પ્રકરણ ૫: શિકારીની ચાલ અને માનસિક વ્યુહ
મુખ્ય ગુફા પર દરોડો અસફળ રહ્યા બાદ, વજીરપુરા પોલીસ સ્ટેશનનું વાતાવરણ લશ્કરી છાવણી જેવું બની ગયું હતું. ડી.એસ.પી. પૃથ્વીરાજ સિંહ પોતાના ટેબલ પર નકશો ફેલાવીને બેઠા હતા. તેમના ચહેરા પર હારનો કોઈ અફસોસ નહોતો, પરંતુ એક સ્માર્ટ શિકારીની ગંભીરતા હતી. તેમની સામે ઇન્સ્પેક્ટર વર્મા અને સ્પેશિયલ ફોર્સના કમાન્ડો ઊભા હતા.
"સર, વિક્રમ અને તેની ગેંગ નદીના માર્ગે ભાગી છૂટ્યા છે. કાળા પથ્થરની ગુફામાં જે ગુપ્ત ટનલ મળી, તે નદીના અવાવરુ કિનારે ખુલે છે. પણ અત્યારે તેઓ ક્યાં છે, તેનો કોઈ અંદાજ નથી," ઇન્સ્પેક્ટર વર્માએ રિપોર્ટ આપતાં કહ્યું.
પૃથ્વીરાજે પોતાની પેન ટેબલ પર પછાડી. "વિક્રમ સિંહા આ જંગલને પોતાનું ઘર માને છે, અને કોઈ પણ માણસને તેના ઘરમાં હરાવવો મુશ્કેલ છે. જો આપણે તેને પકડવો હોય, તો તેને જંગલની બહાર લાવવો પડશે. તે ભાવનાત્મક (Emotional) માણસ છે. ગરીબો માટે હથિયાર ઉપાડનાર વ્યક્તિ ક્યારેય પોતાના લોકો પર મુશ્કેલી સહન નહીં કરી શકે."
"તો તમારો શો પ્લાન છે, સર?" વર્માએ ઉત્સુકતાથી પૂછ્યું.
"ચાણક્ય નીતિ," પૃથ્વીરાજ સિંહના ચહેરા પર એક ક્રૂર સ્મિત આવ્યું. "વિક્રમના ભૂતકાળની ફાઈલ કહે છે કે વજીરપુરા ગામમાં હજી પણ તેના પિતાના જૂના મિત્ર અને કાકા સમાન 'રામદિન કાકા' રહે છે. રામદિન જ એ વ્યક્તિ છે જેણે વિક્રમના પિતાના મૃત્યુ પછી તેને સાચવ્યો હતો. આ સિવાય, ગામના અડધાથી વધુ લોકો વિક્રમ તરફથી મળતી આર્થિક મદદના લીધે પોલીસને કોઈ બાતમી આપતા નથી. આપણે આ આખી ઇકોસિસ્ટમ તોડવી પડશે."
બીજી જ સવારે, પૃથ્વીરાજ સિંહ ભારે પોલીસ કાફલા સાથે વજીરપુરા ગામમાં પ્રવેશ્યા. આખું ગામ ભયથી થથરી ગયું. પોલીસે ગામના ચોરા પર રામદિન કાકા અને અન્ય ત્રણ વડીલોને પકડીને ઊભા રાખ્યા.
"ગામવાસીઓ સાંભળો!" પૃથ્વીરાજે લાઉડસ્પીકર હાથમાં લીધું. "બાગી વિક્રમ સિંહા કાયદાની નજરમાં ગુનેગાર છે. તેને સરકારી ખજાનો અને નેતાઓનું ધન લૂંટ્યું છે. જે કોઈ પણ વ્યક્તિ તેને અન્ન, આશરો કે બાતમી આપશે, તેના પર દેશદ્રોહનો કેસ ચલાવવામાં આવશે. અને જ્યાં સુધી વિક્રમ સિંહા જાતે આવીને આત્મસમર્પણ નહીં કરે, ત્યાં સુધી આ રામદિન અને ગામના વડીલો પોલીસ કસ્ટડીમાં રહેશે. જો ત્રણ દિવસમાં વિક્રમ ન આવ્યો, તો આ બધાને જેલના સળિયા પાછળ ધકેલી દેવાશે!"
ગામમાં હોબાળો મચી ગયો, પણ પૃથ્વીરાજ સિંહ પાછા ન હઠ્યા. તેઓ રામદિન કાકાને જીપમાં બેસાડીને લઈ ગયા. આ એક શુદ્ધ માનસિક યુદ્ધ (Mind Game) હતું. પૃથ્વીરાજ જાણતા હતા કે આ સમાચાર જંગલમાં અગ્નિની જેમ ફેલાશે અને વિક્રમ આ અન્યાય જોઈને શાંત નહીં બેસી શકે.
જંગલના ઊંડાણમાં, વિક્રમ સિંહા આ જ સમાચાર સાંભળી રહ્યો હતો. ગામના એક યુવાને જીવના જોખમે જંગલમાં આવીને વિક્રમને બધી હકીકત જણાવી હતી.
"સરદાર! રામદિન કાકાની તબિયત સારી નથી. જો તેઓ જેલમાં રહ્યા તો બચશે નહીં. પૃથ્વીરાજ સિંહ બહુ કડક છે, તે ગામ લોકોને હેરાન કરી રહ્યો છે," યુવાને રડતાં રડતાં કહ્યું.
વિક્રમનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેણે ગુસ્સામાં પોતાની રાઇફલ દીવાલ પર પછાડી. "પૃથ્વીરાજ સિંહ! તું કાયદાનો રક્ષક થઈને નિર્દોષો પર અત્યાચાર કરી રહ્યો છે? આ તારી કાયદાની મર્યાદા છે?"
રાધિકા, જે આ બધું જોઈ રહી હતી, તે આગળ આવી. "વિક્રમ, શાંત થાઓ. ડી.એસ.પી. પૃથ્વીરાજ સિંહ આ જ ઈચ્છે છે કે તમે ગુસ્સામાં આવીને કોઈ ભૂલ કરો અને જંગલની બહાર નીકળો. આ એક જાળ (Trap) છે."
વિક્રમે રાધિકા તરફ જોયું, તેની આંખો લોહી જેવી લાલ હતી. "હું જાણું છું રાધિકાજી કે આ જાળ છે. પણ જે પિતા સમાન વડીલે મને મોટો કર્યો, તેને હું મોતના મોંમાં ન ધકેલી શકું. પૃથ્વીરાજે જો શિકારીની ચાલ ચાલી છે, તો મારે પણ હવે પલટવાર કરવો પડશે. પણ એ પહેલાં..." વિક્રમ પોતાની ગેંગના સભ્યો તરફ ફર્યો, "આપણે એ ગદ્દારને શોધવો પડશે જેના લીધે પૃથ્વીરાજ આપણા સુધી પહોંચી શક્યો. જો ગદ્દાર અંદર હશે, તો હું જે પણ પ્લાન બનાવીશ તે નિષ્ફળ જશે."
વિક્રમે રઘુ તરફ જોયું અને કાનમાં ધીમેથી કંઈક કહ્યું. ચંબલની કોતરોમાં હવે એક સાથે બે રમતો રમાવાની હતી—એક બહાર કાયદા સાથે અને એક અંદર ગદ્દાર સાથે.
