कबीर खानने झाडलेली पहिली गोळी कॅप्टन जोसेफला लागली नाही, तर ती त्याच्या बाजूला असलेल्या एका मोठ्या 'फायर एक्स्टिंग्विशर' (Fire Extinguisher) च्या लाल सिलेंडरला लागली. एका प्रचंड स्फोटासह तो सिलेंडर फुटला आणि त्यातून बाहेर पडलेल्या पांढऱ्या केमिकल पावडरने आणि गॅसने संपूर्ण कॉरिडॉरमध्ये एक दाट धुक्याची भिंत तयार केली.
"आर्यन, किआरा, आता पळा!" कबीर त्या धुक्याआडून जीवाच्या आकांताने ओरडला.
कॅप्टन जोसेफ आणि त्याच्या मर्चिनरीजनी (Mercenaries) आपल्या 'एम-४ कारबाईन्स' (M-4 Carbines) मधून अंधाधुंद गोळीबार सुरू केला. बंदुकीच्या नळ्यांमधून उडणाऱ्या आगीच्या ठिणग्या त्या पांढऱ्या धुक्यात एखाद्या भयानक दिवाळीसारख्या दिसत होत्या. गोळ्या भिंतींना आणि काचेच्या दरवाज्यांना लागून फुटत होत्या.
आर्यनने किआराचा हात पकडला आणि ते दोघेही जमिनीवर रांगत, डोके खाली ठेवून त्या विशाल सर्व्हर रूमच्या मुख्य प्रवेशद्वारातून आत घुसले. त्यांच्या मागे कबीर खान स्वतःचा जीव धोक्यात घालून त्या भाडोत्री गुंडांना एकाच जागी रोखून धरत होता.
सर्व्हर रूमच्या आत येताच काचेचा दरवाजा आपोआप लॉक झाला. आतमध्ये एक वेगळेच जग होते. हजारो काळ्या रंगाचे सर्व्हर्स, त्यांच्यावर लुकलुकणारे लाल आणि निळे 'एलईडी लाईट्स' (LED Lights) आणि कुलिंग पंख्यांचा तो सलग 'हम्म' असा आवाज.
"टायमर!" आर्यन धापा टाकत म्हणाला.
किआराने एका मुख्य स्क्रीनकडे बोट दाखवले. तिथे लाल रंगात मोठे आकडे ब्लिंक होत होते— ०६:४५. त्यांच्याकडे फक्त पावणेसात मिनिटे होती.
"डेटोनेशन पॅनेल (Detonation Panel) कुठे आहे?" किआराने विचारले.
आर्यनने आपल्या मेंदूत साठवलेला तो 'बीआयएम' (BIM) चा नकाशा पुन्हा आठवला. "मध्यभागी! जिथे चार मुख्य पिलर्स एकत्र येतात, तिथे मुख्य कन्सोल आहे. चल!"
ते दोघेही सर्व्हर्सच्या त्या चक्रव्यूहातून धावत मध्यभागी पोहोचले. तिथे एक मोठे स्टेनलेस स्टीलचे पॅनेल होते, ज्यावर तो टायमर उलटा फिरत होता. पॅनेलला अनेक जाड केबल्स जोडलेल्या होत्या.
किआराने आपला लॅपटॉप उघडला आणि तिने पॅनेलच्या एका पोर्टमध्ये आपली 'डेटा केबल' (Data Cable) जोडली. तिची बोटे कीबोर्डवर विजेसारखी फिरू लागली. आर्यन श्वास रोखून तिच्याकडे पाहत होता. त्याच्या डोळ्यांसमोर फक्त वरती काम करणारे ते दोनशे मजूर आणि आपली पत्नी भावना हिचा चेहरा येत होता. जर हा स्फोट झाला, तर तो स्वतःही मरणार होता.
"शिट! शिट!" किआरा रागाने ओरडली. तिने लॅपटॉपच्या स्क्रीनवर मूठ मारली.
"काय झालं किआरा?"
