#નિર્ભયા
ભાગ 1 આશાસ્પદ સપનાઓ અને દિલ્હીની એ રાત
ડિસેમ્બર મહિનાની એ ગુલાબી, કડકડતી ઠંડીમાં આખું હિન્દુસ્તાન જ્યારે રજવાડા જેવા રજાઈના ખૂણામાં લપાઈને મીઠી ઊંઘ માણી રહ્યું હતું, ત્યારે દિલ્હીના એક છેવાડાના, મધ્યમવર્ગીય અને અત્યંત સાધારણ વિસ્તારના એક નાના અમથા મકાનમાં અનોખી હૂંફ પ્રગટી રહી હતી. એ હૂંફ કોઈ સગડીની નહોતી, એ હૂંફ હતી સપનાઓની. એવા સપના જે રાતના અંધકારમાં પણ સૂરજની જેમ ચમકતા હતા.એક દીકરી જે માત્ર ૨૩ વર્ષની હતી, પણ જેની આંખોમાં આખા પરિવારનું આકાશ સમાયેલું હતું. તે કોઈ અમીર ઘરની લાડકવાયી નહોતી. તેના પિતા એક સાધારણ મજૂર હતા, જેમણે એરપોર્ટ પર માલસામાન ઉપાડવાનું, લોડિંગ કરવાનું કાળી મજૂરીનું કામ કરીને પોતાની જિંદગી વિતાવી દીધી હતી. પિતાના હાથ પર પડેલા કાલા અને છાલા એ વાતની ગવાહી આપતા હતા કે આ દીકરીને ભણાવવા માટે કેટલા પેટે પાટા બાંધવામાં આવ્યા છે. માતાએ પોતાના ઘરેણાં ગીરો મૂકી દીધા હતા, પિતાએ વતન જમીનનો નાનો ટુકડો વેચી દીધો હતો, અને ભાઈઓએ પોતાના મોજશોખ કાયમ માટે ભૂલીને બહેનના ભવિષ્યની ઇમારતમાં એક-એક ઈંટ ગોઠવી હતી.
દીકરી પણ આ ત્યાગને બરાબર સમજતી હતી. તે જ્યારે ઉત્તર પ્રદેશના પોતાના નાના ગામડામાંથી દિલ્હી આવી, ત્યારે તેની પાસે કોઈ વૈભવ નહોતો, માત્ર રાત-દિવસ જાગીને ચોપડાઓમાં પોતાનું ભવિષ્ય કંડારવાનું એકમાત્ર વ્રત હતું. પેરામેડિકલની વિદ્યાર્થીની તરીકે, જ્યારે તે રાત્રે લેમ્પના ઝાંખા અજવાળામાં કલાકો સુધી એનાટોમી અને મેડિકલ ટર્મ્સ વાંચતી, ત્યારે તેની આંખો સામે કાળા પાટીયા પર માત્ર એક જ ચિત્ર ઉપસતું પોતાના ગળામાં સ્ટેથોસ્કોપ હોય, સફેદ એપ્રોન પહેરેલો હોય અને તે દર્દીઓની સેવા કરીને પોતાના વૃદ્ધ માતા-પિતાના લલાટ પરના ચિંતાના લીટા હંમેશ માટે ભૂંસી નાખે. તે વારંવાર કહેતી, "મા, બસ થોડા સમયની જ વાત છે. હું ડૉક્ટર બની જઈશ ને, પછી પપ્પાને આ કાળી મજૂરી નહીં કરવા દઉં. આપણા દિવસો બદલાઈ જશે."એ નાના ઘરમાં ગરીબી ભલે દરવાજે દસ્તક દેતી હતી, પણ દીકરીની હિંમત અને મહેનતને કારણે આશાનો દીવો ક્યારેય બુઝાતો નહોતો. રવિવાર, ૧૬ ડિસેમ્બર ૨૦૧૨નો એ દિવસ પણ આવી જ એક સુંદર આશા સાથે શરૂ થયો હતો.
