ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಆಳದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲೂ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡದ ಒಂದು ಜಾಗವಿತ್ತು. ಸ್ಥಳೀಯರು ಅದನ್ನು ಕತ್ತಲ ಕಣಿವೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುತ್ತಲೂ ಆಕಾಶ ಮುಟ್ಟುವಂತಹ ಕಡಿದಾದ ಕಪ್ಪು ಬಂಡೆಗಳು, ವರ್ಷದ ಮುನ್ನೂರರವತ್ತು ದಿನವೂ ಅಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿರುವ ಮಂಜು ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು. ಆ ಕಣಿವೆಯ ಭೌಗೋಳಿಕ ರಚನೆ ಎಂತದ್ದಿತ್ತೆಂದರೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗಲೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬೆಳಕು ತಲುಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸದಾ ಕಾಲ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಕತ್ತಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಕಣಿವೆಗೆ ಕೇವಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಕತ್ತಲ ಕಣಿವೆ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಯಾವೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ಮರಳಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭೀಕರ ಇತಿಹಾಸ ಅದಕ್ಕಿತ್ತು.
ಶರತ್ ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದ ಬೃಹತ್ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಅನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆ ಕಣಿವೆಯ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದಂತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಹಾದಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮತ್ತು ಜಿಪಿಎಸ್ ಸಾಧನಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದವು.
ಅತ್ತ ಹೋಗಬೇಡ ತಂಬಿ ಅದು ಬದುಕಿ ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲ, ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಗುಡಿಸಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮುದುಕ ಕೆಂಚ ನಡುಗುವ ದ್ವನಿ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಒಂಟಿ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಶರತ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ.
ಯಕೆ ತಾತ? ಅಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ? ದೆವ್ವಗಳಿವೆಯೇ? ಶರತ್ ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ. ಒಬ್ಬ ಆಧುನಿಕ ತಾರ್ಕಿಕ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಇಂತಹ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ದೆವ್ವಗಳಿಗಿಂತ ಕ್ರೂರವಾದದ್ದು ಅಲ್ಲಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಳೇಯ ನೆನಪುಗಳೇ ಶತ್ರುಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಕತ್ತಲನ್ನು ಆ ಕಣಿವೆ ಹೊರಗೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹಠ ಬೇಡ, ಮರಳಿ ಹೋಗು ಕೆಂಚನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಗೂಢ ಗಾಂಭೀರ್ಯವಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಶರತ್ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಹುಡುಕ ಹೊರಟಿದ್ದ ಅಪರೂಪದ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಣಿವೆಯ ನಿಗೂಢ ಇತಿಹಾಸದ ದಾಖಲೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಕಣಿವೆಯ ಕವಲ ಹಾದಿಯೊಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ. ಕಣಿವೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾತಾವರಣ ಹಠಾತ್ತನೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಸದ್ದು ನಿಂತುಹೋಗಿ, ಕೇವಲ ಗಾಳಿಯ ಭಯಾನಕ ಸೀಟಿ ಹೊಡೆಯುವ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಜು ಎಷ್ಟು ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಎದುರಿಗಿರುವ ಮರಗಳೂ ಕಪ್ಪು ಆಕೃತಿಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಶರತ್ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್ಲೈಟ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ. ಅದರ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕು ಆ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಯಿತು. ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗಳ ನಿರಂತರ ನಡಿಗೆಯ ನಂತರ, ಶರತ್ ಕಣಿವೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಜಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಾಳುಬಿದ್ದ ಕೋಟೆಯಂತಹ ರಚನೆಯಿತ್ತು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಹರಳುಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಶರತ್ ಆ ಹರಳುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಹೋದಾಗ, ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತೀವ್ರವಾದ ನಡುಕ ಶುರುವಾಯಿತು. ಝಂ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಸದ್ದು ಅವನ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ಮೊಳಗಲಾರಂಭಿಸಿತು.ಮೊದಮೊದಲು ಅದು ಕೇವಲ ಸದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ ಸದ್ದು ತನಗೆ ಚಿರಪರಿಚಿತವಿರುವ ಧ್ವನಿಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು.
