ?
ಮಾಧವ ಮೈಕ್ರೋಫೋನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಹೊರಗಿನ ಸುಂದರ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದ, ಹೌದು ಸರ್, ಟವರ್ 9 ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುರಕ್ಷಿತ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ.
ಮಾಧವನಿಗೆ ಆ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಕೇವಲ ಚಂಡಮಾರುತದಿಂದ ಬದುಕುಳಿಯುವ ಪಾಠ ಕಲಿಸಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಂಟಿತನದಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಯವನ್ನು ಗೆದ್ದು ಹೇಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಬದುಕಿನ ಗಟ್ಟಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸಿತ್ತು.
ಕಥೆ ನಿಮಗಿಷ್ಟವಾಯಿತೇ? ಒಂದೇ ಪಾತ್ರದ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದ ಈ ಮಾನಸಿಕ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ಹೋರಾಟದ ಕಂಟೆಂಟ್ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ.
