#નિર્ભયા
ભાગ 2 ક્રૂરતાની પરાકાષ્ઠા અને દેશનો આક્રોશ
એ રાત્રે દિલ્હીના રાજમાર્ગો પર દોડતી એ સીલબંધ બસની અંદર જે કંઈ પણ આચરવામાં આવ્યું, તેણે સભ્ય સમાજના અસ્તિત્વ પર સૌથી મોટો કાળો ડાઘ લગાવી દીધો હતો. પાપ અને પુણ્યની વ્યાખ્યાઓ જ્યાં ઓગળી જાય, તેવી ભયાનક પાશવી ક્રૂરતા એ ચાર દીવાલોની વચ્ચે કલાકો સુધી ચાલતી રહી. નશામાં ચૂર એ હેવાનોને પીડિતાની ચીસોમાં કોઈ દર્દ નહોતું સંભળાતું, પણ જાણે કોઈ વિકૃત અસુરી આનંદ મળી રહ્યો હતો. દીકરીએ પોતાના સપનાઓને, પોતાના અસ્તિત્વને અને પોતાની ગરિમાને બચાવવા માટે નખ અને દાંત વડે છેલ્લી ક્ષણ સુધી પ્રતિકાર કર્યો, પણ છ નરાધમોના એ સંગઠિત આક્રમણ સામે તેનું નાજુક શરીર આખરે લોહીના ખાબોચિયામાં ફેરવાઈ ગયું.તેમના ક્રોધની જ્વાળા એટલી હિંસક હતી કે તેમણે માત્ર શારીરિક અ.ત્યા.ચા.ર કરીને સંતોષ ન માન્યો, પરંતુ લોખંડના નિર્દય સળિયા વડે તેના આંતરિક અંગોને છિન્નભિન્ન કરી નાખ્યા. જ્યારે સૂર્યના પ્રથમ કિરણો દિલ્હીની ધરતીને સ્પર્શવાની તૈયારીમાં હતા, ત્યારે એ નરાધમો આ ભયાનક પાપકૃત્યને અંજામ આપીને, પુરાવાઓ ભૂંસી નાખવાના આશયથી, દીકરી અને તેના મિત્રને હાઇવે પર ફેંકીને અંધારામાં ઓગળી ગયા હતા.
૧૭ ડિસેમ્બર ૨૦૧૨ની એ ધુમ્મસભરી વહેલી સવારે જ્યારે દિલ્હી પોલીસની પીસીઆર (PCR) વાન મહિપાલપુર ફ્લાયઓવર પાસેથી પસાર થઈ, ત્યારે રસ્તાના કિનારે પડેલા બે લોહીલુહાણ શરીર પર તેમની નજર પડી. કડકડતી ઠંડીમાં થીજી ગયેલું રક્ત અને ચિરાયેલી કાયા સાથે દીકરી અધમૂઈ અવસ્થામાં પડી હતી. તેને તાત્કાલિક દિલ્હીની સફદરજંગ હોસ્પિટલમાં ખસેડવામાં આવી.જ્યારે ઇમરજન્સી વોર્ડના વરિષ્ઠ ડૉક્ટરોએ દીકરીના શરીરની તપાસ શરૂ કરી, ત્યારે વર્ષોથી પોસ્ટમોર્ટમ અને ગંભીર અકસ્માતો જોનારા તબીબોના પણ કાળજા કંપી ગયા. હોસ્પિટલના એ સફેદ કોરિડોરમાં સન્નાટો વ્યાપી ગયો. દીકરીના આંતરિક અંગો એટલી હદ સુધી નષ્ટ થઈ ચૂક્યા હતા કે મેડિકલ સાયન્સના ઇતિહાસમાં આવો કેસ ડૉક્ટરોએ ક્યારેય જોયો નહોતો. સર્જરી વિભાગના વડાના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. તેના પેટનો ભાગ ઓપરેટ કરતી વખતે ડૉક્ટરોની આંખોમાંથી પણ આંસુ સરી પડ્યા હતા.હોસ્પિટલની બહાર જ્યારે નિર્ભયાના માતા-પિતા પહોંચ્યા, ત્યારે આખું વાતાવરણ કંપાવી દેનારા આક્રંદથી ગુંજી ઉઠ્યું. જે દીકરીને ભણાવી-ગણાવીને ડૉક્ટર બનાવવાનું સપનું જોયું હતું, તે આજે લોખંડની પથારી પર અસંખ્ય નળીઓ અને વેન્ટિલેટરના સહારે જિંદગીની આખરી લડાઈ લડી રહી હતી. માતા આશા દેવી હોસ્પિટલની ફ્લોર પર બેસીને આકાશ સામે હાથ જોડીને ભીખ માંગી રહ્યા હતા, "મારી દીકરી પાછી આપી દો... ભગવાને એનો શું વાંક હતો?" પિતા પોતાની લાચારી છુપાવવા દીવાલ પાછળ જઈને ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડી રહ્યા હતા.
