गोदामात पसरलेला तो अंधार साध्या रात्रीच्या अंधारासारखा नव्हता; तो मृत्यूच्या भयाने भरलेला होता. आर्यनने तयार केलेल्या ऑटो-रन स्क्रिप्टमुळे लॅपटॉपच्या स्पीकर्समधून अजूनही तो शंभर डेसिबलचा कानठळ्या बसवणारा सायरन वाजत होता. त्या आवाजामुळे कोणालाही कोणाची चाहूल लागत नव्हती. फक्त मधूनच बंदुकीतून उडणाऱ्या आगीच्या लोळांमुळे गोदामाचा काही भाग एका सेकंदासाठी उजळून निघत होता आणि पुन्हा गडद अंधारात बुडत होता.
कबीर खान, ज्याने आपल्या कारकिर्दीत अनेक एन्काउंटर्स पाहिले होते, तो या परिस्थितीचा अचूक फायदा घेत होता. त्याने दिव्यावर गोळी झाडल्यानंतर तो एका जागी थांबला नव्हता. तो जमिनीवर लोळण घेत एका मोठ्या लोखंडी कंटेनरच्या मागे पोहोचला होता. दिग्विजयचे गुंड अंधारात सैरावैरा गोळ्या चालवत होते, पण कबीरने अत्यंत शांतपणे, आवाजाच्या दिशेने लक्ष केंद्रित केले. त्याने आपल्या सर्व्हिस रिव्हॉल्व्हरमधून पहिली गोळी झाडली आणि उजव्या बाजूला अंधाधुंद फायरिंग करणाऱ्या एका गुंडाच्या पायाचा वेध घेतला. तो गुंड वेदनेने किंचाळत खाली पडला आणि त्याच्या हातातील बंदूक लांब उडून पडली.
इकडे आर्यन जमिनीवर सरपटत होता. गोदामाची फरशी अत्यंत थंड आणि तेलकट होती, पण त्याला त्याची पर्वा नव्हती. त्याच्या डोळ्यांसमोर फक्त एकच उद्दिष्ट होते—भावना आणि त्याची मुलगी. गोळ्यांचा आवाज ऐकून त्या दोघीही जमिनीवर झोपून राहिल्या होत्या. आर्यनने अंधारात हात मारत पुढे जाण्याचा प्रयत्न केला. अचानक त्याचा हात एका मऊ कपड्याला लागला. ती भावना होती.
भावना! आर्यनने कुजबुजत्या पण ठाम आवाजात हाक मारली.
आर्यन... भावना हुंदके देत त्याच्या कुशीत शिरली. त्यांच्या पाच वर्षांच्या मुलीनेही आर्यनला घट्ट मिठी मारली. तिचे संपूर्ण अंग भीतीने थरथर कापत होते.
शांत राहा. अजिबात आवाज करू नका. आपण इथून सुरक्षित बाहेर पडणार आहोत, आर्यनने त्यांना धीर दिला. त्याने कबीरने दिलेली ती छोटी पिस्तूल खिशातून काढली आणि तिचा सेफ्टी कॅच काढला. त्याला ती बंदूक चालवता येत नसली, तरी आता स्वतःच्या कुटुंबासाठी कोणाचाही जीव घेण्याची त्याची तयारी होती.
गोदामाच्या दुसऱ्या कोपऱ्यात किआरा स्वतःला सोडवण्याचा प्रयत्न करत होती. अंधार झाल्याक्षणी तिने खुर्चीसह स्वतःला जमिनीवर पाडून घेतले होते. जमिनीवर पडलेल्या काही जुन्या लोखंडी पत्र्यांच्या तुकड्यांपैकी एक धारदार तुकडा तिला हाताला लागला. तिने वेगाने आपल्या हाताला बांधलेली दोरी त्या पत्र्याच्या तुकड्यावर घासण्यास सुरुवात केली. तिच्या मनगटातून रक्त येत होते, पण या क्षणी वेदनेपेक्षा स्वातंत्र्य महत्त्वाचे होते. काही सेकंदांच्या प्रयत्नानंतर दोरी तुटली. किआरा मुक्त झाली.
अचानक, एका गोळीचा मोठा आवाज झाला आणि तो भयानक सायरन एका क्षणात बंद झाला. दिग्विजयने रागाच्या भरात त्या आयटी मुलाच्या हातातील लॅपटॉपवर गोळी झाडली होती. लॅपटॉपचे तुकडे उडाले होते.
गोदामात पुन्हा एकदा स्मशानशांतता पसरली. आता फक्त बाहेर पडणाऱ्या पावसाचा आणि गोदामाच्या छतावर आदळणाऱ्या पाण्याचे आवाज येत होते.
कोणीही जागेवरून हलू नका! दिग्विजयचा भयंकर आणि क्रूर आवाज गोदामात घुमला. कबीर, तू खूप मोठी चूक केलीस. आता मी एक-एक करून सर्वांना मारणार आहे.