"ही सिस्टीम 'एअर-गॅप्ड' (Air-Gapped) आहे, आर्यन! म्हणजे ही कोणत्याही बाह्य नेटवर्कला किंवा इंटरनेटला जोडलेली नाहीये. हा एक 'स्टँडअलोन कन्सोल' (Standalone Console) आहे. मी याला हॅक करू शकत नाही. याचे पासवर्ड्स मॅन्युअलीच टाकावे लागतील, जे फक्त सिंघानियाला माहीत आहेत!" किआरा हताश होऊन जमिनीवर बसली.
टायमर आता ०४:३० वर आला होता.
"स्फोटके कुठे लावली आहेत?" आर्यनने वेडेपणासारखे आजूबाजूला पाहत विचारले.
"ती संपूर्ण बोगद्याच्या मुख्य पिलर्समध्ये ड्रिल करून बसवली आहेत. 'सी-४ चार्जेस' (C-4 Charges). पण त्यांना ट्रिगर करण्यासाठी या पॅनेलमधूनच इलेक्ट्रिकल सिग्नल जाईल," किआरा म्हणाली.
"इलेक्ट्रिकल सिग्नल..." आर्यन पुटपुटला. त्याचे डॉक्युमेंट कंट्रोलरचे डोके आता एका इंजिनिअरसारखे वेगाने धावू लागले. "किआरा, सिग्नल वायरलेस नाहीये, वायर्ड आहे. मी 'रेविट' (Revit) सॉफ्टवेअरमध्ये पाहिले होते की या पूर्ण लेव्हल ७ ची 'युपीएस' (UPS) लाईन आणि इमर्जन्सी पॉवर सप्लाय एकाच 'मेन केबल ट्रंक' मधून जाते. जर आपण तो केबल तोडला, तर पॅनेलमधून स्फोटकांपर्यंत सिग्नल पोहोचणारच नाही!"
"पण आर्यन, तो केबल 'रेझ्ड फ्लोरिंग' (Raised Flooring) च्या खाली असेल आणि तो खूप जाड असेल. आपल्याकडे तो कापण्यासाठी 'वायर कटर' नाहीये!"
आर्यनने आपल्या हातातील तो जड लोखंडी रॉड (Metal Rod) घट्ट पकडला. "मला फक्त तो 'जंक्शन बॉक्स' (Junction Box) शोधू दे."
बाहेर कॉरिडॉरमध्ये कबीर खानची रिव्हॉल्व्हर आता रिकामी झाली होती. त्याने गोळ्या संपल्याचे पाहताच बंदूक बाजूला फेकली. धुक्यातून कॅप्टन जोसेफ पुढे आला. त्याच्याही कारबाईनमधल्या गोळ्या संपल्या होत्या. त्याने आपली बंदूक पाठीवर टाकली आणि खिशातून एक धारदार मिलिटरी चाकू (Military Knife) काढला.
"तू खूप चांगला लढलास इन्स्पेक्टर, पण आता तुझा खेळ संपला," जोसेफ हिंस्त्रपणे हसला.
कबीरने आपल्या चेहऱ्यावरील घाम पुसला आणि तो 'फायटिंग स्टान्स' मध्ये उभा राहिला. "पोलीस कधीच हरत नाहीत जोसेफ, ते फक्त वेळ मागून घेतात."
जोसेफने कबीरवर चाकूने वार केला, पण कबीरने चपळाईने बाजूला होत जोसेफचा हात पकडला आणि त्याच्या चेहऱ्यावर एक जोरदार ठोसा लगावला. पण जोसेफ स्पेशल फोर्सेसचा होता, त्याला वेदना जाणवत नव्हत्या. त्याने कबीरच्या पोटावर गुडघा मारला आणि त्याला भिंतीवर आपटले. दोघांमध्ये एक भयंकर हँड-टू-हँड कॉम्बॅट (Hand-to-Hand Combat) सुरू झाला.
सर्व्हर रूममध्ये टायमर ०२:१५ वर पोहोचला होता.
आर्यनने पॅनेलच्या खालच्या बाजूच्या दोन फ्लोरिंग फरश्या बाजूला ओढल्या. खाली अंधार होता, पण तिथे अनेक केबल्सचे जाळे होते. आर्यनने आपला मोबाईलचा फ्लॅशलाईट लावला. तिथे एक मोठा करड्या रंगाचा 'पॉवर जंक्शन बॉक्स' होता, ज्यातून एक लाल रंगाचा अतिशय जाड केबल बाहेर पडून पिलर्सच्या दिशेने जात होता.