૧૬ ડિસેમ્બરની સવાર અન્ય દિવસો જેવી જ સામાન્ય હતી. દીકરીએ આખો દિવસ પોતાના અભ્યાસમાં વિતાવ્યો હતો. છેલ્લા કેટલાય મહિનાઓની સખત મહેનત પછી, તે થોડો વિરામ ઈચ્છતી હતી. સાંજના સમયે, તેણે પોતાના એક ખાસ અને વિશ્વાસુ મિત્ર સાથે સાકેતના એક મોલમાં નવી રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ 'લાઇફ ઓફ પાઇ' (Life of Pi) જોવાનું આયોજન કર્યું. એ ફિલ્મ પોતે પણ એક યુવાનના જીવન અને મૃત્યુ વચ્ચેના અદભુત સંઘર્ષની વાર્તા હતી, પણ કોઈને ક્યાં ખબર હતી કે આ ફિલ્મ જોયા પછી એ દીકરીના પોતાના જીવનમાં પણ કાળનો આવો જ ભયાનક સંઘર્ષ શરૂ થવાનો છે.સાંજ ઢળી ચૂકી હતી. દિલ્હીના રસ્તાઓ પર ધુમ્મસની ચાદર પથરાવા લાગી હતી. મોલની ઝળહળતી રોશની વચ્ચે બંને મિત્રોએ ફિલ્મ જોઈ, થોડી વાતો કરી, ભવિષ્યના સપનાઓ શેર કર્યા અને દીકરી ખૂબ ખુશ હતી. ફિલ્મ પૂરી થઈ ત્યારે ઘડિયાળમાં રાતના લગભગ પોણા નવ વાગ્યા હતા. ઠંડો પવન કાન સોંસરવો નીકળી રહ્યો હતો. દીકરીને સમયસર ઘરે પહોંચવું હતું, કારણ કે તેના માતા-પિતા ઘરે તેની રાહ જોઈ રહ્યા હતા.તેઓ સાકેતથી ઓટો રિક્ષા પકડીને મુનિરકા બસ સ્ટેન્ડ પર પહોંચ્યા, જેથી ત્યાંથી દ્વારકા જવા માટે બસ પકડી શકાય. મુનિરકા બસ સ્ટેન્ડ પર રાતના નવ વાગ્યાની આસપાસ સન્નાટો પથરાવા લાગ્યો હતો. રસ્તા પર વાહનોની અવરજવર ઓછી થઈ ગઈ હતી. કડકડતી ઠંડીને કારણે લોકો વહેલા ઘરે ભરાઈ ગયા હતા. બંને મિત્રો લાંબા સમય સુધી બસ સ્ટેન્ડ પર ઊભા રહ્યા, પણ કોઈ સરકારી બસ કે ઓટો રિક્ષા તેમને દ્વારકા જવા માટે તૈયાર નહોતી થતી. ઓટો રિક્ષાવાળાઓએ કાં તો ભાડું બમણું માંગ્યું અથવા તો તે તરફ જવાની સાફ ના પાડી દીધી.દીકરી ઠંડીથી ધ્રૂજી રહી હતી અને વારંવાર મોબાઈલમાં સમય જોઈ રહી હતી. બરાબર એ જ સમયે, અંધારાને ચીરીને હેડલાઈટના તેજસ્વી અજવાળા સાથે એક સફેદ રંગની ખાનગી ચાર્ટર બસ (જેનો ઉપયોગ સામાન્ય રીતે શાળાના બાળકો કે ફેક્ટરીના કર્મચારીઓને લાવવા-લઈ જવા માટે થતો હતો) આવીને બસ સ્ટેન્ડની બરાબર સામે ઊભી રહી.
બસ ઊભી રહી એટલે અંદરથી એક માણસે દરવાજો ખોલ્યો અને મોટેથી બૂમ પાડી, "પાલમ... પાલમ... દ્વારકા... બેસી જાઓ, સવારીઓ બેસી જાઓ!"બહાર ઊભેલા બંને મિત્રોને લાગ્યું કે આ કોઈ સામાન્ય પેસેન્જર બસ છે જે રાત્રિના સમયે સવારીઓ ભરીને જઈ રહી છે. બસની અંદર નજર નાખતા, ઝાંખા અજવાળામાં ડ્રાઈવર સિવાય બીજા પાંચ માણસો બેઠેલા દેખાતા હતા. તેઓ સામાન્ય પેસેન્જર જેવા જ લાગતા હતા. દીકરી અને તેના મિત્રએ એકબીજા સામે જોયું. રાત વધારે થઈ રહી હતી અને ઠંડી અસહ્ય હતી, તેથી કોઈ પણ પ્રકારની શંકા વગર, સુરક્ષિત રીતે ઘરે પહોંચવાની ઉતાવળમાં તેઓ બંને બસના પગથિયાં ચડી ગયા.તેઓ જેવા બસની અંદર દાખલ થયા, કે તરત જ તેમની પાછળ બસનો લોખંડનો દરવાજો એક ભયાનક અવાજ સાથે બંધ થઈ ગયો. એ અવાજ સામાન્ય નહોતો, એ નરકના દ્વાર બંધ થવાનો અવાજ હતો. બસ તરત જ સ્પીડમાં દોડવા લાગી.શરૂઆતની થોડી મિનિટો બધું શાંત રહ્યું. બસ મુનિરકાથી આગળ વધી. પણ થોડે દૂર જતા જ મિત્રને કંઈક અજુગતું લાગ્યું. બસ સામાન્ય રૂટ પર જવાને બદલે દિલ્હીના આઉટર રિંગ રોડ તરફ, સૂમસામ અને અંધારા રસ્તાઓ તરફ વળી રહી હતી. એટલું જ નહીં, બસની અંદર બેઠેલા એ પાંચેય માણસો સામાન્ય પેસેન્જરની જેમ શાંત બેસવાને બદલે ઊભા થઈને આ બંનેની નજીક આવવા લાગ્યા. તેમની આંખોમાં નશો, વાસના અને હેવાનીયત સાફ દેખાતી હતી. તેઓ દારૂના નશામાં ચૂર હતા અને મોટે-મોટેથી હસતા હસતા અશ્લીલ મજાક કરી રહ્યા હતા.તેમાંથી એક નરાધમે દીકરી તરફ જોઈને બિભત્સ કમેન્ટ કરી, "આટલી મોડી રાત્રે છોકરીને લઈને ક્યાં ફરે છે?"મિત્રનો પિત્તો ગયો. તેણે તરત જ દીકરીની સામે ઊભા રહીને રક્ષણાત્મક દીવાલ બનાવી અને કડક અવાજમાં કહ્યું, "તમારે શું કામ છે? બસ ઉભી રાખો! અમને અહીં જ ઉતારી દો. ડ્રાઈવર, ગાડી રોકો, દરવાજો ખોલો!"
