કબીરના શ્વાસ ધમણની જેમ ચાલી રહ્યા હતા. છાતીમાં જાણે આગ લાગી હતી અને પગના સ્નાયુઓ હવે સંપૂર્ણપણે જવાબ આપી રહ્યા હતા. ઓરેકલના એજન્ટ્સથી બચવા માટે તે સતત દોડી રહ્યો હતો. નિયોન લાઈટ્સથી ઝગમગતા શહેરની ચમક અને ઊંચી ઈમારતો હવે ક્યાંય પાછળ છૂટી ગઈ હતી. તે હવે શહેરના એવા ઔદ્યોગિક વિસ્તારમાં પ્રવેશી ચૂક્યો હતો, જેને ઓરેકલે દાયકાઓ પહેલાં 'ડેડ ઝોન' (મૃત જાહેર) કરી દીધો હતો. અહીં માત્ર કાટ ખાધેલા વિશાળ મશીનો, તૂટેલી પાઈપલાઈનો અને ઇલેક્ટ્રોનિક ભંગારના મોટા ઢગલાઓ જ જોવા મળતા હતા. વાતાવરણમાં સડેલા કેમિકલ અને ભીની, ખરાબ માટીની દુર્ગંધ આવતી હતી. આકાશમાં ધુમ્મસ અને પ્રદૂષણ એટલું હતું કે તારા તો શું, ચાંદ પણ ક્યારેય દેખાતો નહોતો.
પાછળથી આવતો અવાજ કબીરના હૃદયના ધબકારા વધારી રહ્યો હતો - ક્લેન્ક... ક્લેન્ક... ક્લેન્ક...
એ ઓરેકલના સાયબોર્ગ એજન્ટ્સ હતા. તેમના અડધા મશીન અને અડધા માનવીય પગ જ્યારે જમીન પર પડતા, ત્યારે ધાતુનો એ ભયાનક અને ભારે અવાજ ગુંજી ઊઠતો હતો. તેમની આંખોની જગ્યાએ ફિટ થયેલા હાઈ-ટેક ઇન્ફ્રારેડ સેન્સર્સ અંધારામાં લાલ રંગના લેસર બીમ ફેંકી રહ્યા હતા. આ બીમ્સ કબીરના શરીરની ગરમીને શોધી રહ્યા હતા.
"ટાર્ગેટ સેક્ટર ૪ માં છે. એસ્કેપ રૂટ્સ બ્લોક કરો. તેને જીવતો અથવા મરેલો પકડો," એક એજન્ટનો યાંત્રિક, કોલ્ડ અને ભાવનાહીન અવાજ કબીરના કાને પડ્યો.
કબીર તરત જ એક વિશાળ અને કાટવાળી બોઈલર ટાંકીની પાછળ સંતાઈ ગયો. તેણે પોતાના હાથમાં રહેલી નાનકડી ડેટા-ડ્રાઈવને પોતાની છાતી સરસી ચાંપી દીધી. આ માત્ર એક સામાન્ય ડેટા નહોતો. આ એ માહિતી હતી, જેમાં ઓરેકલના અસ્તિત્વ, તેની કાળાબજારી અને માનવતા પરના તેના અત્યાચારોનું સૌથી મોટું રહસ્ય છુપાયેલું હતું. કબીર જાણતો હતો કે જો તે પકડાઈ ગયો, તો તેનું મૃત્યુ નિશ્ચિત છે, અને આ રહસ્ય હંમેશા માટે દફન થઈ જશે.
અચાનક, તેની નજર જમીન પર પડેલા એક વિશાળ લોખંડના ઢાંકણા પર ગઈ. તે કોઈ સામાન્ય ગટરનું ઢાંકણું ન હતું. તેના પર એક જૂનો, લગભગ ભૂંસાઈ ગયેલો લોગો હતો - જે એ સમયનો હતો જ્યારે દુનિયા પર ઓરેકલનું શાસન નહોતું. કબીરને તરત જ યાદ આવ્યું. આ જૂના શહેરની અંડરગ્રાઉન્ડ ટનલ સિસ્ટમનો રસ્તો હતો. તેણે અફવાઓ સાંભળી હતી કે આ ટનલો છેક પાતાળ જેટલી ઊંડી છે, જ્યાં સૂર્યપ્રકાશ ક્યારેય પહોંચતો નથી અને ત્યાં એક અલગ જ દુનિયા વસે છે - એક એવી જગ્યા જ્યાં ઓરેકલની સિસ્ટમ કામ નથી કરતી.
ઉપર આકાશમાં ઓરેકલના સર્વેલન્સ ડ્રોન્સનો ગણગણાટ વધવા લાગ્યો હતો. હવે વિચારવાનો સમય બિલકુલ નહોતો.
કબીરે પોતાની બધી તાકાત ભેગી કરી અને એ ભારેખમ લોખંડના ઢાંકણાને ખસેડવાનો પ્રયાસ કર્યો. તે એટલું ભારે હતું અને કાટ ખાઈ ગયું હતું કે શરૂઆતમાં તો તે સહેજ પણ હલ્યું નહીં. તેના હાથ છોલાઈ ગયા અને આંગળીઓમાંથી લોહી નીકળવા લાગ્યું.
"તે ત્યાં છે! ટાર્ગેટ લોક!" એક એજન્ટની સિન્થેટિક આંખની લાલ લાઈટ સીધી કબીર પર પડી. એજન્ટે પોતાનો રોબોટિક હાથ ઊંચો કર્યો, જેની અંદરથી એક અત્યાધુનિક પ્લાઝમા બ્લાસ્ટર બહાર આવ્યું.