જેવા આ સમાચાર મીડિયા અને ન્યૂઝ ચેનલોના માધ્યમથી દેશના ખૂણે-ખૂણે પહોંચ્યા, કે તરત જ આખું હિન્દુસ્તાન સ્તબ્ધ થઈ ગયું. શરૂઆતમાં લોકો અવાક હતા, પણ ધીમે-ધીમે એ આઘાત એક પ્રચંડ આક્રોશમાં બદલાવા લાગ્યો. આ સમાચાર માત્ર એક ગુનાના અહેવાલ નહોતા, આ દેશના દરેક પરિવારના અંતરાત્મા પર વાગેલું એક કાયમી વ્રણ હતું. દેશના લોકોને સમજાયું કે આજે એ બસમાં જે દીકરી હતી, તે આવતીકાલે તેમની પોતાની બહેન, દીકરી કે પત્ની હોઈ શકે છે.દિલ્હીના ઈન્ડિયા ગેટ, રાયસીના હિલ્સ અને જંતર-મંતર તરફ માનવ મહેરામણ ઉમટવા લાગ્યો. આ કોઈ રાજકીય પક્ષનું આંદોલન નહોતું, આ દેશના સામાન્ય યુવાનો, વિદ્યાર્થીઓ, માતાઓ અને બહેનોનો સ્વયંભૂ જ્વાળામુખી હતો. કડકડતી ઠંડીની પરવા કર્યા વગર હજારો યુવતીઓ રસ્તા પર ઉતરી આવી. તેમની આંખોમાં આંસુ હતા અને હાથમાં ન્યાયની માગણી કરતા પ્લેકાર્ડ્સ હતા.આખું દિલ્હી જાણે કે છાવણીમાં ફેરવાઈ ગયું. લોકશાહીના સૌથી મોટા પ્રતીક સમાન સંસદ ભવન અને રાષ્ટ્રપતિ ભવનની આસપાસ હજારો મીણબત્તીઓ પ્રગટાવવામાં આવી. વિરોધ પ્રદર્શન એટલું ઉગ્ર બન્યું કે સરકારે પાણીના ફુવારા અને લાઠીચાર્જનો આશરો લેવો પડ્યો, પરંતુ યુવાનોની જીદ સામે સરકારી તંત્ર પણ વામણું સાબિત થઈ રહ્યું હતું. ઠંડા પાણીના ફુવારા વચ્ચે પણ દીકરીઓ રસ્તા પર બેસી રહી અને એક જ નારો ગુંજતો રહ્યો: "WE WANT JUSTICE! STOP THE HORROR!"
આ જનઆંદોલને દેશની સરહદો વટાવી દીધી હતી. મુંબઈ, અમદાવાદ, કોલકાતા, બેંગલુરુ જેવા દરેક નાના-મોટા શહેરોમાં લોકો મીણબત્તીઓ લઈને મૌન રેલીઓ કાઢી રહ્યા હતા. મંદિરો, મસ્જિદો અને ગુરુદ્વારાઓમાં એ અજાણી દીકરીના શ્વાસ બચી જાય તે માટે પ્રાર્થનાઓ થઈ રહી હતી. સમાજના પ્રબુદ્ધ નાગરિકો, લેખકો અને કલાકારોએ પોતાની કલમ અને અવાજ દ્વારા સિસ્ટમ સામે સવાલો ઉઠાવવાનું શરૂ કર્યું.હોસ્પિટલના અંધારા આઈસીયુ (ICU) રૂમમાં વેન્ટિલેટરના ગડગડાટ વચ્ચે પડેલી એ દીકરી ભલે બહારના આ જનમેદનીના અવાજને સાંભળી નહોતી શકતી, પણ દેશના કરોડો લોકોના હૃદયના ધબકારા તેની સાથે જોડાઈ ચૂક્યા હતા. તે માત્ર એક પીડિત છોકરી મટીને આખા દેશની દીકરી બની ચૂકી હતી. તેના ચિરાયેલા શરીરની એ આખરી ચીસે હિન્દુસ્તાનની સુતેલી ચેતનાને સફાળી જગાડી દીધી હતી. એ રાત્રે ભલે માનવતા શરમાઈ ગઈ હતી, પણ રસ્તા પર ઉતરેલો આક્રોશ એ વાતની સાક્ષી પૂરતો હતો કે હવે પાપનો ઘડો ભરાઈ ચૂક્યો છે અને ન્યાયની આ લડાઈ આરપારની બની રહેશે.
#કૃષ્ણસખી
#ગુજરાતીસાહિત્ય
#MansiDesaiShastriNiVartao