"हाच तो केबल आहे!" आर्यन ओरडला. त्याने तो लोखंडी रॉड उचलला आणि पूर्ण ताकदीनिशी त्या लाल केबलवर आणि जंक्शन बॉक्सवर घाव घालायला सुरुवात केली.
'धडाम! धडाम!'
लोखंडाचा लोखंडावर आदळणारा तो आवाज सर्व्हर रूममध्ये घुमत होता. पण तो केबल इंडस्ट्रियल ग्रेडचा होता, त्यावर साध्या रॉडने काहीही फरक पडत नव्हता.
टायमर ०१:००... ५९... ५८...
बाहेर जोसेफने कबीरला जमिनीवर पाडले होते आणि तो चाकू कबीरच्या गळ्याच्या जवळ आणत होता. कबीर आपली सर्व ताकद लावून तो चाकू अडवण्याचा प्रयत्न करत होता, पण जोसेफचे वजन त्याच्यावर होते.
"तुझे साथीदार आता मरणार आहेत!" जोसेफ ओरडला.
पण अचानक, जोसेफच्या पाठीवर एका जड वस्तूचा जोरदार प्रहार झाला. तो कबीरने मघाशी फोडलेला 'फायर एक्स्टिंग्विशर' चा रिकामा सिलेंडर होता. कबीरने आपल्या पायाने तो सिलेंडर जोसेफच्या पाठीवर ढकलला होता. जोसेफचा तोल गेला. तीच संधी साधून कबीरने जोसेफच्या हातातील चाकू हिसकावून घेतला आणि त्याच्या खांद्यात खुपसला. जोसेफ वेदनेने किंचाळून बाजूला पडला. कबीरने लगेच उठून त्याच्या चेहऱ्यावर एक जोरदार लाथ मारली. जोसेफ बेशुद्ध झाला.
सर्व्हर रूममध्ये टायमर ००:३०... २९... २८...
आर्यनचे हात रक्तबंबाळ झाले होते. रॉडच्या धक्क्याने त्याच्या तळव्यांची कातडी सोलवटून निघाली होती. पण तो थांबला नाही.
"आर्यन, लवकर! फक्त वीस सेकंद राहिले आहेत!" किआरा भीतीने रडकुंडीला आली होती.
आर्यनने एक दीर्घ श्वास घेतला. त्याला आपल्या मुलीचा हसरा चेहरा आठवला. त्याने रॉड बाजूला फेकला आणि तो थेट त्या जंक्शन बॉक्सवर पाय देऊन उभा राहिला. त्याने आजूबाजूचे दोन 'लाईव्ह पॉवर केबल्स' (Live Power Cables) आपल्या हाताने पकडले आणि पूर्ण ताकदीने ते ओढून त्या लाल केबलच्या बॉक्समध्ये घुसडले.
टायमर ००:१०... ०९... ०८...
"आर्यन, तुला शॉक बसेल!" किआरा ओरडली.
आर्यनने लक्ष दिले नाही. त्याने दोन्ही वायर एकमेकांना भिडवले.
एका प्रचंड आवाजासह तिथे 'शॉर्ट सर्किट' (Short Circuit) झाले. हजारो व्होल्ट्सची वीज त्या लाल केबलमधून पास झाली. निळ्या रंगाचे भयंकर स्पार्क्स (Sparks) उडाले आणि त्या जंक्शन बॉक्सचा स्फोट झाला. आर्यन झटक्याने मागे उडून पडला.
सर्व्हर रूममधील सर्व लाईट्स एका क्षणात बंद पडले. कुलिंग पंख्यांचा आवाज थांबला. आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, त्या स्टेनलेस स्टीलच्या डेटोनेशन पॅनेलवरील लाल रंगाचे आकडे अंधारात विझले.
टायमर ००:०३ सेकंदांवर थांबला होता.
संपूर्ण बोगद्यात एक काळजाचा ठोका चुकवणारी शांतता पसरली. स्फोट झाला नाही. वरचे दोनशे मजूर सुरक्षित होते. 'ब्लॅक ताज' वाचला होता आणि तो सर्व पुरावा आता देशाच्या हाती होता.
