પ્રકરણ ૪: કોતરોનો વ્યુહ અને લોહિયાળ મુકાબલો
"વિક્રમ સિંહા! કાયદો તારા માથા પર ઊભો છે. શરણાગતિ સ્વીકારી લે, નહીંતર આ કોતરો આજે તારી કબર બની જશે!"
ડી.એસ.પી. પૃથ્વીરાજ સિંહનો લાઉડસ્પીકર પર ગાજતો અવાજ પર્વતો અને ગુફાઓ સાથે અથડાઈને બેવડો ગુંજી રહ્યો હતો. ગુફાની અંદર મશાલના પીળા પ્રકાશમાં દરેકના ચહેરા પર તણાવ સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. રાધિકાનો શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયો હતો. વિક્રમની તીક્ષ્ણ આંખો તેના ચહેરા પર ટકેલી હતી, જાણે તે રાધિકાના આત્માને વાંચવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હોય કે આ કોઈ દગો છે કે યોગાનુયોગ.
"સરદાર! પોલીસ ફોર્સ કાળા પથ્થરથી આગળ વધીને મુખ્ય ગુફાના મુખ તરફ આવી રહી છે. તેમની પાસે નાઇટ-વિઝન ગોગલ્સ અને અત્યાધુનિક હથિયારો છે," રઘુએ દોડતા આવીને હથિયાર લોડ કરતાં કહ્યું.
વિક્રમે રાધિકા તરફથી નજર હટાવી. તેનો ચહેરો પથ્થર જેવો કઠોર થઈ ગયો હતો. "રાધિકાજી, જો તમે દગો દીધો હશે, તો ચંબલની માટી તમને ક્યારેય માફ નહીં કરે. પણ જો તમે સાચા છો, તો અત્યારે મારો સાથ આપવો પડશે. રઘુ! લાઈટો બંધ કરો. બધી મશાલો ઓલવી નાખો. પોલીસને અંધારામાં રમવા દો, આ આપણું મેદાન છે!"
ક્ષણભરમાં આખી ગુફા ઘનઘોર અંધારામાં ડૂબી ગઈ. માત્ર જંગલની બહારથી આવતો પોલીસની ફ્લેશલાઇટનો આછો પ્રકાશ પથ્થરોની તિરાડોમાંથી અંદર આવી રહ્યો હતો.
*ઢેંશ...! ઠાંય...! ઠાંય...!*
અચાનક ગુફાના મુખ તરફથી ભયાનક ગોળીબારનો અવાજ શરૂ થયો. પૃથ્વીરાજ સિંહની કમાન્ડો ટીમે અંદર પ્રવેશવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો, પણ વિક્રમના બે સાથીઓએ અંધારાનો લાભ લઈને પોઝિશન સંભાળી લીધી હતી. પથ્થરો સાથે અથડાઈને બુલેટના તણખા ઝરી રહ્યા હતા. બારૂદની તીવ્ર ગંધ આખી ગુફામાં ફેલાઈ ગઈ, જેનાથી રાધિકાને ઉધરસ આવવા લાગી. તે ભયથી જમીન પર બેસી ગઈ અને પોતાનું માથું હાથોથી ઢાંકી દીધું. તેણે પોતાના જીવનમાં ક્યારેય આટલી નજીકથી મોતનો અવાજ સાંભળ્યો નહોતો.
"આગળ વધો! ફ્લેશબેંગ ગ્રેનેડ ફેંકો!" બહારથી પૃથ્વીરાજ સિંહનો કડક આદેશ સંભળાયો.
એક જોરદાર ધડાકો થયો અને ગુફાની અંદર તીવ્ર સફેદ પ્રકાશ ફેલાયો, જેણે ક્ષણભર માટે ગેંગના સભ્યોની આંખો અંજાઈ દીધી. કમાન્ડોઝ અંદર ધસી આવ્યા. સામસામે ગોળીબાર તીવ્ર બન્યો. વિક્રમની આધુનિક રાઇફલ પણ ગર્જી ઊઠી. તેણે સચોટ નિશાન લગાવીને અંદર ઘૂસતા બે કમાન્ડોના પગ પર ગોળી મારી, જેથી તેઓ નકામા થઈ ગયા, પણ તેણે કોઈનો જીવ લીધો નહીં.
વિક્રમે જોયું કે પોલીસની સંખ્યા બહુ વધારે હતી અને ટૂંક સમયમાં તેઓ ચારેય તરફથી ઘેરાઈ જવાના હતા. તેણે રાધિકાનો હાથ પકડ્યો. તેનો મજબૂત હાથ લોખંડ જેવો કઠોર હતો. "ચાલવું હોય તો મારી પાછળ આવો, નહીંતર અહીં જ ક્રોસફાયરમાં મરી જશો!"
વિક્રમ રાધિકા અને પોતાના બાકીના સાથીઓને લઈને ગુફાના સૌથી પાછળના ભાગ તરફ દોડ્યો. ત્યાં માત્ર એક કાળી, સાંકડી પથ્થરની દીવાલ દેખાતી હતી, જ્યાં રસ્તો બંધ લાગતો હતો. પૃથ્વીરાજ સિંહ પોતાના કમાન્ડો સાથે ગુફાના મધ્ય ભાગ સુધી પહોંચી ગયા હતા. જમીન પર લોહીના ટીપાં અને બુલેટના ખોખાં વેરવિખેર હતાં.
