ರುದ್ರನ ಕೋಪವು ಅವನನ್ನು ಸಮಾಜದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ನಂತರ, ಅವನ ಜೀವನಶೈಲಿಯು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಒಂಟಿ ಕ್ರಿಯಾವಿಧಿಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿತು. ಅವನು ಇರುತ್ತಿದ್ದುದು ಜನನಿಬಿಡ ಮಹಾನಗರದ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲಿ. ಆದರೆ, ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ನಡುವೆಯೂ, ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳವಾದ ಏಕಾಂತದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಗರದ ಗದ್ದಲ, ಜನರ ನಗು, ಕಾರುಗಳ ಹಾರ್ನ್ಗಳು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗೆ ಬರಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಶಬ್ದಗಳಾಗಿದ್ದವು, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಮುರಿಯಲಾಗದ ಶಬ್ದಗಳು.
ಅವನ ದಿನಚರಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಅವನ ಮೊದಲ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದುವುದು, ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಪ್ರಪಂಚದ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು, ಮಾನವನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ತನ್ನ ಕೋಪದ ಜ್ವಾಲೆಗೆ ಉರುವಲು ತುಂಬುವುದು. ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಅವನು ಯಾವತ್ತೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಅಸಮರ್ಪಕ ನಡವಳಿಕೆ ಅಥವಾ ಸಣ್ಣ ವಿಳಂಬ ಕೂಡ ಅವನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬದಲಿಗೆ, ಅವನು ತನ್ನದೇ ವಾಹನದಲ್ಲಿ, ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿ, ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ವೃತ್ತಿಜೀವನವೂ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅವನಲ್ಲಿ ಅಸಾಧಾರಣ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ಅವನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಅವನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಅವನಿಗೆ ಭಯದಿಂದಲೇ ವರದಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವುದೇ ಚರ್ಚೆಯು ವಾದಕ್ಕೆ ತಿರುಗುವ ಮೊದಲು ಅವರು ತಕ್ಷಣ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೇವಲ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ. ಈ ವಾತಾವರಣವು ರುದ್ರನಿಗೆ ತಾನು 'ಸದಾ ಸರಿ' ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡುವ, ಅವನನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆಯಾದ ನಂತರ, ಅವನ ಒಂಟಿತನ ಹೆಚ್ಚು ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಐಷಾರಾಮಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ದೂರದರ್ಶನ, ಸಂಗೀತ ಅಥವಾ ಓದುವಿಕೆ – ಇವು ಯಾವುದೂ ಅವನಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ನಿಜವಾದ ಸಹಚರನಾಗಿದ್ದುದು ಅವನ ಮೂಗಿಯ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು. ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಾಗ, ನಗರದ ದೀಪಗಳು ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಆ ಬೆಳಕು ಅವನ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ, ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ ಜಗತ್ತು ತನಗೆ ಸೇರಿದ್ದಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದನು.
ರುದ್ರನ ಜೀವನವು ಒಂದು ಕತ್ತಲೆಯ ದ್ವೀಪದಂತೆ ಇತ್ತು. ಅದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮತ್ತು ಗದ್ದಲದ ನಗರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ತನ್ನದೇ ಕೋಪದ ಅಲೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿತ್ತು. ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಮಾನವ ಸಂಪರ್ಕದ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶಗಳಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ದ್ವೇಷದಿಂದ ನೂಕಿ ಹಾಕಿದ್ದನು. ಈ ಏಕಾಂತದ ಶೈಲಿಯು ಅವನ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಒಂದು 'ಸುರಕ್ಷಿತ' ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ಅಳತೆ ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಒಂಟಿ ಜೀವನವು, ಮುಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಎದುರಾಗುವ 'ಹುಚ್ಚ'ನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ರುದ್ರನ ಜೀವನವು ಒಂದು ಯಾಂತ್ರಿಕ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನೊಳಗಿನ ಕೋಪದ ಜ್ವಾಲೆಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸ ಇಂಧನ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಈ ಜ್ವಾಲೆಯು ತನ್ನ ಪರಮಾವಧಿಯನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಈ ಘಟನೆಯು ಅವನ ಅಸಹನೆಯು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದರ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಂದು ರುದ್ರನ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಯೋಜನೆಯ ಅಂತಿಮ ಸಭೆ ಇತ್ತು. ಈ ಯೋಜನೆಗಾಗಿ ಅವನು ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ದುಡಿದಿದ್ದ, ಮತ್ತು ಅದರ ಯಶಸ್ಸು ಅವನ ನಾನು ಸರಿ' ಎಂಬ ಅಹಂಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪುರಾವೆಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಅಧೀನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯಗೊಂಡಿದ್ದ ಯುವಕ — ಪ್ರಮುಖವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ದತ್ತಾಂಶದ ಹಾಳೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಓದಿದ. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮುದ್ರಣ ದೋಷವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಒಂದೇ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಸಾಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ರುದ್ರನಿಗೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷವೂ ತಾಳುವಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಯುವಕನು ತಪ್ಪು ಅರಿತು ತಡವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರುದ್ರನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾದವು, ಮತ್ತು ಕೋಪದ ಜ್ವಾಲೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಿತು. ಅದು ಕೇವಲ ಧ್ವನಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಭೀಕರವಾದ ಘರ್ಜನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ದೇಹದ ಪ್ರತಿ ಸ್ನಾಯು ಬಿಗಿಯಾಗಿ, ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಬಾರಿಸಿದನು. ನೀನು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ಈ ಸಣ್ಣ ದೋಷವು ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಶ್ರಮವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ! ನೀನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕ ದಡ್ಡ ಎಂದು ಅರಚಿದನು. ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಉಳಿದೆಲ್ಲರೂ ಹೆದರಿ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದರು. ಯುವಕನು, ತಪ್ಪು ತನಗೆ ಸೇರಿದ್ದರೂ, ಈ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದನು. ಭಯದಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು, ಮತ್ತು ಅವನು ಸಭೆಯಿಂದ ಓಡಿಹೋದನು. ಆದರೆ ರುದ್ರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆ ಹಾಳೆಯನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಿ, ತನ್ನ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಿದನು. ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ಇಂತಹ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ! ಎಂದು ಸಭೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ವಿಸರ್ಜಿಸಿದನು. ಆ ದಿನ, ಅವನು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದನು, ಯುವಕನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮುರಿದನು, ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿದನು. ಕಚೇರಿಯ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು, ಈ ಎಲ್ಲ ವಿನಾಶವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡರೂ, ರುದ್ರನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಕೃತ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ತನ್ನ ಕೋಪವು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನವರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ತಿಳಿದನು.. ಈ ಘಟನೆಯು ರುದ್ರನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಕೋಪಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಸರೆಯಾಯಿತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು. ನನ್ನ ಕೋಪವೇ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ. ಜನರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಇದೇ ಸುಲಭ ಮಾರ್ಗ. ಅವನಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯು ದುರ್ಬಲತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಈ 'ಜ್ವಾಲೆಯ ಆಡಳಿತ'ವೇ ಅವನ ಜೀವನದ ಪರಮ ಸತ್ಯವಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಈ ಆಡಳಿತ ಎಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ಮಿತಿಯಾದದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮುಂದೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೌನಿಯ ರೂಪದ ಸವಾಲಿಗೆ, ಈ ಕೋಪದ ಶಕ್ತಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗಲಿತ್ತು.
ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣವೇ?
