शिवेंद्र आणि बोलणारा मोर - भाग 2
"हरवलेलं निळं पीस आणि खारुताईची मदत"
एकदा काय झालं...
उन्हाळ्याची सकाळ होती. आकाशात एकही ढग नव्हता. शिवेंद्र शाळेतून आल्यावर नेहमीप्रमाणे मोराला भेटायला जंगलात गेला. जंगलात मस्त थंड वारा सुटला होता आणि झाडांवर पक्षी गाणी म्हणत होते. पण आज मोर खूप उदास दिसत होता. त्याचे डोके खाली होते आणि तो एका झाडाखाली शांत बसला होता.
"अरे मोरदादा काय झालं? तू आज बोलत का नाहीस? आणि नाचत का नाहीस?" शिवेंद्रने काळजीने विचारलं आणि मोराच्या जवळ जाऊन बसला.
मोराने एक मोठा सुस्कारा सोडला आणि डोळ्यात पाणी आणून म्हणाला, "शिवेंद्र, माझं सगळ्यात आवडतं निळं पीस हरवलं आहे. ते पीस माझ्या आजीने मला शेवटचं भेट म्हणून दिलं होतं. ती म्हणायची हे पीस तुझं नशीब आहे. त्याच्याशिवाय मी नाचूही शकत नाही. मला खूप वाईट वाटतंय."
शिवेंद्रला मोराची खूप काळजी वाटली. त्याने मोराच्या पाठीवर हात फिरवला आणि म्हणाला, "रडू नकोस मोरदादा. आपण ते शोधू. सांग कुठे शेवटचं पाहिलं होतंस? मी सगळीकडे शोधायला मदत करेन."
"काल मी नदीकाठी नाचत होतो. खूप वारा होता. वाऱ्याने ते उडून गेलं असावं" मोर उदासपणे म्हणाला.
मग दोघे नदीकडे निघाले. वाटेत त्यांना एक छोटी खारुताई झाडाखाली रडत बसलेली दिसली. तिचे डोळे लाल झाले होते आणि ती थरथरत होती.
"अगं खारुताई काय झालं? तू का रडतेस?" शिवेंद्र खाली बसून प्रेमाने विचारू लागला.
खारुताईने हुंदके देत सांगितलं, "काल रात्री खूप मोठा पाऊस आणि वारा आला. माझं झाडावरचं सुंदर घर पूर्णपणे वाहून गेलं. आता मी आणि माझी 3 लहान पिल्लं कुठे राहायचं? मला खूप भीती वाटतेय."
हे ऐकून मोर आणि शिवेंद्र दोघांनाही खूप वाईट वाटलं. मोर म्हणाला, "शिवेंद्र, आपण आधी तिची मदत करूया. मोठी माणसं म्हणतात ना, चांगलं कर्म केलं की चांगलं आपोआप परत येतं. आपण दुसऱ्याला मदत केली की आपली पण मदत होते."
शिवेंद्र होकारात मान हलवला. मग तिघांनी मिळून कामाला सुरुवात केली. शिवेंद्र जंगलातून मजबूत काड्या आणि फांद्या घेऊन आला. मोराने आपल्या चोचीने मोठी मोठी हिरवी पानं आणि गवत आणलं. खारुताईने आपल्या छोट्या हातांनी घराला आकार दिला आणि सजवलं.
2 तास मेहनत केल्यावर खारुताईसाठी एक नवीन, मजबूत आणि सुंदर घर तयार झालं. घरात मऊ पानांचा बिछाना पण होता आणि वरती पानांचं छप्पर होतं.
नवीन घर पाहून खारुताई आणि तिची पिल्लं आनंदाने उड्या मारू लागली. "तुम्ही दोघं खूप देवदूत आहात. देव तुमचं भलं करो" खारुताई म्हणाली आणि त्यांचे आभार मानले.
खारुताई खुश होऊन म्हणाली, "थांबा मी तुमच्यासाठी काहीतरी शोधते." ती लगेच जवळच्या उंच झाडावर चढली.
तेवढ्यातच नदीच्या शांत पाण्यातून एक तेजस्वी निळी चमक आली. सूर्याच्या प्रकाशात ती चमकत होती आणि पाण्यावर नाचत होती.
"ते... ते माझं पीस आहे!" मोर आनंदाने ओरडला आणि नाचू लागला.
पण एका सेकंदातच त्याचा आनंद गायब झाला. कारण ते पीस पाण्यात तरंगत नव्हतं. ते एका छोट्या चांदीच्या माशाच्या तोंडात अडकलं होतं.
मासा घाबरला आणि झटपट पाण्यात खोलवर पळून गेला. पाण्यात फक्त लाटा राहिल्या.
आता काय करायचं? मोराचं खास पीस पाण्यात आहे आणि मासा ते घेऊन पळाला आहे. शिवेंद्र आणि मोर एकमेकांकडे पाहू लागले.
शिवेंद्रने मोराच्या पाठीवर हात ठेवला आणि म्हणाला, "काळजी करू नकोस मोरदादा. आपण त्या माशाला शोधू. पण आधी त्याला ते पीस का लागलं असेल ते जाणून घेऊया. कदाचित त्याला पण आपली मदत हवी असेल."
आता शिवेंद्र आणि मोर काय करतील? ते मासाला भेटतील का? मोराचं पीस त्याला परत मिळेल का? खारुताई त्यांना मदत करेल का?
हे सगळं कळेल "शिवेंद्र आणि बोलणारा मोर - भाग 3" मध्ये...
लेखिका: Gauri Kshirsagar
जर तुम्हाला ही गोष्ट आवडली असेल तर 5 star द्या आणि मला follow करा.
पुढचा भाग लवकरच येत आहे 🦚
