### વાર્તાનો ભાવનાત્મક ક્લાઈમેક્સ:
> લગ્નના બરાબર એ જ દિવસે આરવના ઘરે પણ કુટુંબનું એક મોટું ફંક્શન હતું, એટલે લગ્નમાં હાજરી આપવી મુશ્કેલ બને તેમ હતું. આ વાત જાણીને આરવ આગલી રાતે જ દેવાંશને મળવા માટે પહોંચી ગયો. જૂની યાદો, થોડી ધડકન અને આંખોમાં અજીબ સંતોષ સાથે બંને મળ્યા. ત્યાં દેવાંશના મિત્રો પણ હાજર હતા. ફોટા પડાવવાની પળો વચ્ચે, દેવાંશના ખાસ મિત્રએ માહોલ હળવો કરવા અને આરવને ખાસ મહત્વ આપવા માટે એક નાની યુક્તિ કરી—તેણે આરવને દેવાંશના રૂમમાં એકલા ફોટો પડાવવા માટે મોકલી દીધો, જેથી આજના આ ખાસ અવસરે તેમની વચ્ચેની બધી જ જુના ઝગડાઓ અને કડવાશ હંમેશ માટે ધોવાઈ જાય.
> અને પછી આવી ગઈ લગ્નની એ મુખ્ય ઘડી.
> સ્ટેજ પર વર-કન્યા બેઠા હતા. મહેમાનોની ભીડ વચ્ચે જ્યારે આરવ અભિનંદન આપવા માટે સ્ટેજ પર પહોંચ્યો, ત્યારે એ ક્ષણે આરવના મનમાં અજીબ હલચલ હતી. દેવાંશે જ્યારે આરવને જોયો, ત્યારે એની આંખોમાં એક અલગ જ આદર અને ખુશી ચમકી ઊઠી.
> આરવે થોડું ખચકાતા, હળવા હાસ્ય સાથે કહ્યું, *"હું ઉંમરમાં મોટો છું, એટલે... આશીર્વાદ સમજી લેજે."*
> અને એ જ ક્ષણે, દેવાંશે કંઈપણ વિચાર્યા વગર તરત જ સ્ટેજ પર આરવના ચરણ સ્પર્શ (પગ) કરી લીધા! એ જોઈને બાજુમાં બેઠેલી એની પત્નીએ પણ સન્માનપૂર્વક આરવને પગે લાગીને નમન કર્યું.
> સ્ટેજ પર ઊભેલા આરવની આંખો એક જ ક્ષણમાં ભરાઈ આવી. જે વ્યક્તિ સાથે ક્યારેક નફરત હતી, ઝઘડો થયો હતો, જેણે સેક્સ સુધીની ઓફર કરી હતી અને જેની સાથે એક વર્ષ સુધી અબોલા રહ્યા હતા—આજે એ જ દેવાંશ પોતાની નવી પત્ની સાથે તેને આદર આપી રહ્યો હતો. એ નમનમાં કોઈ અહંકાર નહોતો, પણ એક અગાધ સ્નેહ અને સ્વીકાર હતો.
> આરવે બંનેના માથા પર હાથ મૂકીને આશીર્વાદ આપ્યા. મનમાં એક અદભુત શાંતિ હતી—જે પ્રેમ ક્યારેક અધૂરો લાગતો હતો, એ આજે એક એવા પવિત્ર અને સુંદર સંબંધમાં બદલાઈ ચૂક્યો હતો, જ્યાં શબ્દોની નહીં, પણ માત્ર લાગણીઓની જ જરૂર હતી. આરવે હસતા ચેહરે વિદાય લીધી, કારણ કે તેની આ અધૂરી પ્રેમકથાનો આ સૌથી સુંદર અને સુખદ અંત હતો.
---
> દેવાંશના લગ્નના છ મહિના વીતી ચૂક્યા હતા. લગ્ન પછીનું એ બદલાયેલું વાતાવરણ, ઓફિસમાં રોજ દેવાંશને એની પત્ની સાથે કે એના નવા સંસારની વાતો વચ્ચે જોવું આરવ માટે હવે ધીમે ધીમે અસહ્ય બનવા લાગ્યું હતું. યાદો હજી તાજી હતી, પણ એને રોજ જીવવી પડી રહી હતી. લગ્નના છ મહિના પછી દેવાંશ ન સારી નોકરી મળતા તે આ નોકરી છોડી મૂકે છે અને તેના બે મહિના પછી આરવના ખાસ મિત્ર તેમજ જેને તે શરૂઆતમાં પસંદ કરતો હતો એણે પણ નોકરી છોડી મૂકી.
> હવે આ ઓફિસમાં આરવને પોતાના કેહવાય એવા કોઈ ન હતા અને નવા વ્યક્તિઓ આવવાથી ઓફીસમાં ફરીથી રાજનીતિ થવા માંડી. આ માનસિક તાણ અને જૂના ઘાવમાંથી કાયમ માટે બહાર નીકળવા માટે આરવે આખરે એ ઓફિસ હંમેશ માટે છોડી દીધી અને એક નવી જગ્યાએ નોકરી સ્વીકારીને ત્યાંથી જતો રહ્યો.
> સમય પોતાના રસ્તે વહેતો રહ્યો. બે વર્ષ વીતી ગયા. આરવ પોતાની નવી જિંદગીમાં વ્યસ્ત થઈ ગયો હતો, પોતાની કારકીર્દી પર ધ્યાન આપી રહ્યો હતો અને જૂની યાદો હવે સમયની ધૂળ નીચે દબાઈ ચૂકી હતી.
> પણ જીવનની વાર્તા ક્યારેક અજીબ વળાંક લે છે. બરાબર બે વર્ષ પછી, સંજોગો કે સમયનું ચક્ર એવું ફર્યું કે આરવે પોતે પણ એ નવી નોકરી છોડી દીધી અને બીજી કોઈ બીજી જગ્યા પર જોબ કરવા માટે આગળ વધી ગયો. જાણે જિંદગી તેને ક્યારેય એક જગ્યાએ સ્થિર થવા જ નહોતી દેતી, અથવા કદાચ હજી તેના જીવનના પુસ્તકનાં કેટલાક નવાં પાનાં લખાવવાના બાકી હતા.
---