ઝૂમ!
એક વાદળી રંગનો ગરમ પ્લાઝમા ગોળો કબીરના માથાની માત્ર થોડી જ ઇંચ ઉપરથી પસાર થઈ ગયો અને પાછળની દીવાલ પર ટકરાઈને મોટો ધડાકો થયો. ગરમીની જ્વાળાએ કબીરનો ચહેરો શેકી નાખ્યો.
જીવના જોખમે માણસમાં એક અકલ્પનીય અને અદમ્ય શક્તિ આવી જાય છે. કબીરે એક જોરદાર ચીસ સાથે લોખંડના ઢાંકણાને પૂરા જોરથી ધક્કો માર્યો. કાટ ખાધેલા મિજાગરાં કડકડ અવાજ સાથે તૂટ્યા અને ઢાંકણું અડધું ખુલી ગયું. નીચે માત્ર ઘનઘોર અંધકાર અને એક જૂની સીડી દેખાઈ રહી હતી.
એજન્ટ્સ હવે માત્ર દસ ડગલાં દૂર હતા. કબીરે ડેટા-ડ્રાઈવને પોતાના ખિસ્સામાં કાળજીપૂર્વક મૂકી અને એ અંધારા ખાડામાં છલાંગ લગાવી દીધી. પડતા પડતા તેણે બચાવની છેલ્લી કોશિશ રૂપે ઢાંકણાને પોતાની ઉપર પાછું ખેંચી લીધું.
ધાડ!
ઢાંકણું સંપૂર્ણપણે બંધ થવાનો અવાજ ગુંજ્યો, અને તેની સાથે જ બહારની દુનિયાનો બધો ઘોંઘાટ, એજન્ટ્સનો અવાજ અને બ્લાસ્ટરના ધડાકા અચાનક બંધ થઈ ગયા. હવે અહીં ફક્ત શાંતિ અને અંધકાર હતો. એક એવો અંધકાર જે એટલો ઘેરો હતો કે આંખોને પણ ડરાવી દે.
કબીર લોખંડની સીડીના પગથિયાં પરથી બેકાબૂ થઈને ગબડતો ગબડતો નીચે પડ્યો. તેનું શરીર દીવાલો સાથે ભટકાતું હતું. છેવટે તે એક સપાટ, ભેજવાળી અને ઠંડી જમીન પર પટકાયો. તેને ઘણી જગ્યાએ વાગ્યું હતું, પણ સદનસીબે હાડકાં તૂટ્યા નહોતા અને જીવ બચી ગયો હતો. તેણે ઉપર જોયું, તો ઢાંકણાની નાનકડી તિરાડમાંથી એજન્ટ્સના સેન્સરની લાલ લાઈટ હજુ પણ આમતેમ ફરી રહી હતી, પણ તેઓ અંદર આવી શકે તેમ નહોતા કારણ કે ઢાંકણું હવે જામ થઈ ગયું હતું.
ડિજિટલ પ્લેટફોર્મ્સ જેમ કે માતૃભારતી પર ધારાવાહિક નવલકથાઓ લખતી વખતે વાચકને પકડી રાખવા માટે આવા સસ્પેન્સથી ભરેલા વળાંકો ખૂબ જ અસરકારક સાબિત થાય છે. આ પ્લોટ વાચકોના રૂંવાડા ઊભા કરી દે તેવો છે અને તેમને આગળ શું થશે તે જાણવા માટે જકડી રાખે છે.
કબીર હાંફતો હાંફતો ધીમેથી ઊભો થયો. તેણે પોતાના જેકેટના ખિસ્સામાંથી એક નાનકડી ફ્લેશલાઈટ કાઢી અને તેને ચાલુ કરી. પ્રકાશનો એક નાનો શેરડો અંધારાને ચીરતો આગળ વધ્યો. તે એક વિશાળ, પથ્થર અને સિમેન્ટથી બનેલી ટનલમાં હતો. અહીંની હવા ખૂબ જ ભારે હતી અને શ્વાસ લેવામાં થોડી તકલીફ પડતી હતી. દીવાલો પર લીલ જામી ગઈ હતી અને છત પરથી પાણી ટપકવાનો ટપ... ટપ... ટપ... અવાજ આખા વાતાવરણને વધુ ભેદી અને બિહામણું બનાવી રહ્યો હતો.
આ જ એ 'અંધકારનો દરવાજો' હતો. જે દુનિયાને લોકો માત્ર એક કાલ્પનિક વાર્તા સમજતા હતા, તે હવે કબીરની વાસ્તવિકતા બની ચૂકી હતી. તેણે ફરી એકવાર ડેટા-ડ્રાઈવ કાઢીને ખાતરી કરી કે તે સુરક્ષિત છે. હવે તેને આગળ વધવાનું હતું.
કબીરે ફ્લેશલાઈટનો પ્રકાશ ટનલની ઊંડાઈ તરફ ફેંક્યો. તેને જરાય ખબર નહોતી કે આ રસ્તો ક્યાં જાય છે, આ અંધારામાં શું છુપાયેલું છે, કે નીચે કોઈ જીવતું છે પણ ખરું કે નહીં. પરંતુ તે એટલું ચોક્કસ જાણતો હતો કે હવે પાછા ફરવાનો કોઈ રસ્તો નથી. તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ધીમે ધીમે આગળ ડગલાં માંડવાનું શરૂ કર્યું, એ અજાણી, ભેદી અને અદ્રશ્ય દુનિયા તરફ... જ્યાં સૂર્ય ક્યારેય ઊગતો ન હતો.