दिग्विजयने खिशातून आपला मोबाईल काढला आणि त्याचा फ्लॅशलाईट चालू केला. त्या प्रखर प्रकाशझोताने अंधार चिरला गेला. त्याने तो प्रकाश गोदामात फिरवायला सुरुवात केली. आर्यनला त्याच्या बिल्डिंग इन्फॉर्मेशन मॉडेलिंग म्हणजेच बीआयएमच्या अनुभवावरून अशा गोदामांची रचना तोंडपाठ होती. त्याने याआधी अशा अनेक औद्योगिक शेड्सचे स्ट्रक्चरल ऑडिट केले होते. त्याला माहीत होते की मेन इलेक्ट्रिकल पॅनेल नेहमी शटरच्या डाव्या बाजूला असते. त्याने कबीरला त्या दिशेने जाण्याची खूण केली.
पण प्रकाशझोत फिरत फिरत अचानक आर्यन आणि त्याच्या कुटुंबावर जाऊन थांबला.
सापडलात! दिग्विजय हिंस्त्रपणे हसला. त्याने आपली बंदूक थेट आर्यनच्या दिशेने रोखली. गेम ओव्हर, आर्यन. ती पेंड्राईव्ह जमिनीवर पडली आहे, ती मला मिळेलच, पण आधी मी तुला आणि तुझ्या कुटुंबाला या जगातली सर्वात मोठी शिक्षा देणार आहे.
आर्यनने भावना आणि मुलीला आपल्या मागे ढकलले आणि तो स्वतः समोर उभा राहिला. त्याच्या हातात कबीरने दिलेली पिस्तूल होती, पण ती चालवण्यासाठी जे धाडस लागते, ते तो गोळा करत होता.
दिग्विजयने ट्रिगरवर बोट ठेवले. तो गोळी झाडणार, तेवढ्यात अंधारातून एक जड लोखंडी पाईप भिरकावत आला आणि दिग्विजयच्या हातावर जोरात आदळला. दिग्विजयच्या हातातून बंदूक सटकली आणि तो वेदनेने ओरडला.
हा पाईप किआराने मारला होता. ती अंधाराचा फायदा घेऊन दिग्विजयच्या जवळ पोहोचली होती.
कबीर, आता! किआरा ओरडली.
कंटेनरच्या मागून कबीर खान वाघासारखा बाहेर आला. त्याने उरलेल्या एका गुंडाच्या खांद्यावर गोळी झाडून त्याला जमिनीवर पाडले आणि तो थेट दिग्विजयच्या दिशेने झेपावला. कबीरने दिग्विजयची कॉलर पकडून त्याला गोदामाच्या भिंतीवर जोरात आपटले. दिग्विजयच्या नाकातून रक्त भळभळा वाहू लागले.
माझ्या कुटुंबाला हात लावतोस? कबीरने दिग्विजयच्या पोटावर एक जोरदार लाथ मारली. दिग्विजय खाली कोसळला आणि वेदनेने विव्हळू लागला.
आर्यन, इकडे ये! कबीरने आवाज दिला.
आर्यनने अंधारात जमिनीवर पडलेली ती १२८ जीबीची पेंड्राईव्ह चाचपडून शोधली आणि खिशात टाकली. त्याने भावना आणि मुलीला हाताला धरून उठवले आणि तो कबीरच्या दिशेने धावला. किआराही त्यांच्यासोबत आली.
दिग्विजय जमिनीवर पडला असला तरी तो हरलेला नव्हता. त्याने रक्ताळलेल्या अवस्थेत हसत म्हटले, तुम्ही इथून जिवंत बाहेर जाल, पण मुंबईच्या बाहेर जाऊ शकणार नाही. विक्रम सिंघानिया साहेबांना समजले आहे की तुम्ही काय करत आहात. द घोस्टची अख्खी फौज आता तुमच्या मागे लागली आहे.
त्याचा बंदोबस्त मी करेन, कबीर म्हणाला आणि त्याने आपल्या रिव्हॉल्व्हरच्या मागील भागाने दिग्विजयच्या डोक्यावर जोरदार प्रहार केला. दिग्विजय बेशुद्ध होऊन जमिनीवर कोसळला.
चला लवकर, आपल्याला इथून निघावे लागेल. उरलेले गुंड बाहेरून आत येत असतील, कबीरने सर्वांना गोदामाच्या मागील छोट्या दरवाज्याकडे नेले.
पाचही जण पावसात भिजत मागच्या दरवाजाने बाहेर पडले. कबीरने त्यांची स्कॉर्पिओ आधीच अशा ठिकाणी लावली होती, जिथून त्यांना वेगाने निसटता येईल. सर्वजण गाडीत बसले. कबीरने इंजिन चालू केले आणि गाडी रिव्हर्स गियरमध्ये टाकून वेगाने भिवंडीच्या त्या अंधाऱ्या गल्ल्यांमधून बाहेर काढली.
