સાવનનો મહિનો હતો. એક નાના ગામ રાણાવાસ પર છેલ્લા ત્રણ દિવસથી સતત વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. આખું ગામ ધુમ્મસથી ઢંકાઈ ગયું હતું. વીજળીના કડાકા અને ગાજવીજ વચ્ચે ગામના લોકો સૂર્યાસ્ત પહેલાં જ ઘરમાં બંધ થઈ જતા.
ગામની બહાર લગભગ સો વર્ષ જૂની એક હવેલી હતી. લોકો તેને "કાળી હવેલી" કહેતા. કહેવાતું હતું કે ત્યાં ઘણા વર્ષો પહેલાં એક જમીનદારના આખા પરિવારની રહસ્યમય રીતે હત્યા થઈ હતી. ત્યારથી રાત્રે ત્યાંથી ચીસો, પગલાં અને બારી ખખડાવવાના અવાજો આવતાં.
ગામનો યુવાન પત્રકાર અર્જુન આવી અંધશ્રદ્ધામાં માનતો નહોતો. તે માનતો કે દરેક રહસ્ય પાછળ કોઈ ને કોઈ સત્ય છુપાયેલું હોય છે.
એક સાંજે તેને અજાણ્યા નંબર પરથી ફોન આવ્યો.
"જો હિંમત હોય તો આજે રાત્રે બાર વાગ્યે કાળી હવેલીમાં આવી જા... સત્ય તારી રાહ જોઈ રહ્યું છે."
ફોન તરત કપાઈ ગયો.
અર્જુને નંબર પર પાછો ફોન કર્યો, પરંતુ ફોન બંધ હતો.
રાત્રે અગિયાર વાગ્યે વરસાદ વધુ જોરથી વરસવા લાગ્યો. વીજળીના કડાકા વચ્ચે તે કેમેરો, ટોર્ચ અને નોટબુક લઈને હવેલી તરફ નીકળ્યો.
હવેલીના મુખ્ય દરવાજા પર પહોંચતાં જ તેને લાગ્યું કે કોઈ અંદરથી તેને જોતું હતું.
દરવાજો હળવેથી ધક્કો મારતા જ પોતે જ ખૂલી ગયો.
અંદર ભીનાશ, ધૂળ અને સડી ગયેલી લાકડાની ગંધ હતી.
અચાનક...
ઠક... ઠક... ઠક...
ઉપરના માળેથી કોઈ ચાલતું હોય એવો અવાજ આવ્યો.
અર્જુન ધીમે ધીમે સીડીઓ ચડવા લાગ્યો.
ટોર્ચનો પ્રકાશ એક રૂમમાં પડ્યો.
રૂમના મધ્યમાં એક જૂની ખુરશી પર કોઈ માણસ બેઠો હતો.
"કોણ છે?" અર્જુને પૂછ્યું.
કોઈ જવાબ આવ્યો નહીં.
તે નજીક ગયો.
ટોર્ચનો પ્રકાશ ચહેરા પર પડ્યો...
અને તે એકદમ પાછળ ખસી ગયો.
ખુરશી પર બેઠેલો માણસ મૃત હતો.
તેના ગળામાં ઊંડો ઘા હતો.
લોહી હજુ પણ જમીન પર ધીમે ધીમે વહી રહ્યું હતું.
એટલે કે...
ખૂન થોડા જ મિનિટો પહેલાં થયું હતું.
એ જ સમયે આખી હવેલીમાં વીજળીનો જોરદાર કડાકો થયો અને ટોર્ચ બંધ થઈ ગઈ.
અંધકાર...
અને પછી...
કોઈએ અર્જુનના ખભા પર હાથ મૂક્યો.
તે ચીસ પાડી અને પાછળ વળ્યો.
પણ ત્યાં કોઈ નહોતું.
ફરી એક અવાજ આવ્યો.
"તું બહુ મોડો આવી ગયો..."
અર્જુન ઝડપથી નીચે દોડ્યો.
બહાર નીકળતાં જ પોલીસની જીપ આવી પહોંચી.
ઇન્સ્પેક્ટર કબીર રાઠોડ અંદર ગયા.
પરંતુ ઉપર જઈને જોયું તો...
ખુરશી ખાલી હતી.
