పెళ్లి మండపం మొత్తం వెలుగులతో కళకళలాడుతోంది. బంధువుల సందడి, పిల్లల అల్లరి, మంగళ వాయిద్యాల శబ్దం... ప్రతి క్షణం ఒక పండుగలా అనిపిస్తోంది.
ఎర్రని పెళ్లి చీరలో అందంగా తయారైన అనన్య, వధువు గదిలో అద్దం ముందు కూర్చుంది. ముఖంలో చిరునవ్వు ఉన్నా, గుండెల్లో మాత్రం తెలియని ఆందోళన.
"ఏంటమ్మా... ఇంత టెన్షన్?" అని ఆమె స్నేహితురాలు నవ్వుతూ అడిగింది.
"ఏమో... ఎందుకో గుండె చాలా భారంగా ఉంది. ఏదో జరగబోతుందనిపిస్తోంది."
"అయ్యో! పెళ్లికూతుళ్లందరికీ ఇలాగే ఉంటుంది. ఇంకో అరగంటలో నీ హీరో వచ్చేస్తాడు."
ఆ మాట విన్న వెంటనే అనన్య పెదవులపై చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
అర్జున్...
ఆ పేరు వినగానే ఆమె కళ్లలో ప్రేమ మెరిసేది.
నాలుగు సంవత్సరాల ప్రేమ. ఎన్నో కష్టాలు, పెద్దల ఒప్పుకోలు, ఎదురు చూపుల తర్వాత చివరకు ఈ రోజు వచ్చింది.
అంతలో ఆమె ఫోన్ మోగింది.
స్క్రీన్పై కనిపించిన పేరు చూసి ఆమె కళ్లలో వెలుగు నిండిపోయింది.
"అర్జున్ ❤️"
"హలో..."
"మేడమ్... ఇంకో పది నిమిషాల్లో వచ్చేస్తున్నాను."
"జాగ్రత్తగా రా."
"నీ కోసం వస్తున్నాను కదా... ఎలా జాగ్రత్తగా రాకుండా ఉంటాను?"
అనన్య నవ్వింది.
"అర్జున్..."
"చెప్పు."
"నువ్వు వచ్చేవరకు నాకు భయంగా ఉంది."
"నేను ఉన్నాను కదా. ఈ రోజు తర్వాత జీవితంలో ఒక్క కన్నీటి బొట్టు కూడా రానివ్వను."
"ప్రామిస్?"
"ప్రామిస్."
అంతే... కాల్ కట్ అయింది.
ఆ మాటలు ఆమె మనసుకు ధైర్యం ఇచ్చాయి.
---
మండపంలో ముహూర్త సమయం దగ్గరపడుతోంది.
"పెళ్లికొడుకు ఇంకా రాలేదే?" అని ఒకరు అడిగారు.
"ట్రాఫిక్లో ఉన్నాడట. వస్తున్నాడు."
అందరూ మళ్లీ పనుల్లో పడిపోయారు.
కానీ అనన్య గుండె మాత్రం ఎందుకో వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
ఐదు నిమిషాలు...
పది నిమిషాలు...
పదిహేను నిమిషాలు...
అర్జున్ మాత్రం రాలేదు.
అప్పుడే మండపం బయట ఒక కారు వేగంగా వచ్చి ఆగింది.
అందరూ పెళ్లికొడుకు వచ్చాడని అనుకున్నారు.
కానీ కారులో నుంచి దిగిన వ్యక్తి ముఖంలో భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
"అర్జున్ వాళ్ల ఫ్యామిలీ ఎవరు?" అని గట్టిగా అడిగాడు.
అందరూ ఒక్కసారిగా అతని వైపు తిరిగారు.
"ఏమైంది?" అని అర్జున్ తండ్రి అడిగారు.
ఆ వ్యక్తి గొంతు వణికింది.
"వారి కారు... హైవేపై ఘోర ప్రమాదానికి గురైంది."
అనన్య చెవుల్లో ఆ మాటలు మోగుతూనే ఉన్నాయి.
"ఏం... ఏమన్నారు?" అని తడబడుతూ అడిగింది.
"మేము హాస్పిటల్ నుంచి వస్తున్నాం."
అతను చెప్పిన తర్వాతి మాట వినడానికి ఎవరికీ ధైర్యం చాలలేదు.
"అర్జున్... బతకలేదు."
ఆ ఒక్క వాక్యం...
అనన్య ప్రపంచాన్ని ముక్కలుగా చీల్చేసింది.
"లేదు... ఇది నిజం కాదు!" అంటూ ఆమె బయటికి పరుగెత్తింది.
కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి.
"అర్జున్... నువ్వు నాకు మాటిచ్చావు కదా... నన్ను ఎప్పుడూ వదిలి వెళ్లనని..."
