જંગલથી ડાર્ક વેબ સુધી ફેલાયેલું ઝેરનું સામ્રાજ્ય
પ્રકરણ ૧: કાળી રાતનો ઝેરી કારોબાર
દક્ષિણ ગુજરાતના ડાંગ અને ધરમપુરના એ ઘનઘોર જંગલો સામાન્ય જંગલો જેવા નહોતા. ત્યાં કુદરત પોતાનું સૌથી ભયાનક અને આદિમ સ્વરૂપ લઈને બેઠી હતી. ચોમાસાની એ અંધારી રાત્રે આકાશમાંથી અનરાધાર વરસાદ તૂટી પડ્યો હતો. વાદળોના ગડગડાટથી આખું જંગલ ધ્રુજી રહ્યું હતું અને વીજળીના લિસોટા જ્યારે આકાશ ચીરીને ધરતી પર પડતા, ત્યારે સેંકડો વર્ષ જૂના સાગ, વાંસ અને મહુડાના વિશાળ વૃક્ષો કોઈ રાક્ષસી પડછાયા જેવા દેખાતા.
આ એવું ગાઢ જંગલ હતું જ્યાં દિવસના બપોરે પણ સૂર્યના કિરણો જમીનને અડી શકતા નહોતા. જમીન પર સડેલા પાંદડા, ભેજ અને દલદલની તીવ્ર ગંધ ફેલાયેલી હતી. ઝીંઝુડાના તીણા અવાજો, દેડકાઓનો ડ્રાઉં-ડ્રાઉં અવાજ અને પવનના સુસવાટા વચ્ચે એક વિચિત્ર સન્નાટો પણ હતો—એવો સન્નાટો જે કોઈ મોટી આફત પહેલાં આવતો હોય છે. આ જંગલ જેટલું સુંદર હતું, એટલું જ જીવલેણ હતું. અહીં એક ખોટું પગલું તમને સીધા મરણના મુખમાં ધકેલી શકે તેમ હતું.
આવા ભયાનક જંગલના પેટાળમાં સદીઓથી વસતા હતા સ્થાનિક ‘કોકણા’ અને ‘વારલી’ આદિવાસીઓ. પ્રકૃતિના પૂજક એવા આ લોકો જંગલની એક-એક નસથી વાકેફ હતા. તેમની સાથે જ જંગલના છેવાડે હંગામી ડેરુ નાખીને રહેતી હતી નાથ પંથના મદારીઓની અને કાલબેલિયા જેવી વિચરતી જાતિઓ.
આ લોકો પેઢીઓથી સાપ સાથે જીવતા આવ્યા હતા. કાળો નાગ (ઇન્ડિયન કોબ્રા), પટ્ટાવાળો મણિયાર (કોમન ક્રેઇટ), ચિત્તળો (રસેલ્સ વાઇપર) અને ખડચિત્તળો (સો-સ્કેલ્ડ વાઇપર)—આ ચાર ભારતના સૌથી ઝેરી સાપ એમના માટે રમત સમાન હતા. બીન વગાડીને સાપને સંમોહિત કરવો અને તેમના ઝેરની અક્સીર દવાઓ બનાવવી એ એમની પરંપરા હતી.
પરંતુ આ વખતે પરંપરા પાછળ પાપનો કાળો ઓછાયો મંડરાઈ રહ્યો હતો. ભીખા નાયક, જે આ વિસ્તારનો સૌથી મોટો મદારી અને સાપ પકડનારો હતો, તે પોતાના ડેરામાં બેસીને પ્લાસ્ટિકની પારદર્શક બરણીઓ ગોઠવી રહ્યો હતો. તેની આંખોમાં જંગલ પ્રત્યેનો આદર ગાયબ હતો અને તેની જગ્યાએ નવી ચમકતી કરકરી નોટોની લાલચ હતી. રહસ્યમય વિદેશી એજન્ટોએ આ ગરીબ વિચરતી જાતિના લોકોને પૈસાની એવી લાલચ આપી હતી કે તેઓ જંગલના રક્ષક મટીને ભક્ષક બની ગયા હતા. રાતોરાત લાખો રૂપિયા મેળવવાની ધૂનમાં આ આદિવાસીઓ અને મદારીઓ ચોમાસાના ધોધમાર વરસાદમાં પણ એક-એક સાપને વીણી-વીણીને પકડી રહ્યા હતા.