"સર, તેઓ પાછળના ભાગ તરફ ભાગ્યા છે, પણ ત્યાં ડેડ-એન્ડ છે!" એક સાર્જન્ટે પૃથ્વીરાજને કહ્યું.
"ચંબલના ડાકુઓ માટે કોઈ ડેડ-એન્ડ નથી હોતો. ઝડપ કરો!" પૃથ્વીરાજે પોતાની પિસ્તોલ સીધી રાખીને આગળ વધતાં કહ્યું.
બીજી તરફ, વિક્રમ એ પથ્થરની દીવાલ પાસે ઊભો રહ્યો. તેણે દીવાલ પર રહેલી એક વિશિષ્ટ આકૃતિ—જે પ્રાચીન સમયની લાઠી જેવી કોતરેલી હતી—તેના પર જોરથી દબાણ કર્યું. એક ભારે પથ્થર ખસવાનો પહાડી અવાજ આવ્યો અને દીવાલની વચ્ચે માત્ર એક માણસ પસાર થઈ શકે તેટલી સાંકડી ગુપ્ત ટનલ ખુલી ગઈ.
"આ... આ શું છે?" રાધિકાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.
"આ ચંબલનું ગર્ભ છે," વિક્રમે કહ્યું. "અંદર જાઓ, જલ્દી!"
જેવા બધા અંદર પ્રવેશ્યા, વિક્રમે અંદરથી એક લોખંડનો લિવર ખેંચ્યો અને એ ભારે પથ્થર ફરીથી પોતાની જગ્યાએ ગોઠવાઈ ગયો. બરાબર બે મિનિટ પછી પૃથ્વીરાજ સિંહ ત્યાં પહોંચ્યા, પણ ત્યાં માત્ર એક ખાલી પથ્થરની દીવાલ સિવાય કંઈ નહોતું. પૃથ્વીરાજે દીવાલ પર હાથ માર્યો. "દિવાલ પાછળ પોલાણ છે! આ લોકો જમીનની અંદર ગાયબ થઈ ગયા છે. સર્ચ ઓપરેશન ચાલુ રાખો, તેઓ જંગલની બહાર ગમે ત્યાં નીકળી શકે છે!"
ટનલની અંદર ઘોર અંધારું હતું. માત્ર વિક્રમની નાની ટોર્ચનો આછો લીસોટો રસ્તો બતાવી રહ્યો હતો. આ ટનલ હજારો વર્ષ જૂની કુદરતી ગુફાઓ અને માનવ-નિર્મિત ગુપ્ત રસ્તાઓનું મિશ્રણ હતી. રસ્તામાં ચામચીડિયાંઓનો અવાજ અને અજીબ ભેજવાળી હવા હતી.
આશરે વીસ મિનિટ સુધી અવિરત ચાલ્યા પછી, સામેથી ઠંડો પવન આવવા લાગ્યો. ટનલનો છેડો આવી ગયો હતો. જ્યારે તેઓ બહાર નીકળ્યા, ત્યારે રાધિકાએ જોયું કે તેઓ ચંબલ નદીના એક સાવ સુમસામ, ઊંડા કિનારે ઊભા હતા, જે મુખ્ય ગુફાથી લગભગ ત્રણ કિલોમીટર દૂર હતું. ત્યાં નદીના કિનારે બે નાની મોટર-બોટ પહેલેથી જ છુપાવીને રાખવામાં આવી હતી.
રાધિકા હાંફી રહી હતી, પણ તેની પત્રકાર તરીકેની બુદ્ધિ હજી પણ કામ કરી રહી હતી. "વિક્રમ... તમે ખરેખર અદ્ભુત છો. પણ સવાલ એ છે કે પૃથ્વીરાજ સિંહને તમારા આ ગુપ્ત અડ્ડાની ખબર કેવી રીતે પડી? તમે તો કહ્યું હતું કે અહીં કોઈ પક્ષી પણ પાંખ નથી મારી શકતું."
વિક્રમ નદીના વહેતા પાણી તરફ જોઈ રહ્યો હતો. તેની મુઠ્ઠી ભિગામી ગઈ અને તેની આંખોમાં અંગારા વરસી રહ્યા હતા. "તેનો જવાબ એક જ છે... મારી પોતાની ગેંગમાં અથવા પોલીસ ડિપાર્ટમેન્ટમાં કોઈ એવો 'ઘરભેદુ' છે જે પળેપળની માહિતી પૃથ્વીરાજ સિંહ સુધી પહોંચાડી રહ્યો છે. કોઈએ મારી પીઠમાં છરો ભોંક્યો છે."
વિક્રમે રાધિકા તરફ જોયું. "રાધિકાજી, હવે તમે પણ સુરક્ષિત નથી. પોલીસ એમ જ માનશે કે તમે મારી સાથી છો. જો તમારે તમારો જીવ વહાલો હોય અને સાચું સત્ય જાણવું હોય, તો તમારે અમારી સાથે જ રહેવું પડશે. હવે આ ચંબલની કોતરોમાં એક નવો ખેલ શરૂ થશે—ગદ્દારને શોધવાનો ખેલ."
રાધિકાએ નદીના કાળા પાણી અને સામે દેખાતા ગાઢ જંગલ તરફ જોયું. તેની કલમ અને કેમેરા હવે તેને એક એવા રસ્તે લઈ આવ્યા હતા જ્યાંથી પાછા વળવું અશક્ય હતું.