गाडी हायवेला लागल्यावर सर्वांनी एक सुटकेचा निःश्वास टाकला. भावना अजूनही रडत होती, पण आता ती भीतीने नाही, तर सुटकेच्या भावनेने रडत होती. आर्यनने तिला घट्ट मिठी मारली. मुलीला शांत करण्यासाठी त्याने तिला जवळ घेतले.
किआराच्या हाताला लागलेले होते. कबीरने गाडीच्या डॅशबोर्डमधून फर्स्ट एड किट काढून तिला दिले.
थँक्यू, किआरा, आर्यनने कृतज्ञतेने म्हटले. तू जर तो पाईप मारला नसता, तर आज मी आणि माझे कुटुंब...
आपण एकाच बोटीत आहोत आर्यन, किआराने हाताला बँडेज लावत म्हटले. पण दिग्विजयचे म्हणणे खरे आहे. आता सिंघानिया पूर्ण ताकदीनिशी आपल्या मागे येईल. आपल्याला आता लपून राहता येणार नाही. आपल्याला थेट हल्ला करावा लागेल.
कबीर खानने गाडीचा वेग वाढवला. त्याने विचारले, किआरा, तू मघाशी म्हणाली होतीस की आपण सिंघानियाच्या डेटा सेंटरच्या मुख्य सर्व्हरला री-रूट करू शकतो. त्यासाठी आपल्याला काय करावे लागेल?
किआराने आपला लॅपटॉप मघाशीच गोदामात गमावला होता, पण तिची तांत्रिक बुद्धिमत्ता तिच्या सोबत होती. ती म्हणाली, आपल्याला एका अत्यंत सुरक्षित आणि शक्तिशाली सर्व्हरची गरज आहे. असा सर्व्हर, ज्याला सिंघानियाचे फायरवॉल आणि हॅकर्स क्रॅक करू शकणार नाहीत. तिथून आपण ही पेंड्राईव्ह कनेक्ट केली, तर आपण तो सर्व ५० जीबी डेटा एकाच वेळी देशभरातील हजारो न्यूज चॅनेल्स, सरकारी वेबसाईट्स आणि सोशल मीडिया प्लॅटफॉर्म्सवर लाईव्ह स्ट्रीम करू शकतो.
असा सर्व्हर आपल्याला कुठे मिळेल? आर्यनने विचारले. तो स्वतः बीआयएम आणि सॅप सिस्टीमचा तज्ज्ञ असला तरी, नेटवर्क सिक्युरिटी किआराचा प्रांत होता.
किआराने काही क्षण विचार केला आणि कबीरकडे पाहिले. इन्स्पेक्टर, मुंबई क्राईम ब्रांचचे मुख्य सायबर सेल मुख्यालय कुठे आहे?
कबीरचे डोळे विस्फारले. वांद्रे-कुर्ला कॉम्प्लेक्स म्हणजे बीकेसी. पण तिथे जाणे म्हणजे थेट वाघाच्या गुहेत जाण्यासारखे आहे. सिंघानियाचे अनेक हस्तक पोलीस दलात आहेत.
आपल्याकडे दुसरा कोणताही पर्याय नाही, किआरा खंबीरपणे म्हणाली. तोच एकमेव सर्व्हर आहे जो सिंघानियाच्या आयटी टीमला किमान एक तास तरी रोखून धरू शकतो. जर आपण तिथून हा डेटा अपलोड केला, तर जगातील कोणतीही ताकद ब्लॅक ताजचे सत्य लपवू शकणार नाही.
कबीरने एक दीर्घ श्वास घेतला. त्याने गाडीचे स्टीयरिंग घट्ट पकडले. ठीक आहे. जर युद्ध करायचेच आहे, तर ते त्यांच्याच मैदानावर करूया. आपण बीकेसी सायबर सेलला जातोय. पण भावना आणि मुलीला तिथे नेणे धोक्याचे ठरेल. मी त्यांना आधी एका सुरक्षित ठिकाणी सोडतो.
आर्यनने आपल्या खिशातील पेंड्राईव्हवर हात ठेवला. त्याच्या कुटुंबाचा जीव आता सुरक्षित होता, पण देशाच्या भविष्याची लढाई आता खऱ्या अर्थाने सुरू झाली होती. एका साध्या कॉर्पोरेट कर्मचाऱ्यापासून सुरू झालेला त्याचा हा प्रवास आता देशातल्या सर्वात मोठ्या गुन्हेगारी साखळीला उद्ध्वस्त करण्यापर्यंत येऊन पोहोचला होता.
मालिकेच्या पुढील भागासाठी चॅनेलला फॉलो करा आणि कमेंट्समध्ये तुमची मते नक्की नोंदवा.