किआरा धावत आर्यनकडे गेली. आर्यन जमिनीवर बेशुद्ध पडला होता. "आर्यन! आर्यन डोळे उघड!" तिने त्याच्या तोंडावर पाणी मारले.
काही सेकंदांनी आर्यनने हळूहळू डोळे उघडले. त्याचा श्वास वेगाने चालत होता. "टायमर... टायमर थांबला का?"
किआराने हसत आणि रडत मान हलवली. "हो आर्यन. आपण जिंकलो. टायमर थांबला."
तेवढ्यात काचेचा दरवाजा उघडला आणि कबीर खान आत आला. त्याचा चेहरा रक्ताने माखलेला होता, पण त्याच्या ओठांवर एक विजयी हास्य होते.
"गुड जॉब टीम," कबीर म्हणाला. "चला इथून बाहेर पडूया. वरती सीबीआय (CBI) आणि निमलष्करी दलाची (Paramilitary Forces) तुकडी पोहोचली आहे. त्यांनी पूर्ण बोगद्याला वेढा घातला आहे."
तिघेही एकमेकांना आधार देत त्या अंधाऱ्या सर्व्हर रूममधून बाहेर पडले.
सकाळचे ७ वाजले होते. पावसाची संततधार आता थांबली होती आणि आकाशात सूर्याची पहिली किरणे डोकावत होती. आर्यन, किआरा आणि कबीर बोगद्याच्या मुख्य प्रवेशद्वारातून बाहेर आले. तिथे शेकडो पोलिसांच्या गाड्या, सीबीआयचे अधिकारी आणि न्यूज चॅनेल्सचे कॅमेरे उभे होते.
मजुरांना सुरक्षित बाहेर काढण्यात आले होते. डीसीपी राणे आणि त्यांच्या भ्रष्ट टीमला सीबीआयने बेड्या ठोकल्या होत्या.
एका न्यूज अँकरचा आवाज आर्यनच्या कानावर पडत होता. "...आणि आत्ताच हाती आलेल्या बातमीनुसार, देशातील सर्वात मोठा उद्योगपती विक्रम सिंघानिया याला त्याच्या दक्षिण मुंबईतील निवासस्थानातून सीबीआयने अटक केली आहे. ऑपरेशन ब्लॅक ताज उघडकीस आणणाऱ्या त्या निनावी नायकांचा शोध पोलीस घेत आहेत..."
कबीरने एका सीबीआय अधिकाऱ्याशी हस्तांदोलन केले आणि आर्यनकडे वळला. "तुम्ही आता जाऊ शकता. तुमचे नाव कुठेही रेकॉर्डवर येणार नाही. देशाने आज खूप काही मिळवले आहे, पण तुम्हाला तुमचे कुटुंब मिळवण्याची वेळ आली आहे."
आर्यनने कृतज्ञतेने कबीरच्या आणि किआराच्या डोळ्यांत पाहिले. त्याने एकही शब्द न बोलता निरोप घेतला.
दोन तासांनंतर, आर्यन दादरच्या पारशी कॉलनीतील त्या घरासमोर उभा होता. दरवाजा उघडताच भावनाने त्याला घट्ट मिठी मारली. तिचे अश्रू थांबत नव्हते. त्याच्या लहान मुलीने धावत येून आर्यनचा पाय पकडला.
आर्यनने आपल्या मुलीला उचलून घेतले. तो आता एक 'बीआयएम डॉक्युमेंट कंट्रोलर' नव्हता, तर आपल्या कुटुंबासाठी आणि देशासाठी मृत्यूच्या दारातून परत आलेला एक खरा नायक होता. 'ऑपरेशन ब्लॅक ताज' संपले होते आणि आर्यनचे नवे आयुष्य नुकतेच सुरू झाले होते.
अशाच नवनवीन आणि थरारक कथा वाचण्यासाठी चॅनेलला नक्की Subscribe करा! तसेच, या कथेत काही चुकले असेल किंवा तुम्हाला काही सुचवायचे असेल, तर Comment मध्ये नक्की सांगा. तुमचा अभिप्राय आमच्यासाठी खूप महत्त्वाचा आहे!