પણ ડ્રાઈવરે ગાડી રોકવાને બદલે બસની અંદરની લાઈટો બંધ કરી દીધી અને બસની સ્પીડ વધારે વધારી દીધી. બસના બારીના કાચ પર કાળા આછા પડદા લગાવેલા હતા, જેથી બહારથી અંદર શું ચાલી રહ્યું છે તે જોવું અશક્ય હતું. હવે એ છ વરુઓએ એ બંને માસૂમ ઘેટાં જેવા મિત્રોને ચારેય તરફથી ઘેરી લીધા હતા
વિરોધ વધતા જ, એક નરાધમે બસની સીટ નીચે છુપાવી રાખેલો લોખંડનો કાટ ખાઈ ગયેલો ભારે સળિયો (L-shaped સ્ટિયરિંગ રોડ) કાઢ્યો. કંઈ પણ સમજાય તે પહેલાં, તેણે એ સળિયો પૂરી તાકાતથી મિત્રના માથા પર ઝીંકી દીધો. એક ભયાનક અવાજ સાથે મિત્રનું માથું ફાટી ગયું અને લોહીની ધારા વહેવા લાગી. તે કણસતો કણસતો બસના ફ્લોર પર પડી ગયો. નરાધમોએ તેને લાતો અને મુક્કાથી એટલો માર્યો કે તે અર્ધબેભાન અવસ્થામાં આવી ગયો.હવે વારો એ નિઃસહાય દીકરીનો હતો.પણ એ દીકરી કાયર નહોતી. તે ભારતની એ દીકરી હતી જે પોતાના અસ્તિત્વને બચાવવા માટે સિંહણ બનીને તૂટી પડી. જ્યારે એ નરાધમોએ તેના કપડાં ખેંચવાનો પ્રયત્ન કર્યો, ત્યારે તેણે પોતાની પૂરી તાકાત લગાવી દીધી. તેણે પોતાના તીક્ષ્ણ નખથી એ રાક્ષસોના ચહેરા છોલી નાખ્યા, તેમના હાથ પર બચકાં ભર્યા, અને તેમને પાછા ધકેલવાનો પ્રયત્ન કર્યો. બસની અંદર એક ભયાનક યુદ્ધ ચાલી રહ્યું હતુ એક તરફ પવિત્રતા અને સપનાઓથી ભરેલી એક છોકરી હતી, અને બીજી તરફ પશુતાની હદ વટાવી ચૂકેલા છ રાક્ષસો.દીકરી ચીસો પાડી રહી હતી, "મને છોડી દો... પ્લીઝ મને છોડી દો... મારો ભાઈ, મારી મા મારી રાહ જુએ છે... પ્લીઝ મને જવા દો!" પણ એ બંધ બસના લોખંડના ડબ્બામાં તેની ચીસો ભટકાઈને પાછી આવતી હતી. બહાર રસ્તા પર દોડતા વાહનોમાંથી કોઈને અંદાજ પણ નહોતો કે તેમની બાજુમાંથી પસાર થતી આ લક્ઝરી બસની અંદર માનવતાનું ચીરહરણ થઈ રહ્યું છે.એક પછી એક, એ નરાધમોએ દીકરી પર અત્યાચાર ગુજાર્યો. પણ હેવાનીયત અહીં જ ન અટકી. દીકરીના સતત વિરોધ અને તેમના ચહેરા પર કરેલા હુમલાથી નરાધમો ક્રોધે ભરાયા હતા. દારૂના નશા અને પાગલપણામાં અંધ થઈને, તેમણે એ લોખંડનો કાટ ખાઈ ગયેલો સળિયો દીકરીના નાજુક શરીરમાં ઘુસાડી દીધો. તેમણે એ સળિયાને અંદર ફેરવ્યો અને પૂરી તાકાતથી બહાર ખેંચ્યો. આ ક્રૂરતા એટલી હદે અમાનવીય હતી કે સળિયાની સાથે નિર્ભયાના શરીરના આંતરડા સુધ્ધાં બહાર ખેંચાઈ આવ્યા.