ಶರತ್ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಅದು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವನ ಹೆತ್ತವರ ಧ್ವನಿಯಾಗಿತ್ತು. ಶರತ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರದು? ಯಾರು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವುದು? ಅವನು ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಆ ಕಣಿವೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಬಡಿದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತೇ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕತ್ತಲೆಯ ನಡುವೆ ಅವನಿಗೆ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ದೃಶ್ಯಗಳು ಕಾಣಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ತಾನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳು, ತಾನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಮೋಸಗಳು, ತನ್ನೊಳಗಿದ್ದ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳ ಆಲೋಚನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಜೀವಂತ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬಂದು ನಿಂತವು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅತಿಯಾದ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಅವನು ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಓಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಆದರೆ ಅವನು ಎಷ್ಟು ಓಡಿದರೂ ಅದೇ ಹಾಳುಬಿದ್ದ ಕೋಟೆಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ. ಕತ್ತಲ ಕಣಿವೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದವರು ದೆವ್ವಗಳಿಂದ ಸತ್ತಿದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಯ ಮತ್ತು ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಹುಚ್ಚರಾಗಿ ಸತ್ತಿದ್ದರು.ಶರತ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ತಲೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ಅವನಿಗೆ ಉಸಿರಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಿಕ್ಸೂಚಿ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಅವನಿಗೆ ವಿಜ್ಞಾನದ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಹೊಳೆಯಿತು. ಈ ಕಣಿವೆಯ ಬಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಭೂಕಾಂತೀಯ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಈ ಶಕ್ತಿಯು ಮಾನವನ ಮೆದುಳಿನ ನ್ಯೂರಾನ್ಗಳ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಭಯಗಳು ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಗಳು ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನಿಜವಾದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಮೆದುಳಿನ ಭ್ರಮೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಶರತ್ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾನೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದ.ಅವನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ. ಕಣ್ಣೆದುರು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಭೀಕರ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ. ತನ್ನ ಉಸಿರಾಟದ ಕಡೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ. ನಾನು ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಈ ಶಕ್ತಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಎಂದು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸಿಕೊಂಡ. ಯಾವಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ಒಳಗಿನ ಭಯವನ್ನು ಗೆದ್ದನೋ, ಆಗ ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ವಿಚಿತ್ರ ಸದ್ದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಮಿದುಳಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಒತ್ತಡ ಹಗುರವಾಯಿತು. ಅವನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ, ಆ ಭೀಕರ ಆಕೃತಿಗಳು ಮಾಯವಾಗಿದ್ದವು. ಕೇವಲ ಶಾಂತವಾದ ಕತ್ತಲೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಶರತ್ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಸಮಯ ವ್ಯಯ ಮಾಡದೆ, ತಾನು ತಂದಿದ್ದ ದಿಕ್ಸೂಚಿ ಮತ್ತು ಜಿಪಿಎಸ್ ನಂಬದೆ, ಕೇವಲ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹತ್ತಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿಯ ಕಠಿಣ ಹೋರಾಟದ ನಂತರ, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಮೊದಲ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಆ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿನ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಮೂಡಿದಾಗ ಶರತ್ ಕಣಿವೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಿದ್ದ. ಕಣಿವೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮುದುಕ ಕೆಂಚ ಗುಡಿಸಲಿನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಶರತ್ ಸುಸ್ತಾಗಿ, ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಪಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಅಗಲವಾದವು.
ಬದುಕಿ ಬಂದೆಯಾ ಮಗನೇ? ಕೆಂಚ ಕೇಳಿದ.
ಶರತ್ ದಣಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ, "ಹೌದು ತಾತ. ಕತ್ತಲ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೆವ್ವವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿರುವುದು ಕೇವಲ ನಮ್ಮದೇ ಮನಸ್ಸಿನ ಕತ್ತಲೆ. ಯಾರು ಆ ಕತ್ತಲನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆದರುತ್ತಾರೋ ಅವರನ್ನು ಆ ಕಣಿವೆ ನುಂಗುತ್ತದೆ. ಯಾರು ತನ್ನೊಳಗಿನ ಬೆಳಕನ್ನು ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಬದುಕಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಶರತ್ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಪೇಟೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅವನ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಕಣಿವೆಯ ಯಾವುದೇ ನಿಗೂಢ ಚಿತ್ರಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಅಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಕತ್ತಲೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೊರಗಿರುವ ಪರಿಸರವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಭಯ ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ಪರಮ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.
ಕಥೆ ನಿಮಗಿಷ್ಟವಾಯಿತೇ? ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮಾನವನ ಮನಸ್ಸಿನ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಈ ಕತ್ತಲ ಕಣಿವೆ ಕಥೆಯ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ ಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು?