આ આખા ખેલની સૂત્રધાર કોઈ સામાન્ય ગુનેગાર નહોતી. તેનું નામ હતું **આર્યા**. મૂળ ભારતીય પણ લંડન અને જિનીવામાં ઉછરેલી બાવીસ-તેવીસ વર્ષની આ યુવતી આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે 'પોઇઝન ગર્લ' તરીકે જાણીતી હતી. લંડન સ્કૂલ ઓફ ઇકોનોમિક્સમાંથી ગ્રેજ્યુએટ થયેલી આર્યા દેખાવમાં જેટલી માસૂમ અને આકર્ષક હતી, મગજથી એટલી જ ક્રૂર અને ગણતરીબાજ હતી. તેણીએ ગેરકાયદેસર બાયો-વેપન્સ (જૈવિક હથિયારો) અને દુર્લભ ઝેરના ગ્લોબલ માર્કેટમાં પોતાનું એકચક્રી શાસન સ્થાપ્યું હતું.
આર્યાનો પરિચય ખતરનાક અને તેની સ્ટાઈલ એકદમ ગુપ્ત હતી. તે ક્યારેય પોતાના અસલી લોકેશનથી ફોન નહોતી કરતી. તેની પાસે મિલિટરી-ગ્રેડ સેટેલાઇટ ફોન અને ક્વોન્ટમ એન્ક્રિપ્ટેડ સેટેલાઇટ કોમ્યુનિકેશન સિસ્ટમ હતી. તેણીનો કોન્ટેક્ટ કરવા માટે ડાર્ક વેબ પર એક ખાસ કોડેડ લેયર પાર કરવું પડતું. દર અઠવાડિયે તેનો ડિજિટલ સિગ્નેચર અને પ્રોટોકોલ બદલાઈ જતો. તે દુનિયાના કોઈ ખૂણે બેસીને આફ્રિકાના એમેઝોન જંગલથી લઈને ભારતના વેસ્ટર્ન ઘાટ્સ સુધીના ગેરકાયદેસર નેટવર્કને પોતાની આંગળીના ઇશારે નચાવતી હતી. ફાર્માસ્યુટિકલ કંપનીઓના અબજોપતિ માલિકો અને આંતરરાષ્ટ્રીય અંડરવર્લ્ડના ડોન પણ આર્યા સામે હાથ જોડીને ઊભા રહેતા, કારણ કે દુનિયાનું સૌથી શુદ્ધ અને જીવલેણ 'રિજન-સ્પેસિફિક' ઝેર માત્ર આર્યા જ પૂરું પાડી શકતી હતી.
આ રેકેટની શરૂઆત થઈ હતી સ્વિટ્ઝર્લેન્ડના આલ્પ્સ પર્વતોની વચ્ચે આવેલી એક અતિ આધુનિક ગુપ્ત લેબથી. આર્યાને ખબર હતી કે ભારતના ગુજરાતમાં મળતા સાપના ઝેરમાં એવા પ્રોટીન એન્ઝાઇમ્સ છે, જે દુનિયાના અન્ય કોઈ ખૂણે મળતા સાપમાં નથી હોતા. આ ઝેરમાંથી એવી દવાઓ બની શકે તેમ હતી જે મેડિકલ સાયન્સમાં ક્રાંતિ લાવી શકે, અને સાથે જ એવા અદ્રશ્ય કેમિકલ વેપન્સ પણ બની શકે જે કોઈ માણસની બોડીમાં જાય તો પીએમ રિપોર્ટમાં હાર્ટ એટેક જ દેખાય.
આર્યાએ આ પ્રોજેક્ટ માટે સાઉથ આફ્રિકા અને રશિયાના ભયાનક ક્રિમિનલ વૈજ્ઞાનિકોને હાયર કર્યા હતા.
* **ડો. દિમિત્રી:** ભૂતપૂર્વ રશિયન મિલિટરી સાયન્ટિસ્ટ, જે જીવલેણ ટોક્સિન્સ (ઝેર) બનાવવામાં માહિર હતો.
* **માર્કસ:** સાઉથ આફ્રિકાનો હેવી મિલિટરી બ્રૂટ, જે આ ઇન્ટરનેશનલ લેબની સિક્યોરિટી અને લોજિસ્ટિક્સ સંભાળતો હતો.