కొద్దిసేపటికి హాస్పిటల్ అంబులెన్స్ మండపం ముందు ఆగింది.
తెల్లని వస్త్రంతో కప్పబడిన శవాన్ని చూసి అందరూ బోరున విలపించారు.
అనన్య వణుకుతున్న చేతులతో ఆ వస్త్రం అంచును తాకబోయింది...
కానీ ఆమెకు ధైర్యం కాలేదు.
"ఇది అర్జున్ కాదు... కాదు..." అని పదేపదే అనుకుంటూనే స్పృహ తప్పి నేలపై పడిపోయింది.
---
ఆరు నెలల తర్వాత...
జీవితం ముందుకు వెళ్లిపోయింది.
కానీ అనన్య మాత్రం ఆ రోజు దగ్గరే ఆగిపోయింది.
చివరికి కుటుంబ సభ్యుల ఒత్తిడితో ఒక ప్రముఖ కంపెనీలో ఉద్యోగానికి చేరాలని నిర్ణయించుకుంది.
మొదటి రోజు...
"మా కొత్త సీఈఓ చాలా స్ట్రిక్ట్. జాగ్రత్తగా ఉండండి," అని హెచ్ఆర్ నవ్వుతూ చెప్పింది.
అనన్య మెల్లగా తల ఊపింది.
సీఈఓ కేబిన్ ముందు నిలబడి లోతుగా ఊపిరి తీసుకుంది.
టక్... టక్...
"Come in."
ఆ స్వరం...
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
నెమ్మదిగా తలుపు తెరిచింది.
కుర్చీ నుంచి లేచి ఆమె వైపు తిరిగిన వ్యక్తిని చూసిన క్షణం...
ఆమె శరీరం మొత్తం వణికిపోయింది.
"అ... అర్జున్...!"
అతను మాత్రం ఆశ్చర్యంగా ఆమెను చూసి చల్లని స్వరంతో అన్నాడు...
"క్షమించండి... మీరు పొరబడుతున్నారు. నా పేరు అర్జున్ కాదు."
ఆ మాట విన్న అనన్య కళ్లలో మళ్లీ కన్నీళ్లు నిండాయి.
కానీ ఆమె మనసులో మాత్రం ఒకే ఒక్క ప్రశ్న తిరుగుతోంది...
"చనిపోయిన వాడే... ఇప్పుడు నా ఎదురుగా ఎలా నిలబడ్డాడు?"అని ఆమె మనసులో అనుకుంది..
అనన్య కళ్లలోని ఆశ్చర్యం క్షణక్షణానికి పెరుగుతోంది. ఆమె చూపు అతని ముఖం మీదే నిలిచిపోయింది. అదే కళ్లు... అదే చిరునవ్వు... అదే స్వరం. ఆరు నెలల క్రితం తన జీవితాన్ని వదిలి వెళ్లిపోయిన అర్జున్కు ఏమాత్రం తేడా లేదు.
"మేడమ్... మీరు బాగున్నారా?" అని అతను ప్రశాంతంగా అడిగాడు.
ఆ మాటతో ఆమె ఒక్కసారిగా ఈ లోకంలోకి వచ్చినట్టు అయింది.
"నువ్వు... నువ్వే అర్జున్. నన్ను గుర్తుపట్టలేదా?" అని వణుకుతున్న గొంతుతో అడిగింది.
అతను కనుబొమ్మలు ముడుచుకుని కాసేపు ఆమెను పరిశీలించాడు.
"క్షమించండి. మీరు ఎవరితోనో నన్ను పొరబడుతున్నారు. నా పేరు ఆర్యవ్. నేను మిమ్మల్ని ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ చూడలేదు."
అతని సమాధానం అనన్య గుండెల్లో మరోసారి గాయం చేసినట్టైంది.
అప్పుడే అతని ఫోన్ మోగింది. కాల్ ఎత్తిన అతను కిటికీ వైపు నడుస్తూ మాట్లాడసాగాడు.
ఆ సమయంలో టేబుల్పై ఉన్న ఒక ఫోటోఫ్రేమ్పై అనన్య చూపు పడింది.
ఆ ఫోటోలో ఉన్న వ్యక్తిని చూసి ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది.
ఎందుకంటే... ఆ ఫోటోలో ఉన్న వ్యక్తి కూడా అర్జునే.
"అయితే... అతను నిజంగా ఎవరు?" అనే ప్రశ్నతో ఆమె అక్కడే నిశ్చేష్టగా నిలిచిపోయింది.
To be continued ..
Tag your comments and do follow me 💕 💕 💕.
మీకు నా కథ నచ్చితే నన్ను ఫాలో చేసి కామెంట్స్ చేసి ప్రోత్సహించండి ♥️ ♥️ ♥️.