તેના શરીરનો ખૂણેખૂણો લોહીલુહાણ થઈ ગયો હતો. પીડાની એવી પરાકાષ્ઠા હતી કે કદાચ પથ્થર પણ ઓગળી જાય. દીકરીની આખરી ચીસ એ રાત્રે બ્રહ્માંડને ધ્રુજાવી ગઈ હશે, પણ એ નરાધમોના હૃદયમાં દયાનો એક અંશ પણ ન જાગ્યો.
બધું જ લૂંટી લીધા પછી, જ્યારે દીકરીનું શરીર હલનચલન કરતું બંધ થઈ ગયું, ત્યારે એ નરાધમોને લાગ્યું કે તે મરી ગઈ છે. બસ હવે દિલ્હીના મહિપાલપુર ફ્લાયઓવર પાસે પહોંચી ચૂકી હતી. રસ્તો સૂમસામ હતો.તેમણે બસની સ્પીડ ધીમી કરી અને લોહીથી લથપથ, અધમૂઈ, નિર્વસ્ત્ર થઈ ચૂકેલી દીકરીને અને તેના લોહીલુહાણ મિત્રને ચાલતી બસમાંથી ઠંડી સડક પર કચરાની જેમ ફેંકી દીધા. એટલું જ નહીં, બસના મુખ્ય સૂત્રધાર અને ડ્રાઈવર રામ સિંહે અરીસામાં જોયું કે બંને રસ્તા પર પડ્યા છે. પુરાવા નાબૂદ કરવાના ઈરાદે, તેણે ભારે બસને રિવર્સ ગીયરમાં નાખી અને દીકરીના શરીર પર ચડાવી દેવાનો પ્રયત્ન કર્યો.પણ નિયતિને કંઈક બીજું જ મંજૂર હતું. છેલ્લી ક્ષણે, લોહીલુહાણ અવસ્થામાં પડેલા મિત્રએ પોતાની બચેલી-ખૂચેલી તાકાત ભેગી કરી અને દીકરીના પગ ખેંચીને તેને બસના ટાયર નીચે આવતા બચાવી લીધી. નરાધમો બસ લઈને અંધારામાં ગાયબ થઈ ગયા.રાતના અંધકારમાં, મહિપાલપુર ફ્લાયઓવરની નીચે, કડકડતી ઠંડીમાં, લોહીના ખાબોચિયામાં એ દીકરી પડી હતી. તેનું આખું પેટ ચિરાઈ ગયું હતું, કપડાં ફાટીને લીરેલીરા થઈ ગયા હતા, અને શિયાળાની એ ઠંડી હવા તેના ઘા પર મીઠું ભભરાવી રહી હતી. તે ધ્રૂજી રહી હતી, પણ તેની આંખો હજી પણ ખુલ્લી હતી.આકાશ તરફ જોતી એ ફાટી ગયેલી આંખોમાં હવે સપનાઓ નહોતા, પણ એક જીદ હતી જીવવાની જીદ, ન્યાય મેળવવાની જીદ અને કાળની સામે લડી લેવાની જીદ. દીકરી શ્વાસ લઈ રહી હતી, કારણ કે તેને હજી ઇતિહાસ બદલવાનો બાકી હતો.
આગળ નો ભાગ વાચવા હમણાંજ ફોલો કરો
"⚠️ સામાજિક જાગૃતિ માટે વિશેષ પ્રકરણ: આ આલેખન ઇતિહાસની એક ગંભીર સત્યઘટના અને મહિલા સુરક્ષા પ્રત્યે જાગૃતિ લાવવાના હેતુથી સાહિત્યિક શૈલીમાં રજૂ કરવામાં આવ્યું છે. આનો હેતુ કોઈ હિંસા કે નકારાત્મકતા ફેલાવવાનો નથી.""નોંધ: આ પોસ્ટ સમાજમાં મહિલા સુરક્ષા પ્રત્યે જાગૃતિ લાવવા માટે લખાયેલ એક સાહિત્યિક પ્રકરણ છે. આમાં કોઈ હિંસા ફેલાવવાનો ઈરાદો નથી."