ગુજરાતના વન વિભાગની બિલકુલ નાક નીચે, જંગલની મધ્યમાં ડાંગના કોઈ ઘનઘોર વિસ્તારમાં એક ભોંયરા જેવી હાઇ-ટેક લેબ બનાવવામાં આવી હતી. આ લેબમાં વિદેશી મશીનો હતા. સ્મગલિંગનો આ ખેલ કરોડોનો નહોતો, અબજો રૂપિયાનો હતો. સ્થાનિક મદારીઓ સાપ પકડીને લાવતા, ડો. દિમિત્રીની ટીમ તેનું ઝેર લાયોફિલાઇઝ્ડ (શુષ્ક પાવડર) સ્વરૂપમાં ફેરવતી અને માર્કસ તે ડેટા તથા પાવડરને ખાનગી હેલિકોપ્ટર અને દરિયાઈ માર્ગે વિદેશ મોકલી આપતો. આ ચેઈનમાં રાજ્યના કેટલાક ભ્રષ્ટ રાજકારણીઓ અને ઉચ્ચ સરકારી બાબુઓ પણ સામેલ હતા, જેમને દર મહિને કરોડો રૂપિયાનું કમિશન પહોંચી જતું હતું.
જંગલ બહારથી જેટલું શાંત દેખાતું હતું, અંદરથી એટલું જ સળગતું હતું. લાકડા ચોરોની ગેંગ, શિકારીઓ અને જંગલની જમીન પચાવી પાડતા ભૂમાફિયાઓ વન વિભાગ માટે કાયમી માથાનો દુખાવો હતા. પરંતુ આ બધાની વચ્ચે રેન્જ ફોરેસ્ટ ઓફિસર **અશોક** એક અંગારા જેવો અધિકારી હતો. લશ્કરી શિસ્ત અને પ્રામાણિકતા અશોકના લોહીમાં હતી.
અશોક જાણતો હતો કે સરકારી તંત્ર ક્યારેક ધીમું પડે છે, એટલે તેણે જંગલમાં પોતાનું એક આખું **ખુફિયા નેટવર્ક** ઊભું કર્યું હતું. તેના ખબરીઓ કોઈ સરકારી માણસો નહોતા. ડાંગના અંતરિયાળ ગામડાના નાના છોકરાઓ, લાકડા કાપનારા મજૂરો, અને ચરાવવા જતા ગોવાળો અશોકના કાન અને આંખ હતા. અશોક તેમને આર્થિક મદદ કરતો અને બદલામાં જંગલની પળેપળની માહિતી મેળવતો.
વરસાદની આ મોસમમાં જ્યારે અશોકે જોયું કે જંગલમાંથી અચાનક સાપ ગાયબ થઈ ગયા છે, ત્યારે તેનો માથું ભમવા લાગ્યું. ચોમાસામાં જે રસ્તાઓ પર પગ મૂકવો મુશ્કેલ હોય ત્યાં સાપ ન દેખાય એ કુદરતના નિયમની વિરુદ્ધ હતું.
અશોકના એક જૂના અને વફાદાર ખબરી 'રામુ આદિવાસી' એ રાતના અંધારામાં આવીને અશોકને એક ચોંકાવનારી બાતમી આપી:
"સાહેબ, કંઈક બહુ મોટું ચક્કર ચાલી રહ્યું છે. જંગલની ઓલી પાર, જે કાળી ખીણ છે ને... જ્યાં કોઈ સરકારી માણસ નથી જતો, ત્યાં રાત્રે મોટા-મોટા વિદેશી જેવા માણસો દેખાય છે. અને આપણા ભીખા મદારીના ઘરમાં લક્ષ્મીજી છલકાઈ રહ્યા છે. કાલ રાતે મેં એના ઘર પાછળ પ્લાસ્ટિકના ડબ્બામાં સેંકડો સાપ ભરેલા જોયા છે!"
અશોકની આંખો ઝીણી થઈ. તેને અહેસાસ થઈ ગયો કે આ કોઈ સ્થાનિક ચોરી નથી, પણ જંગલના અસ્તિત્વને મિટાવી દેનારો કોઈ આંતરરાષ્ટ્રીય કાળો ખેલ શરૂ થઈ ચૂક્યો છે. અશોકે પોતાની રિવોલ્વર લોડ કરી અને મનોમન નક્કી કર્યું કે ભલે ગમે તેટલા મોટા માથાઓ સામેલ હોય, આ 'ઝેરી ખેલ' નો અંત એ લાવીને જ રહેશે.
*(ક્રમશઃ...)*
આપના રીવ્યુ જરૂર આપજો.
આપને મારી બીજી નવલકથા અને વાર્તા વાંચવી ગમશે તો આપ મારા પ્રોફાઈલ ને સર્ચ કરવા વિનંતી.