મૃતદેહ ગાયબ હતો.
માત્ર લોહીના ડાઘ બાકી હતા.
પોલીસને લાગ્યું કે અર્જુન ખોટું બોલી રહ્યો છે.
પરંતુ અર્જુનના કેમેરામાં મૃતદેહનો ફોટો હતો.
કબીર પણ ચોંકી ગયો.
બીજે દિવસે ખબર પડી કે ફોટામાં દેખાતો મૃત માણસ ગામનો બિલ્ડર રાઘવ શેઠ હતો, જે ગઈકાલથી ગુમ હતો.
પોલીસે તપાસ શરૂ કરી.
રાઘવના મોબાઇલની છેલ્લી લોકેશન કાળી હવેલી જ બતાવતી હતી.
તે દરમિયાન ગામમાં બીજી ઘટના બની.
રાઘવનો ખાસ મિત્ર મહેશ પોતાના ઘરમાં મૃત મળ્યો.
આ વખતે હત્યારાએ દિવાલ પર લોહીથી માત્ર એક જ શબ્દ લખ્યો હતો.
"આગળ..."
ઇન્સ્પેક્ટર કબીરને સમજાઈ ગયું કે આ સામાન્ય હત્યા નથી.
કોઈ વ્યક્તિ વર્ષો જૂના રહસ્યનો બદલો લઈ રહ્યો હતો.
તપાસ દરમિયાન ખબર પડી કે 25 વર્ષ પહેલાં કાળી હવેલીના માલિકની કરોડોની જમીન ગેરકાયદેસર રીતે હડપાઈ હતી.
તેમાં પાંચ લોકો સામેલ હતા.
રાઘવ અને મહેશ એ પાંચમાંથી બેના પુત્રો હતા.
એટલે હવે બાકીના ત્રણ લોકો પણ જોખમમાં હતા.
વરસાદ સતત વધી રહ્યો હતો.
રસ્તા બંધ થઈ ગયા.
ગામ બહારથી સંપૂર્ણપણે કપાઈ ગયું.
અને એ જ રાત્રે...
ત્રીજા માણસને એક લિફાફો મળ્યો.
અંદર માત્ર એક કાળો કાગળ હતો.
તેના પર લાલ શાહીથી લખેલું હતું.
"કાલે તારો નંબર છે."
ભયથી કંપતા તેણે તરત પોલીસને ફોન કર્યો.
પોલીસે આખું ઘર ઘેરી લીધું.
ચાર સશસ્ત્ર જવાનો બહાર ઉભા હતા.
અંદર CCTV ચાલુ હતું.
રાત્રે બરાબર બાર વાગ્યે...
ઘરની બધી લાઈટો એકસાથે બંધ થઈ ગઈ.
પાંચ સેકન્ડ પછી ફરી ચાલુ થઈ.
દરવાજો અંદરથી બંધ હતો.
બારીઓ બંધ હતી.
પોલીસ બહાર જ ઊભી હતી.
પરંતુ જ્યારે રૂમ ખોલવામાં આવ્યો...
તે માણસ જમીન પર મૃત પડ્યો હતો.
ગળા પર એ જ ઊંડો ઘા...
અને દિવાલ પર ફરી લોહીથી લખેલું હતું.
"હજી બે બાકી છે..."
હવે પ્રશ્ન માત્ર એટલો નહોતો કે હત્યારો કોણ છે.
સૌથી મોટું રહસ્ય એ હતું...
બંધ રૂમમાં કોઈ અંદર આવ્યું કેવી રીતે?
અને...
રાઘવનો મૃતદેહ હવેલીમાંથી ગાયબ ક્યાં થયો?
ઇન્સ્પેક્ટર કબીરે બારીમાંથી બહાર નજર કરી.
મુશળધાર વરસાદમાં કાળી હવેલી દૂર અંધકારમાં ઉભી હતી.
અને તેની ઉપરના માળની બારીમાં...
એક કાળી આકૃતિ શાંતિથી ઊભી હતી.
જ્યારે કબીરે ફરી જોયું...
ત્યાં કોઈ નહોતું.
ભાગ–1 સમાપ્ત...મિત્રો, ભાગ 2 ટૂંક જ સમય માં.....
